சிந்து சமவெளி நாகரீகம், ஆரியர்கள் வருகை, திராவிட இனம் போன்றவை பற்றி அரசியல் கட்சிகளும், ஊடகங்களிலும், சமூக வலைத்தளங்களிலும் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும்  அவர்கள் கட்சியின் கொள்கைக்கு சாதகமாகவோ அல்லது அவரவர் நம்பிக்கைக்கு சாதகமாகவோ வேறு வேறு விளக்கங்கள் சொல்கிறார்கள். யாரை நம்ப, யாரை விட என்று தெரியவில்லை.சென்ற மதுரை புத்தக கண்காட்சியில் ‘இந்திய வரலாறு’ என்ற புத்தகத்தை வாங்கினேன்.எழுதியவர் இ.எம்.எஸ் நம்பூதிரிபாட்.கேரளாவை சேர்ந்த கம்யூனிச தலைவர்.அங்கு இரண்டு முறை முதல்வராக இருந்தவர்.பொதுவாக கம்யூனிஸத்தையும் மதம் என்றே கூறலாம்.ஒரு கம்யூனிஸ்ட், எல்லா வித பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு கம்யூனிச அரசே என்று தான் நினைப்பார்.இந்த புத்தகத்தில் இந்திய வரலாறு பற்றி சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தில் ஆரம்பித்து ஆரியர்கள் வருகை, பரவல், வர்ண ஜாதி வேறுபாடு என்று எல்லாவற்றையும்  சொல்லிக்கொண்டே வந்து இறுதியில் இவரும் இந்தியாவில் எல்லா பிரச்சனைகளும் தீர கம்யூனிஸ்ட் அரசாங்கம் வேண்டும் என்று முடிவுக்கு வருகிறார்.சரி அது அவரது எண்ணம்.எனினும் இவரது அந்த இறுதி முடிவை தவிர்த்து விட்டு பார்த்தால் இது மிக முக்கியமான புத்தகம். ஜாரெட் டைமண்டின் துப்பாக்கிகள், கிருமிகள் மற்றும் எக்கு என்ற புத்தகம் போல மிக  விரிவாய் எழுதவில்லை எனினும் நம்பும் படியாகவே இருக்கிறது.1967இல் வெளிவந்த இந்த புத்தகம் அதற்கு முன் கிடைத்துள்ள அகழ்வாராய்ச்சி சான்றுகள்,பிற புத்தகங்களை கணக்கில் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது.பின் வந்த 40 ஆண்டுகளில் எவ்வளவோ புதிய தொல்பொருள் சான்றுகள் கிடைத்து முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய அவசியம் இருக்கலாம். இருந்தாலும் இந்த புத்தகத்தில் அவர் சொல்லும் கருத்துக்களை எனது மூளையில் ஏற்ற, இங்கு தொகுத்து சொல்கிறேன்.

