குறிச்சொற்கள் » புத்தகம்

விஜய்தான் 'பிஜ்ஜி' தேதா, ராஜஸ்தானி இலக்கியக்காரர் - சில குறிப்புகள்

நான் கொடுத்து வைத்தவன், வேறென்ன சொல்ல. ஒரு வெகுசாதாரணனாகிய எனக்கு, வாழ்க்கை கொடுத்துள்ள வாய்ப்புகள் அதிகம். மகமகோ பிஜ்ஜி அவர்களின் கதைகள் அவற்றில் ஒரு பகுதி. :-) 14 more words

அனுபவம்

புகழ்பெற்ற பொன்னியின் செல்வன் காமிக்ஸ் வடிவில்

கல்கியின் புகழ்பெற்ற பொன்னியின் செல்வன் நாவலை சென்னையில் உள்ள ஒரு நிறுவனம் காமிக்ஸ் புத்தகத் தொடராக வெளியிட ஆரம்பித்துள்ளது.

சென்னையைச் சேர்ந்த நிலா காமிக்ஸ் என்ற நிறுவனம், வெளியிடத் துவங்கியிருக்கும் இந்த காமிக்ஸ் வரிசையில் முதல் நூல் தற்போது வெளியாகியுள்ளது.

ஊடகக் கல்வி

புறக்கணிக்கப்படும் ஜீவனின் துயரார்ந்த கூக்குரல்

உயிர்கள், அதனுடைய சூழலுக்கேற்ப தம்மைத் தகவமைத்துக்கொள்வதும் அதற்கு உகந்தார்போல தமது இயல்பைத் துறந்து வேறொன்றாக நடந்துகொள்வதும் இயற்கை. அப்படியான ஒன்றினாலேயே இப்புவியில் தனது இருப்பைத் தக்க வைத்துக்கொள்வது சாத்தியமாகிறது. இதில் உயிர்கள் என்பதை மனிதர்கள் என மாற்றினோமென்றால் இந்த வாக்கியத்திற்கான அழுத்தம் இன்னும் வலுப்பெறும். ஆக, சமூகத்திலிருந்து குடும்பத்திலிருந்து விலக்கிவைக்கப்படும், புறக்கணிக்கப்படும் மூன்றாம் பாலினத்தினரில் அநேகமானோரின் தொழில் தனது உடலை நம்பி இருக்க நிர்பந்திக்கிறது. தங்களிடம் துஷ்பிரயோகம் செய்ய நினைப்பவர்களிடமிருந்து தற்காத்துக்கொள்வதற்காக, தங்களை முரட்டு குணமுடைய இரக்கமற்றவர்களான பிம்பத்தை சுமந்து திரிய பணிக்கிறது. பெண்மையை விரும்பும் மனது, துறக்க நினைக்கும் ஆண்மையை முன்னிறுத்துகிறது. தனித்து அல்லாமல் குழுவாக இயங்கச் சொல்கிறது. இப்படியான பாதுகாப்பற்ற சூழலை, அவர்களைத் தொடுவதையே அருவருப்பாக எண்ணும் சிந்தனையை உருவாக்கி வைத்திருக்கும் சமூகத்திடம், தனது தொடுகையையே சமூகத்திற்கெதிரான வெளிப்பாடாக காட்ட வேண்டியிருக்கிறது. தங்களுக்கான கவசமாகவும். ஆயுதமாகவும்!

திருநங்கைகள் குறித்த இரு எதிரெதிர் துருவங்களினாலான சிந்தனைகளே நம்மிடமிருக்கின்றன. ஒரு சாரார் அவர்களைக் கண்டு அஞ்சுவதாகவும் மற்றொரு சாரார் அவர்களிடத்தே பரிதாபப்படுபவர்களாகவும். ஒரு புறம் சமூகத்திலிருந்து விலக்கிவைக்கப்பட வேண்டியர்கள் என்பதாகவும் இன்னொருபுறம் அவர்களும் நம்மைப்போல உணர்ச்சியுள்ள ஜீவன்கள் என்பதாகவும். இந்த இரு எண்ணமுமே – அவர்களுக்கு ஆதரவானதாகவும் அல்லது எதிரானதாகவும் – மூன்றாம் பாலினத்தவரை அவர்கள் வேறொரு வஸ்து என்று பார்ப்பது போல தான். இந்த இரண்டுமே அவர்களின் விருப்பத்திற்கு எதிரானதாகவே இருக்க முடியும். ஆனால் பெரும்பாலான நேரங்களில் இதில் ஏதோ ஒன்றை எதிர்கொள்வதுதான் ஒரே வழியாக இருக்கிறது. சு.வேணுகோபால் ஒரு சார்பு நிலை எடுக்கிறார். அது, மூன்றாம் பாலினத்தவரின் மீது அன்பைப் பொழிவதாக, அனுதாபப்படுவதாக, இரக்கம் காட்டுவதாக இருக்கிறது. அதை வலியுறுத்துவதற்காக அதற்கு எதிர் நிலையிலிருக்கும் பாத்திரங்களை வார்க்கிறார்.  ஒவ்வொரு கதாப்பாத்திரமும் கிட்ணனுக்கு எதிராக செயல்படும் போது, ‘இல்லை இல்லை அது அப்படி அல்ல’ என்று சொல்வதாக கிட்ணனின் குரலும், கதைசொல்லியின் குரலும், ஆங்காங்கே சு.வேணுகோபாலின் குரலும் ஒலிக்கிறது.