எல்லா நாகரீகங்களும் நதிக்கரையிலேயே தோன்றுகின்றன.வேட்டையாடி திரிந்த மக்கள் விவசாயத்தை கண்டறிந்து, விவசாயம் செய்யும் இடங்களுக்கு அருகே தங்கள் இருப்பிடத்தை அமைத்தனர்.விவசாயம் செய்ய சிறந்த இடம் நதியை சுற்றியுள்ள பகுதிகள்.இவ்வாறு தங்களுக்கு நிரந்தர இருப்பிடத்தை அமைத்து, குடும்பங்கள் பெருகி, தேவை கண்டுபிடிப்பை உருவாக்கி, நாகரீகம் அடைந்தனர்.அப்படி சிந்து நதியைச் சுற்றி  உருவான நாகரீகமே சிந்து சமவெளி நாகரீகம்.அப்போது இந்தியாவில் பிற நதிகளைச்  சுற்றி நாகரீகம் உருவாக சாதகமான சூழ்நிலை அமையவில்லை.நதிகளை சுற்றி அடர் காடுகள் இருந்தமை, அதனை அழிக்க தேவையான கருவிகள் இல்லாமை போன்றவை காரணம்.பின் ஆரியர்களின் வருகை நிகழ்கிறது.ஆரியர்கள் என்பவர்கள் இன்றைய ஈரான் மற்றும் அதனை சுற்றியுள்ள  பகுதியில் வாழ்ந்து  வந்தவர்கள். இவர்களில் சிலர் மேற்கில் இந்தியாவை நோக்கியும் கிழக்கில் ஐரோப்பாவை நோக்கியும் பரவுகிறார்கள்.இவர்கள் சிந்த சமவெளி மக்களுடன் போரிட்டு வென்று அவர்களுடன் கலந்து விடுகிறார்கள்.ஆரியர்கள் என்பவர்கள் ஒரு குழு அல்ல.பல தனித்தனி கோத்திரங்களாக தொடர்ந்து உள்ளே வந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்.ஏற்கனவே இங்கே இந்தியாவில் இருந்த கோத்திரங்களை வென்று அதில் பரவி பின் மேல் நோக்கி முன்னேறி அடுத்த கோத்திரத்துடன் சண்டையிட்டு பரவி இப்படி முன்னேறுகிறார்கள். பரவுதல் என்று கூறும் போது அவர்கள் ஏற்கனவே அங்கு இருந்த,அவர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட மக்களுடன் கலந்து விடுகிறார்கள்.தம் கலாச்சாரத்தை அவர்களிடம் கொடுத்தும், அவர்களிடம் இருந்து எடுத்தும், அவர்களிடம் உறவு ஏற்படுத்திக் கொண்டும் கலந்து விடுகின்றனர்.இப்படி வட இந்திய முழுவதும் பரவுகிறார்கள்.இந்த கட்டம் வேதங்கள் உருவாகிய கால கட்டம் என்பதால் வேத காலம் என்று கூறுகிறார்கள். இவ்வாறு அவர்கள் வென்ற கோத்திரத்தை வழிநடத்த, பாதுகாக்க வீரர்களும்,சமூக சடங்குகள் செய்பவர்களும் அதே கோத்திரத்தில் விட்டுச்சென்றார்கள்.இவர்களே பிற்காலத்தில் சத்ரியர்களும்,பிராமணர்களும் ஆகிறார்கள். ஆரியர்கள் அல்லாத சமூகத்தினர் பின்பற்றி வந்த விவசாயம், கைத்தொழில்கள் ,வியாபாரம் ஆகியவைகளை உட்கொண்டு ஒரு பகுதியினர் உருவானர்.அவர்களே பிற்பாடு வைசியர்களாக மாறினர்.தோற்கடிக்கப்பட்ட கோத்திரத்தை சேர்ந்தவர்கள் சூத்திரர்கள் ஆகிறார்கள்.இவர்கள் பிற வேலைகளை செய்ய பணிக்கப்பட்டார்கள். இவ்வாறு சமூகத்தில் வர்ண வேறுபாடுகள் உருவாகின்றன.இந்த வர்ண வேறுபாடு எல்லா கோத்திரங்களிலும் உருவாகின்றன. நாளடைவில் கோத்திரங்கள் இணையும் போது வர்ணங்களுக்கு இடையேயான உறவு ஏற்படுவதற்கு பதிலாக இரு கோத்திரங்களின் ஒரே வர்ணங்களுக்கு இடையேயான உறவு ஏற்பட்டது. இவ்வாறு ஒரு கோத்திரம் மற்ற பல கோத்திரங்களை வென்று சிற்றரசாகவும் ,ஒரு சிற்றரசு பல சிற்றரசுகளை வென்று பேரரசாகவும் மாறுகிறது. வர்ணங்களுக்கு இடையேயான பிரிவினை அதிகரித்தது.நாகரீகம் வளர வளர புதிய தொழில்களுக்கான தேவை அதிகரித்தது.வெவ்வெறு புதிய தொழில்கள் தோன்றின.இவ்வாறு வர்ணங்களில் செய்யும் தொழிலைச் சார்ந்து வெவ்வேறு புதிய ஜாதிகள் தோன்றின.பொதுவாக வர்ணங்களுக்கிடையே பிரிவினை இருந்த போதும்,ஒருவர் ஒரு வர்ணத்தில் இருந்து இன்னொரு வர்ணத்திற்கு போவது சாதாரணமாக இருந்தது.உதாரணமாக சூத்திர வர்ணத்தை சேர்ந்த ஒருவன் படை திரட்டி இன்னொரு அரசை வென்று சத்ரியனாக முடிந்தது.அல்லது பணம் சேர்த்து வணிகத்தில் ஈடுபடும் பொது வைசியனாக முடிந்தது.இந்த வகையான பிரிவினை அப்போதிருந்த ஆளும் வர்க்கத்தினருக்கு தேவைப்பட்டது.எனவே இது வேதங்கள் மூலமும்,புராணங்கள் மூலமும், மதம் மூலமும்  வரையறுக்கப்பட்டு வளர்த்தெடுக்கப்பட்டது. சுரண்டப்படுபவர்களுக்கும் சுரண்டுபவர்களுக்கும் இடையே பிரிவினை ஏற்பட்டது.

இந்த பிரிவினை இந்தியாவில் மட்டும் தோன்றியது அல்ல.உலகெங்கிலும் இருந்ததுதான்.மற்ற இடங்களில் பண்ணை ,அடிமை முறையாகவும் ஆனால் இங்கு ஜாதி அடுக்குமுறையாகவும் இருந்தது.பண்ணை-அடிமை முறையை காட்டிலும் ஜாதி அடுக்குமுறை அவ்வளவு கொடூரமானதாக இல்லை என்று ஆசிரியர் ஒத்துக்கொள்கிறார்.ஆயினும் பண்ணை-அடிமை முறை சென்ற நூற்றாண்டில் முற்றிலும் ஒழிந்து விட்டது.ஆனால் ஜாதி இன்னும் இங்கு முக்கிய சக்தியாகவே இருந்து வருகிறது. மற்ற நாடுகளை போல இந்தியாவில் நேரடியான நிலப்பிரபுத்துவ ஆட்சி வரவில்லையானாலும் மறைமுகமாக இருந்ததே உண்மை.அந்த காலங்களில் நிலம் விவசாயிகள் சிலருக்கு சொந்தமாகவும் அல்லது அரசாங்கத்தின் நிலத்தில் விவசாயம் செய்தும் வந்தனர்.இதில் அரசாங்கத்திற்கு நிலத்திற்கு வாடகை ,உற்பத்தி வரி,லாபத்தில் பங்கு என்று கொடுக்க வேண்டியது இருந்தது.இதனால் மன்னருக்கு பதிலாக சிலர் அந்த வரிகளை வாங்கி மன்னரிடம் கட்ட வேண்டும் என்று நியமிக்க பட்டனர்.இவர்கள் ஜமீன்தார்களை போல்,நிலப்பிரபுக்களை போல் செயல்பட்டனர். இந்த அரைகுறை நிலப்பிரபுத்துவத்திலிருந்து முதலாளித்துவத்திற்கு மாற ஆங்கிலேயர்களின் வருகை தேவையாயிருந்தது.

வேதகாலம் தோன்றி வளர்ந்த காலத்தில் தென் இந்தியாவில் நாகரீகம் தோன்றி அரசுகள் ஆட்சிகள் செய்ய தொடங்கி விட்டிருந்தன.ஆரியர்களின் கலப்பினால் இங்கும் வர்ண வேறுபாடு தோன்றி விட்டிருந்தது.வட இந்திய நாகரீகம் தென் இந்திய நாகரீகத்தை விட முன்னேறித்தான் இருந்தது.அங்கு வேதங்கள் தோன்றி பல வருடங்களுக்குப் பின்பு தான் முதலில் தமிழில் சங்க இலக்கியங்கள் தோன்றின.சம்ஸ்கிருதம் அவர்கள் மொழியாக இருந்திருக்கிறது.தென் இந்தியாவில் பல அறிஞர்கள் சமஸ்கிருதத்தில் புலமை பெற்றிருந்தனர். பொதுவாக ஆரியர்கள் இந்திய முழுக்க,தென்னிந்தியாவிலும் கூட பரவி விட்டிருந்தனர்.உண்மையில் இப்போதுள்ள ஆரியர்,திராவிடர் என்பதை ஆரியர்,ஆரியல்லாதோர் என்று கணக்கிட முடியாது.உண்மையில் இது சமஸ்கிருதத்தை மூலமாக கொண்டு உருவான மொழிகளை பேசுவோர், தமிழை மூலமாக கொண்ட மொழி பேசுவோர் என்றே பிரித்தறிய முடியும் என்று ஆசிரியர் கூறுகிறார்.ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவில் வணிகம் செய்வதற்காக வந்து பின் அதிகாரத்தை கைப்பற்றி தனது காலனி நாடாக ஆக்கிக்கொண்டனர். இந்தியா எத்தனையோ அன்னியப்படையெடுப்புகளை கண்டுள்ளது.ஆனால் எவராலும் வர்ண,ஜாதிய வேறுபாட்டில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை.அவர்கள் அதை மாற்ற முயல வில்லை. மாறாக அவர்கள் இந்த பண்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டு இதில் ஈடேற கலந்தனர்.இதனால் ஆட்சியில் இருந்தவர்களுக்கு லாபம் இருந்தது. ஆனால் ஆங்கிலேயர்களால் இந்த கலாச்சாரம் ஆட்டம் கண்டது என்பது உண்மை.ஏகாதிபத்திய நாடுகள் பிற நாடுகளை பிடிக்க காரணம் தனக்கான உற்பத்தி ,சந்தையை உருவாக்கிக் கொள்வதே ஆகும்.  ஆங்கிலேயர்களின் சமூக அமைப்பு முதலாளித்துவ அமைப்பு.அவர்களின் முக்கியமான தேவை கட்டற்ற உற்பத்தி.அதற்கு தடையாக இருந்தது நிலப்பிரபுத்துவ ஜாதிய கட்டமைப்பு.நிலப்பிரபுத்துவதில் உற்பத்தி சுய தேவைகளுக்காக மட்டுமே செய்யப்படுபவையாக இருந்தது.மிக குறைந்த அளவே வெளியே எடுத்து செல்லப்பட்டது.அதனால் ஆங்கிலேயர்களுக்கு இதை தகர்க்காமல் முதலாளித்துவத்தை நிலைநாட்ட முடியாது.ஓரளவு அதில் வெற்றியும் பெற்றனர்.தற்போதைய இந்தியா முதலாளித்துவ பொருளியலையும்,நிலப்பிரபுத்துவ மதிப்பீடுகளையும் கலந்து கட்டி ஒரு புதிய அமைப்பாக உள்ளது.யாரோ சொல்லி இருந்தார்கள் இந்தியா ஒரு மலைப்பாம்பு போல.அதன் தலை இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டிலும்,வால் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிலும் உள்ளது என்று.உண்மைதான்.

சமூகம்

இரண்டு பேர் எனக்கு ரூம்மேட்டாக வரவேகூடாது.ஒன்று இந்த பிரெஷர்(Fresher) குஞ்சுகள், இரண்டாவது ஆந்திரவாலாக்கள்.கடந்த இரண்டு வருடங்களாக பெங்களூரில் PGஇல் இரண்டு பேர் தங்கும் அறையில் தான் வசிக்கிறேன்.ஒரே அறைதான்.ரூம்மேட் மாறிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.இதுவரை மொத்தம் ஏழு பேர் வரை மாறி விட்டார்கள்.என் அதிஷ்டத்திற்கு இரண்டு பேர்(ஒருவன் நம்மூர்தான்.இன்னொருவன் உத்திரபிரதேசம். 19 more words

சமூகம்

ரத்தத்தில் முளைத்த என் தேசம் - ஒரு பார்வை

எச்சரிக்கை : இரத்த அழுத்த மாத்திரையை உட்கொண்ட பின் இந்த நூலைப் படிக்கவும்.

முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறேன். நம்மை ஆண்ட தன்னிகரில்லாக் கருணையும் தயையும் கொண்ட முகலாய, சுல்தானிய மன்னர்களின் தியாகச் செயல்களுக்கு எதிராக எழுதப்பட்டுள்ள நூல் இது.

சிவாஜி என்னும் திரைப்பட நடிகரையோ, திரைப்படத்தையோ குறிக்கும் சொல்லால் ஆசிரியர் யாரோ போர் வெறி பிடித்த மராட்டிய மன்னனைச் சொல்கிறார். அவன் எந்தக் கோட்டையைப் பிடித்தால் என்ன? எக்கேடு கெட்டால்தான் என்ன? அவன் எந்த கஷ்டத்தை அனுபவித்தால் தான் நமக்கென்ன?