பால்கனிகள் நாவலானது கறுப்பு அல்லது வெள்ளை என்ற படைப்புத்தளத்தில் இயங்குகிறது. இங்கு கிட்ணனனை – கிட்ணன் போன்றவர்களை – நல்லவனாக சித்திரப்பதற்கே நாவல் முற்படுகிறது. கிட்ணனிடமிருக்கும் குறைகளை, பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்கான தடயங்கள் நாவலில் இருந்தபோதும் அது கிட்ணனின் பக்கம் தன்னை சாய்த்துக்கொள்கிறது. கிட்ணனின் மீது சுதாகருக்கு இருக்கும் கோபத்தில் அவன் பக்க நியாயங்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. திவ்யா தங்கியிருக்கும் அறையை கிட்ணன் சிலாகிப்பது, தனது நண்பனின் மடியில் அமர்ந்திருப்பது, கிட்ணனை கணேசன் பாலியல் தொல்லைக்கு உட்படுத்துவது என இன்னொரு பக்கத்தை ஓரிரு வரிகளில் கடந்துசெல்கிறார். கிட்ணனின் தாயார் அவனை மகளாக ஏற்றுக்கொள்கிறார், திவ்யாவிற்கு இருக்கும் தயக்கம் அவளை குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ளாக்குகிறது, திவ்யாவின் தோழிக்கு கரிசனம் ஏற்படுகிறது, ஒவ்வொரு சச்சரவின் போதும் பெண்களே ஆதரவாக இருக்கிறார்கள். இது குடும்பத்தில் மட்டுமே. ஆண்கள் பெண்கள் என சமூகத்தில் எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாகவே நடந்துகொள்கிறார்கள். இதில் சரி தவறு, தேவை தேவையற்றவை என்பதைத் தாண்டி சார்பு நிலையற்ற படைப்பாகும் போது அது வேறொரு சாரத்தை தரவல்லது. இந்நாவலில் திருநங்கைகள் மீதிருக்கும் பொதுபுத்தி ஒவ்வொன்றையும் ஒவ்வொரு கதாப்பாத்திரத்தின் மீதும் ஏற்றி, அப்படி இல்லை என கிட்ணனின் மூலம் பிரச்சாரம் செய்யும் தொனி வெளிப்படுகிறது.