துக்ளக் என்றொரு மன்னனைப் பற்றிச் சொல்கிறார் ஆசிரியர். அருமையான அரசியல் செய்திகள் கொண்ட பத்திரிக்கையை விடுத்து, யாரோ மன்னனாம், படை எடுத்தானாம், மக்களைக் கொன்றானாம், ஸ்ரீரங்கத்தை அழித்தானாம். இதெல்லாம் யாருக்கு வேண்டும்? இதைப் படிப்பதால் கஞ்சி கிடைக்குமா சார்? புஸ்தகமாம் புஸ்தகம்.

முகமது பின் துக்ளக் அப்படி என்ன சித்ரவதைகள் செய்துவிட்டான்? கண்களைக் கிழித்தான், மனிதர்களை உயிரோடு அறுத்தான், உயிரோடு இருப்பவர்களின் எலும்புகளை உடைத்து பொடிப் பொடி ஆக்கினான், தொண்டைக்குள் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றினான், நெருப்பு மூட்டி அதில் மக்களை நிறுத்தினான், கைகளிலும் கால்களிலும் ஆணிகளை அடித்தான். ஒரு அரசன் இதைக்கூட செய்யக் கூடாது என்றால் வேறு என்னதான் செய்வது? வள்ளுவன் சொன்ன ‘இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த வகுத்தலும்’ செய்ய அவன் பாரதீய அற வழியில் நடப்பவனா என்ன? ? அவன் பரம்பரை என்ன, வளர்ப்பு என்ன, பழக்கங்கள் என்ன! துக்ளக்கின் பின் வந்த பிரோஸ் ஷா துக்ளக்  பணம் பெற்றுக்கொண்டு முகமது பின் துக்ளக் செய்தவற்றை எழுதிவிட்டான். அதை வைத்துக்கொண்டு கூப்பாடு போடுகிறார் ஆசிரியர்.

ஸ்ரீரங்கம் கோவிலில் அராஜகம் செய்தான் துக்ளக் என்கிறார் ஆசிரியர். வெள்ளாயி என்கிற நாட்டியக் காரியின் தியாகம் என்கிறார். அவள் நாட்டியம் ஆடியபடியே துக்ளக்கின் தளபதியைக் கவர்ந்து வெள்ளைக் கோபுரத்திற்கு மேல் அழைத்துச் சென்று அங்கிருந்து அவனைக் கொன்று தானும் இறக்கிறாள். இதை தியாகம் என்கிறார்கள். நாட்டியத்தால் ஒரு தூய்மையான வீரன் இறந்தான் என்று எழுதியிருந்தால் பாராட்டிடலாம். இதனால் தான் அவுரங்கசீப் நாட்டியத்தைத் தடை செய்தான். இப்போது புரிகிறதா நாட்டியத்தால் வரும் கேடு? தியாகமாம் தியாகம்.

மாலிக் கபூர் படை எடுத்தானாம் கோவில்களை அழித்தானாம், உருவ வழிபாட்டாளர்களைக் கொன்றானாம். அதனால் என்ன? கடமையைத் தானே செய்தான்? தனக்கு இடப்பட்ட கட்டளையை நிறைவேற்றினான். அவ்வளவுதான்.  இதில் தவறு என்ன?

மாலிக் கபூர் செய்த தியாகம் எத்தகையது? மதுரை மீனாக்ஷி கோவிலை அவன் நினைத்திருந்தால் இடித்திருக்க முடியும். செய்தானா? இல்லையே. நகைகளையும், நெல் மூட்டைகளையும், கஜானாவையும், யானை குதிரைப் படைகளையும் விலையாகப் பெற்று, மீனாட்சியின் கருவறைக்குள் பிரவேசிக்காமலே திரும்புகிறான் அந்த தியாகி மாலிக் கபூர். இம்மாபெரும் தியாகத்தைப் பாராட்ட மனது உண்டா ஆசிரியருக்கு? அவனுக்கு சிலை வைக்க வேண்டாம் ஐயா, அவனது தியாகத்தைச் சிதைக்காமல் இருந்திருக்கலாமே.

விஜயநகர அரசு வந்ததாம், பாரத கலாச்சாரத்துக்கு அரணாக இருந்ததாம், கிருஷ்ண தேவ ராயன் என்கிற பிற்போக்காளன் கோவில்களுக்கு உதவினானாம். சுத்த ஹம்பக். மக்கள் வரிப்பணத்தை வாரி விட்டான். இதைத் தூக்கிப்பிடிக்கிறார் ஆசிரியர்.

தனது படையில் 30 சதம் ஹிந்து வீரர்களைக் கொண்டிருந்த செக்யுலர் அரசன் அவுரங்கசீப் என்கிற மகத்தான ஆளுமையின் அன்றைய தீர்க்க தரிசனத்தால் தான் இன்று பாரதம் செக்யுலர் நாடாக இருக்கிறது என்னும் செய்தியை மறைக்க ஆசிரியர் என்னவெல்லாம் சொல்கிறார்? கோவில்களை இடித்தானாம், ஷரியா அமல் படுத்தினானாம், கொலை பாதகங்கள் செய்தானாம். என்ன பார்வை இது? 30 சதம் ஹிந்துக்களுக்கு வேலை கொடுத்த அந்த மகோன்னத சக்கரவர்த்தியைப் பாராட்ட வேண்டாம் ஐயா, தூற்றாமலாவது இருக்கலாமே. இதற்கு ஒரு புஸ்தகம். ஹூம்.

டொமிங்கோ பேஸ் என்கிற போர்த்துகீசிய ஆய்வாளர் கிருஷ்ண தேவ ராயர் அரசர்களுக்கெல்லாம் உதாரணமாகத் திகழ்ந்தார் என்று தற்புகழ்ச்சி வேறு. அதே ஆய்வாளர் அவுரங்கசீப் பற்றி மட்டும் ஏன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை என்பதில் இருந்தே டொமிங்கோ பேஸ் பணம் வாங்கிக்கொண்டு எழுதியுள்ளார் என்பது தெரியவில்லையா? ‘பெய்டு மீடியா’ என்னும் தத்துவம் அன்றே இருந்துள்ளது தெரிகிறதா?  நேருவிய செக்யுலர் கல்வியில் படித்தோமோ இந்தக் காவி புத்தகத்தின் உண்மையை உணர்ந்தோமோ. நல்ல வேளை.

தெலுங்கு பேசும் ராஜகம்பள நாயக்கர் இனத்தின் கெட்டி பொம்மு என்கிற தெலுங்கரின் வீரத்தைப் புகழ்கிறார் ஆசிரியர். எவ்வளவு ஆண்ட பரம்பரைகள் கொண்ட, கல்லும் மண்ணும் தோன்றாத போதே தோன்றிய தமிழ் நாட்டில் இல்லாத வீரமா தெலுங்கு நாட்டில் இருந்து வந்தது? அதைப் போய் புகழ்கிறார் ஆசிரியர்.  கெட்டி பொம்மு என்று இருந்தால் தெலுங்கு என்று தெரிந்துவிடும் என்பதால் கட்டபொம்மன் என்று பெயரை மாற்றி அழைத்த வீரம் கொண்ட நம் முற்போக்குத் தமிழ் மண்ணில் இப்படிப்பட்ட பாசிச உண்மை விளம்பி  நூல்கள் தோன்றுகின்றனவே. ஐயகோ!

சிவாஜி என்கிற கொடும் போர் மன்னன் பீரங்கிப் படை வைத்திருந்தானாம். அதற்கு கோவா, ஐரோப்பா முதலான இடங்களில் இருந்து பொறியாளர்களை வரவழைத்தானாம். இது தான் ‘மேக் இந்த இந்தியா’ திட்டமாம். அதையே தற்போதைய பிரதமர் மோதி பின்பற்றுகிறாராம்.

இந்தியாவைக் கட்டமைத்துக் கொடுத்ததே முகலாய மகோன்னத அக்பர், அவுரங்கசீப் மற்றும் அவர்களுக்குப் பின் வந்த ஆங்கிலேயர். இங்கிலாந்து ராணியின் கடைக்கண் பார்வை இல்லாவிட்டால் நமக்கு அரசியல் சட்டம் ஏது? அது கூட வேண்டாம். இந்தியா என்கிற அமைப்பே இங்கிலாந்து போட்ட பிச்சை தானே. சிவாஜியாம், பீரங்கியாம். ஹூம் .

மெக்காலே இல்லாவிட்டால் நாம்  மரங்களில் தாவிக்கொண்டிருந்திருப்போம் என்பதை மறைக்க இம்மாதிரிப் புஸ்தகங்கள் எழுதுகிறார்கள்.

சரி. புஸ்தகம் எழுதிவிட்டார். அச்சாகிவிட்டது. புஸ்தகத்திற்கான 80 தரவுகளையும் கொடுத்துவிட்டார் ஆசிரியர். இந்த வலதுசாரி எழுத்தாளர்களே தரவுகளை அடுக்கி விடுவார்கள். அதுதான் பிரச்சினையே. அருண் ஷோரியின் புத்தகத்தை விட அவர் காட்டும் தரவுகளின் அளவு அதிகமாக இருக்கும். அது போலவே இந்த ஆசிரியரும் செய்துள்ளார். சரி. என்ன செய்வது? சாட்சியங்கள் அளித்துள்ளார். நமக்கு சாட்சியங்கள் எம்மாத்திரம்? யாரோ மேற்கத்தியன் ஏதாவது சொல்ல வேண்டும், அதை நாம் ‘பகுத்தறிவுடன்’ பின்பற்ற வேண்டும். அது தானே நமக்கு வழக்கம். போகட்டும்.

என்னதான் செய்வது புஸ்தகத்தை ?

ரத்தம் சுண்டி, ஹீமோகுளோபின் குறைந்து, கை கால்களில் வலு இழந்தவர்கள், உயிர் வாழ விருப்பம் இல்லாதவர்கள், இறப்பை எதிர் நோக்கி, வலிமையற்று படுத்திருப்பவர்கள் – இப்படியானவர்களுக்கு இந்தப் புஸ்தகத்தை வாசிக்கக் கொடுக்கலாம். ரத்தம் சூடேறி, திடீரென்று உணர்வு பெற்று எழுந்து உட்கார வாய்ப்புண்டு.

உடல் நலமுள்ள, கல்வி, பணம், அந்தஸ்து முதலியவை பெற்ற, பேஸ்புக்கில் போட்டோ போட்டு வாழ்வில் ஒவ்வொரு நிமிடமும் எவ்வளவு லைக் வந்துள்ளது என்று கணக்கிட்டு ஆகப்பெரிய தியாகத்தைச் செய்வாரும், ரஜினி காந்தின் அடுத்த படத்திற்கான பூஜை வேலைகள் துவங்கும் அன்றே அதற்கான டிக்கெட்டை முன்பதிவு செய்ய வழி உண்டா என்று யோசிக்கும் பெருவாரியானவர்களுக்கு இந்த நூலினால் எந்தப் பயனும் இல்லை.

காலை மாலை ஆபீஸ் போனோமா, மாலை டி.வி. பார்த்தோமா, ரஜினி வழிபாடு செய்தோமா, விவசாய நிலத்தில் கட்டப்பட்ட கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளில் ஏஸி ரூமில் அமர்ந்துகொண்டு, ‘விவசாயிகளைக் காப்போம்’ என்று மிமி போடுவது என்று காலத்தை ஓட்டுவதை விட்டு, புஸ்தகம் படிப்பது, உண்மை வரலாற்றை அறிந்துகொள்வது, அறிவோடு பேசுவது / எழுதுவது என்றெல்லாம் மூடவழக்கங்கள் வைத்துக்கொண்டு இருப்பவரா நீங்கள்? அப்படியென்றால் இந்தப் புஸ்தகத்தைப் படியுங்கள். ஒரு ரத்த டாக்குமெண்டரிக்கு தயாராகுங்கள்.