‘என்னடா கோலம் இது’ என சித்தி பதறும் போது, ‘நான் உன்னோட அக்கா மக, என்ன கோலம்ன்னா… இதுதானம்மா என் கோலம். நீங்க எதுக்கு வருத்தப்படுறீங்க? நீங்க என்ன ஆம்பளையாப் பாக்குறதுதாம்மா ஒரே வெக்கமா இருக்கு. வருத்தமாவும் இருக்கு. நான் பொம்பளம்மா, நீ வருத்தப்படாத. என்ன நீ ஒருவாட்டி மகளேன்னு கூப்பிடு. ஜென்ம புண்ணியம் கெடுச்சிரும்மா’ என்கிறான் கிட்ணன். திவ்யா தனது குழந்தைக்கு பால் தர முடியாமல் உடலாலும் மனதாலும் அவதியுற்று இதென்ன பிழைப்பு என பெண்மையை வெறுக்கும் வேளையில், கிட்ணன் தனது சுரக்காத குறுமுலையை உண்ணத் தருகிறான். அவன் பெண்மையை தாய்மையை ஆராதிப்பவனாக இருக்கிறான். ‘ச்சீ எந்திரி, பொண்டுகா. வழமை கெட்டவன். எங்க வந்து ஒக்கார்றாம் பாரு’ என பேருந்தில் ஒரு பெண் குரல் கடுகடுக்கும் போது, ‘நானும் ஒன்ன மாதிரி தாம்மா. ஆம்பள பக்கம் நான் போய் ஒக்கரா முடியுமா? எனக்கு வெக்கமாயிருக்காதா? என்னை திட்டுறியே. ஒன்ன நான் திட்டட்டுமா? ஒன்ன எம் பெறப்புன்னு நெனச்சு ஒக்காந்தா அசிங்கப்படுத்துறியேம்மா’ என்கிறான். இதைத் தொடர்ந்து கதைசொல்லியின் குரல் ஒலிக்கிறது, ‘ஆண்கள் சங்கடப்பட்டால் இவனே இடம்விட்டு தள்ளி நிற்பதுண்டு. பெண்கள் ஒருமாதிரி நெளிந்தால் கிட்ணனால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடிவதில்லை. அந்தளவு கோவம் வரும்’. நான் உனக்கு மக இல்லையா, சுதாகருக்கு தங்கச்சி இல்லையா, கிட்ணனின் மகளுக்கு திவ்யா பெரியம்மா இல்லையா? என மீண்டும் மீண்டும் கிட்ணன், இதை அழுத்தமாக சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ‘யக்கா… நான் பட்ட அவமானத்த அசிங்கத்த அடிய வேதனைய இந்த மண்ணுல யாரும் பட்டிருக்க மாட்டங்கக்கா. நீங்க பட்ட வேதனைய சொல்லிடுவீங்க. நான் யாருகிட்ட சொல்றது. அத எப்படிச் சொல்றது. எப்படிச் சொல்ல முடியும். சொன்னாலும் புரிஞ்சிக்குவாங்களா. இந்த ஜென்மம் போதும்க்கா. இன்னொரு ஜென்மம் எனக்கு வேணாம்’ என்பது நாவலில் இறுதியாக ஒலிக்கும் கிட்ணனின் துயரார்ந்த வார்த்தைகள்.

பெண்களின் மனதை தத்ரூபமாக படைப்பதிலுள்ள சு.வேணுகோபாலின் சிறப்பம்சம் இலக்கிய உலகம் நன்கறிந்த ஒன்று. பெண் பாத்திரங்களும் கிட்ணனின் பெண்மையையும் நாவலில் உயிர்ப்புடன் வார்த்திருப்பது சு.வேணுகோபாலுக்கு கைவந்த கலை. போகிற போக்கில் வெகு எளிதாக அவரால் சாத்தியப்படுத்திவிட முடியும். இதையெல்லாம் தாண்டி வேறு சில கேள்விகள் எட்ட நின்று வேடிக்கை பார்க்கின்றன. அவற்றையெல்லாம் விரட்டி விட வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது.

கி.ராவின் ‘கோமதி’ வெளியாகிய ஆண்டு 1964. சு.வேணுகோபாலின் ‘பால்கனிகள்’ டிசம்பர், 2013இல் வெளியாகியது. கோமதிக்கு சிறு பிராயத்திலிருந்தே ஜடைபோட்டு பூ வைத்துக் கொள்வதிலும், வளை அணிந்து கொள்வதிலும் கொள்ளை ஆசை. கிட்ணனும் மீசை மழித்து சிகை வளர்த்துக் கொள்கிறான். அக்காவின் செருப்பை அணிவதில் கிட்ணன் தயக்கம் காட்டுவதில்லை. கோமதிக்கும் கிட்ணனுக்கும் பெண்மையின் நளினம். கோமதிக்கு சமையல் கலை அற்புதமாகக் கைவந்திருந்தது. கிட்ணனுக்கும். கோமதி பெண் குரலில் உருக்கமாக பாடுகிறான். இந்நாவலில் கிட்ணனும் பாடுகிறான். ஐம்பது ஆண்டுகளில், மூன்றாம் பாலினத்தவர் குறித்த சித்தரிப்புகளைக் கையாள்வதில் பெரிதாக எந்த மாற்றமும் இல்லை. இத்தகைய வர்ணனைகள், அவர்களை பாலியல் இச்சைக்கு உட்படுத்தும் சுற்றத்தார், குடும்பமே புறக்கணிக்கும் அவலச் சூழல், இன்னபிற என இவையெல்லாம் வாசகர் நன்கறிந்ததே. தலித் இலக்கியம் தளிர்விடத் தொடங்கிய போது, அவை பெரும்பாலும் ஒருவித ஆவணத் தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. அப்போது அது அவசியமாகவும் அதுவே போதுமென்பதாகவும் இருந்தது. ஒரே மாதிரியான படைப்புகள் தொடர்ந்து வெளியான போது அவை விமர்சனத்திற்குள்ளாயின. தலித் இலக்கியம் மீதான விமர்சனங்கள் தொண்ணூறுகளின் இறுதியிலேயே எழத் தொடங்கிவிட்டன. இதை ஈழ இலக்கியத்திற்கும் பொருத்திக்கொள்ளலாம். ‘பால்கனிகளு’ம் புறக்கணிப்பட்ட ஜீவன்களின் துயரார்ந்த குரலாக, பிரச்சார நெடியுடன், முன்முடிவுடன், ஒரு வகை ஆவணத்தன்மையுடன் வெளிப்படுகிறது என்ற வகையில் இந்நாவலும் வழமைக்குள் தன்னை இருத்திக்கொள்கிறது.