எச்சரிக்கைகள்:

  1. படித்து முடித்தபின் ஓவென்று அழுகை வரும். இது நார்மல் பிஹேவியர் தான்.
  2. நூலைப் படித்தபின் பாரத கலாச்சாரத்துக்கு நாம் கிஞ்சித்தாவது செய்தோமா என்கிற குற்ற உணர்வு ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது.
  3. நூலில் வரும் கோவில்களுக்கும், வரலாற்று இடங்களுக்கும் செல்லும் போது, பக்தி மற்றும் வரலாற்று உணர்வை மீறி அழுகை வரும். மற்றவர்கள் பார்வைக்கு ஆளாக நேரிடும்.
  4. அடுத்த விடுமுறைக்கு சிவாஜியின் கால் பதித்த இடங்களைப் புண்ணிய தரிசனம் செய்துவர கிளம்பிவிடுவீர்கள்.
  5. ஒவ்வொரு முறையும் மதுரை மீனாட்சியை வழிபடும் போது எப்பேர்ப்பட்ட இன்னல்களில் இருந்து மீண்டு வந்து இன்றும் நமக்கு அருள்பாலிக்கிறாள் என்கிற எண்ணத்தோடு அவளைப் பார்க்கத் தோன்றும்.
  6. நூலைப் பத்து பிரதிகளாவது வாங்கி நண்பர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்னும் உணர்வு ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது.

ஸ்ரீரங்கம் கோவிலையும் நம்பெருமாளையும் காக்க பிள்ளைலோகாச்சாரியாரும் வேதாந்த தேசிகரும் ஆற்றிய பணிகள் பற்றி முன்னரே ஸ்ரீவேணுகோபாலனின் ‘திருவரங்கன் உலா’வில் படித்திருந்தேன். எஸ்.பி.சொக்கலிங்கம் ‘மதுரை சுல்தான்கள்’ என்னும் நூலில் ஏற்கெனவே கோரங்களுக்குத் என்னைத் தயார்ப் படுத்தியிருந்தார். மதனின் ‘வந்தார்கள் வென்றார்கள்’ என்னும் ரத்தக்களரியிலும் முன்னரே மூழ்கி எழுத்துவிட்டேன். எனவே எனக்கு இப்போது அதிக பாதிப்பில்லை.

என்ன வாங்கப் போகிறீர்களா? சரி. அப்புறம் உங்கள் இஷ்டம்.

பிரகாஷ் எழுதி தடாகம் பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள புஸ்தகத்தை இங்கே வாங்கலாம்.

இத்தனை மெனக்கெட்டு இந்த நூலை எழுதிய ஆசிரியருக்கு சிரம் தாழ்ந்த வணக்கங்கள். இந்நூல் ஆங்கிலத்திலும் ஹிந்தியிலும் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டால் பெருவாரியான மக்களைச் சென்றடையும்.

Writers

லக்ஷ்மியும் வேஷ்டியும்

நெய்வேலியில் லக்ஷ்மியின் மேல் கை வைக்க அவள் தூங்கும் போது மட்டுமே முடியும். என் நண்பன் ஜான் வீட்டில் வளர்ந்த லக்ஷ்மி ரொம்ப முன்கோபி. ஒருமுறை கத்தியதும் கயிறை அவிழ்த்து விட வேண்டும். இல்லையெனில் கயிறு அறுந்துவிடும் அளவுக்கு இழுப்பாள். சுத்திச் சுத்தி வருவாள். தினமும் கழுநீர் குடிக்க வீட்டு வாயிலில் நின்று குரல் கொடுப்பாள். உடனே கொடுத்துவிட வேண்டும். இல்லையென்றால் தரையை முட்டி கோலம் போட்ட இடத்தை அப்கானிஸ்தான் போல் ஆக்கிவிடுவாள். அவளது பால் எங்களைப் பல வருஷங்கள் வாழவைத்தது.

அவளது கன்றுக்குட்டியைத் துரத்தி விளையாடிக்கொண்டு என் தம்பி ஓட, அவனைத் துரத்திக்கொண்டு லக்ஷ்மி ஓட, அவள் பின்னர் இன்னொருவர் ஓட, அதன் பின்னர் நடந்ததை எழுதினால் நன்றாயிருக்காது. கடைசியில் ஓடியவர் ஓடும் முன் வெறும் வேஷ்டி மட்டும் கட்டிக்கொண்டிருந்தார். ‘ஓடும் முன்’ – அண்டர்லைன் ப்ளீஸ்.

கிரிக்கெட் விளையாடும் போது நான் எறிந்த பந்து லக்ஷ்மி மீது பட்டு, அவள் அதை நினைவில் கொண்டு சில நாட்கள் கழித்து என்னைத் துரத்தி, நான் தெருவில் ‘ஏன் எல்லாரும் வேடிக்க பார்க்கிறார்கள்?’ என்று குழம்பியவாறே ஓடி வீடு வந்து சேர்ந்த போது பாட்டி, ‘ஏண்டா வேஷ்டி கட்டிண்டு போனயே, வேஷ்டி எங்க?’ என்று கேட்டது லோக பிரசித்தம்.

பசு மாடு நம்முடனே எப்போதும் பயணிக்கிறது. கடுமையாக உழைத்தால் ‘மாடு மாதிரி வேலை செய்யறான்’ என்பதும், அதிக அளவு உண்பவனை ‘மாடு மாதிரி தின்றான்’ என்பதும் நமது முரணியக்க வரிசையில் சேருமோ என்னவோ.

‘ஆடற மாட்ட ஆடிக் கறக்கணும், பாடற மாட்டப் பாடிக் கறக்கணும்’ என்னும் பழமொழி நெய்வேலியில் எனக்குத் தெரியாது. சாதாரணமாகவே கோபம் கொண்ட லக்ஷ்மியிடம் போய் பாடவும் ஆடவும் செய்தால் நிலைமை கவலைக்கிடம் தான். நல்லவேளை.

‘ஆட்டக் கடிச்சு மாட்டக் கடிச்சு மனுஷனையும் கடிக்கற..’ பழமொழி நல்லவேளை லக்ஷ்மிக்குத் தெரியாது. அவளது கொம்பு கூர்மை பற்றி தெரிந்த எங்களுக்கு அவளது பல்லின் கூர்மை தெரிந்திருக்கும்.

‘நல்ல மாட்டுக்கு ஒரு சூடு’ பழமொழியை யாரும் லக்ஷ்மியிடம் செய்துபார்த்ததாக நினைவில்லை. செய்திருந்தால் அவர்களுக்குப் பால் தான். லக்ஷ்மியின் பால்.

ஒருவேளை லக்ஷ்மியை யாருக்காவது தானம் கொடுத்து, அவர்கள் அவளது பல்லைப் பிடித்துப் பார்த்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே. பார்த்திருந்தால் அவர்களுக்கும் மறு நாள் பாலுக்கு அலைய வேண்டியிருக்காது.

இப்போது லக்ஷ்மி தனது எத்தனையாவது ஜென்மத்தில் எந்த ஊரில் இருக்கிறாளோ தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று. அவள் இருக்கும் தெருவில் வேஷ்டிக்கு வேலை இல்லை.

Writers

இலங்கையில் மீள் குடியேற்றம் வேண்டும்

இலங்கை கல்வி அமைச்சர் இராதாகிருஷ்ணன் சொல்வது : “இலங்கைப் பள்ளிகளில் கணிதம், அறிவியல், ஆங்கில ஆசிரியர்களின் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. இந்தியாவில் உள்ள இலங்கை அகதிகள் பி.எஸ்.ஸி. படித்திருந்தால் அவர்களுக்கு ஆசிரியர் பணி வழங்கப்படும்.”

நல்ல விஷயம். என்னதான் கனடா, சுவீடன் என்று வெளி நாடுகளில் அகதிகளாய்க் குடியேறினாலும் சொந்த ஊர் போல் வராது தான். தம்பிகள் யோசிக்க வேண்டும். தமிழகத்தில் உங்களை வைத்து அரசியல் வியாபாரிகள் பேரம் நடத்தித் தங்களது வாழ்வை வளப்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர். இனியும் நீங்கள் ஏமாற வேண்டாம்.

எனது நண்பர் ஒருவர் இலங்கை சென்று அங்குள்ள பள்ளி மாணவர்களுக்கு சுய முன்னேற்றப் பயிற்சிகள் அளித்து வருகிறார். தனது மக்களுக்கு நல்லது செய்ய வேண்டும் என்னும் உத்வேகமே அவரை அதைச் செய்ய வைக்கிறது. இந்தியா மற்றும் பல்வேறு நாடுகளில் பொருளீட்டுவதில் வெற்றி பெற்றுள்ள இலங்கையைச் சேர்ந்த தம்பிகள் இலங்கைக்குச் சென்று மீள் குடியேற முன்வர வேண்டும்.

இழந்த காலத்தையோ பொருளையோ உயிர்களையோ மீட்டெடுக்கவியலாது. இனி அரசு அளிக்கும் சலுகைகளைப் பெற்று, வெளியில் நாம் கற்றதையும் பெற்றதையும் நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு அர்ப்பணிப்போம்.

தமிழும் சைவமும் தழைத்தோங்கிய இலங்கையில் மீண்டும் அந்நிலை அடைய வழி செய்ய உறுதி பூணுவோம்

பொது

நடையில் தோன்றிய ஞானம்

‘வேற ஒண்ணும் கேக்க வேண்டாம். ஒலி 96.8 கேட்டால் என்ன? நான் சொல்றதுக்காகவாவது கேட்கலாமோன்னோ?’ என்கிற ஆஞ்ஞைக்கிணங்க நேற்று இரவு நடையின் போது சிங்கை வானொலி கேட்டேன். பழைய பாடல்களாக ஒலிபரப்பினார்கள். நிற்க.

‘இப்ப அரியலூர் மாவட்டதிலேருந்து ஜோதிலட்சுமி பேசறாங்க’ என்றார் அறிவிப்பாளர். அரியலூரா? ஐ.எஸ்.டி. கால் எகிறிடுமே என்று நான் கலங்கியவனாய் நின்றேன். ‘என் பேர் ஜோதிலட்சுமி, என்னை டயானான்னும் கூப்புடுவாங்க,’ என்று ரொம்ப சந்தோஷத்துடன் பேசினார் அந்தப் பெண். ‘தினமும் பேஸ்புக் வழியா ஒலி 96.8 கேப்பேன். இன்னிக்கி பேசணும்னு விடாம டிரை பண்ணி பேசிட்டேன். ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு,’ என்றவர் தான் ஏர் டெல் சேவையைப் பயன்படுத்திப் பேசுவதாகக் கூறினார். மொத்தம் 4 நிமிடங்கள் பேசியிருப்பார். எப்படியும் ரூ.500 ஆகியிருக்கும்.

சிங்கப்பூர் வானொலிப் படைப்பாளரிடம் பேச இவ்வளவு செலவு தேவையா என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த போது, சிங்கையில் இருந்து ஒரு பெண் அழைத்திருந்தார். ‘இன்னிக்கி எப்படியாவுது பேசணும்னு முயற்சி பண்ணினேன்,’ என்றார். தத்துவப் பாடல்கள் வேண்டும், ‘எத்தனை கோடி பணம் இருந்தாலும்..’ என்னும் பழைய பாடல் வேண்டும் என்றார். விடாமல் பேசியவர் ‘எனக்கு கால் இல்லை. நடக்க முடியாது. வீட்டுக்குள்ளயே நடமாடுவேன். தினமும் வானொலில ஒலி 96.8 கேட்பேன். வானொலி தான் எனக்குத் துணை,’ என்றார். அறிவிப்பாளர் கொஞ்சம் நெகிழ்ந்து தான் போனார்.

ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வொரு தேவை இருக்கிறது. வானொலியை நாம் உதாசீனப் படுத்துகிறோம். ஆனால் அது பலருக்குப் பல விதங்களில் உதவுகிறது. மனிதர்கள் கடல் தாண்டி இருந்தாலும் இந்த ஒரு அலைவரிசையில் இன்பம் பெறுகிறார்கள்.

ஒரு வகையில் வானொலியும் பிரும்மம் போலவே தெரிகிறது. இருப்பது ஒன்று தான். அதனை நோக்கிய பயணம் பலரிடம் பலவகையில் இருக்கிறது. கடல் கடந்து பேசும் ஜோதிலட்சுமிக்கு என்ன கவலைகளோ. ஆனால் அவர் ஒலி 96.8 மூலம் அதனை மறக்கிறார். பணம் செலவழித்துப் பேசினாலும் அவருக்கு ஒரு இன்பம் கிடைக்கிறது. சிங்கப்பூரின் அழைப்பாளரும் தனது உடற்குறையை மறந்து ஒரு மணி நேரம் இன்பமாக இருக்க அதே ஒலி வானொலியை நாடுகிறார்.

‘அடுத்த பாடல்’ என்றார் அறிவிப்பாளர். உன்னிப்பாகக் கவனித்தேன். ‘திருவிளையாடல்’ படத்தில் இருந்து ‘நான் அசைந்தால், அசையும் உலகம் எல்லாமே’.

பிரும்மம் ஒன்று. அதைப் பார்ப்பவர்கள் பலவாறாகப் பார்க்கிறார்கள் / பேசுகிறார்கள். ‘ஏகம் சத். விப்ர: பஹுதா வதந்தி’ என்கிற உபநிஷத வாக்கியம் நினைவிற்கு வர மேலும் நடந்தேன்.

Writers

கண்ணீருடன் நிற்கும் கருணைக்கடல்கள்

‘திவ்யதேசத்தில் ஒரு குடிசையாவது கட்டிக்கொண்டு இருக்க வேண்டும்’ என்பது ஸ்ரீமத் ராமானுஜரின் ஆஞ்ஞை.

தற்காலத்தில் உத்யோக நிமித்தம் எங்கெல்லாமோ இருக்க நேர்கிறது. பணி ஒய்வு பெற்றவுடனாவது தத்தமது பூர்வீக ஊர்களில் (அ) அருகிலிருக்கும் திவ்ய தேசங்களில் குடியிருக்க முயற்சிக்கலாம். கொஞ்சம் அசௌகரியங்கள் இருக்கும். ஆனாலும் வீண் மன உளைச்சல், அதிக இரைச்சல், சுற்றுச் சூழல் கேடு முதலியவற்றில் இருந்து தப்பிக்கவும் இது நல்ல வழியே. ரிடையர் ஆன பின்னும் பம்பாய், சென்னை என்று உழல்வதில் அந்தந்த கார்ப்பரேஷன்களுக்குத் தான் பயன்.

பல திவ்யதேசங்களில் பெருமாளுக்கு சேவாகாலம் சாதிக்க ஆட்கள் கிடைப்பதில்லை. புஷ்பகைங்கர்யம் செய்யக்கூட ஆளில்லாமல் பெருமாள் தனித்து நிற்கிறார். அதுவும் அறம் நிலையாத் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள திவ்யதேசங்களின் நிலை சொல்லி மாளாது. நேரடியான அனுபவத்தால் சொல்கிறேன்.

ஆக, நாம் செய்யக் கூடியது என்ன? பணியில் இருக்கும் போதே நமது பூர்வீக கிராமங்களில் வீடு, மனை இருந்தால் சிறிய அளவிலாவது ஒரு வீடு கட்டிக் கொள்ளலாம். வருஷம் ஒரு முறையேனும் உற்சவாதிகளுக்குச் சென்று வரலாம். ஊர்களுடனான பரிச்சயம் ஏற்பட்டு ஓய்வுபெறும் சமயத்தில் அங்கு சென்று குடியேற ஒரு எண்ணம் பிறக்கும்.

திவ்யதேசங்களில் ஆஸ்திகர்களின் மீள் குடியேற்றம் நடைபெற்றே ஆக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளது. இது இல்லாததால் அங்கெல்லாம் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஆபத்துக்கள் பற்றிப் பொதுவெளியில் பேச இயலாது.

‘வெகேஷன்’ என்று சொல்லிக்கொண்டு ‘தண்ணி இல்லாக் காடுகள்’ தேடிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறோம். திவ்ய தேசங்களிலும் தண்ணீர் இல்லை. அங்கும் கொஞ்சம் எட்டிப் பார்த்தால் கருணைக்கடல்களும், கிருபாசமுத்திரங்களும் கண்ணீர் பெருக்கி நின்றிருப்பது தெரியும்.

Writers