O

! புத்தகம்

இன்று சனிக்கிழமை

முதலில் மின்னஞ்சல் வந்தது. மிக எளிதில் யார் வேண்டுமென்றாலும் மின்னஞ்சல்கள் அனுப்பிவிடுவர். அவற்றையெல்லாம் படிக்கும் பொறுப்பு பெறுநருடையது. அனுப்பியவர் தன் கடமையை செய்துவிட்டார். அவர் இளைப்பாறப் போய்விடுவார். எத்தகைய தகவல்களை அறிவுறுத்தல்களை மின்னஞ்சல் வாயிலாக அனுப்புவது என்ற வரையறை இல்லாமல் எல்லாவற்றையும் அஞ்சலில் எழுதிவிடல் சாதாரணமானதாகப் போய்விட்டது.

மூன்று வருடத்திற்கு முன்பு எனது அண்ணனின் நண்பர் ஒருவர் பாபா திரைப்படத்தின் கதை தன்னுடையது தான் என்று சுற்றிக்கொண்டிருந்தார். கதை என்றால் அவர் எழுதிய கதை அல்ல அவரது வாழ்க்கையையே ரஜினி படமாக எடுத்திருக்கிறார் என்று. நிஜமாகத்தான். எல்லா விதமான கெட்ட பழக்கங்களும் உள்ளவன் பின் திருந்தி ஆன்மீக வழியில் செல்வது. இது தான் அவர் பாபா படத்திலிருந்து தன் வாழ்க்கையாக கண்டு கொண்ட கதை. அப்படி என்ன ஆன்மீகத்தை  அடைந்தார் என்று தெரியவில்லை.

இப்போது அவருக்கு வயது முப்பத்தைந்து இருக்கலாம். 2002இல் படம் வெளியாகும் போது இருபது இருந்திருக்கும். அப்போது சொல்லாமல் இப்போது ஏன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார் என்றால் கதையே வேறு. மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு  இமயமலை சென்றிருந்தாராம். (யாரை கேட்டாலும் இமயமலை, இமயமலை என்று சொல்கிறார்கள். இமயமலையை பரங்கிமலை போல் தான் நினைத்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மலையடிவாரத்தில் யோகிகள் எல்லாம் உட்கார்ந்திருப்பார்கள் என்பது போல. இமயமலை  என்பது பாகிஸ்தான், இந்தியா, நேபால், சீனா, பூட்டான் ஆகிய ஐந்து நாடுகளிலும் பரவி கிடக்கிறது. உண்மையில் சென்றவர்கள் நான் பத்ரிநாத் போனேன், கேதார்நாத் போனேன், லடாக் போனேன் என்று தான் சொல்வார்கள்) . அங்கு ஒரு சித்தர் இவரை அழைத்து அந்த நண்பருடைய வாழ்க்கை ரகசியங்களை ரஜினியிடம் சொல்லி இருப்பதாகவும், அவர் அதை திரைப்படமாக எடுப்பார் என்றும், ரஜினி கூடிய விரைவில் அரசியலுக்கு வருவார் அப்போது உன்னுடைய உதவி அவருக்கு தேவைப்படும் எனவும், ரஜினியிடம் தான் உன்னை அனுப்பிவைப்பதாக சொல்லி இருப்பதாகவும் நீ உடனே இதை ரஜினியிடம் தெரியப்படுத்தி அவருடன் சேர்ந்து கொள, அவர் உனக்காக காத்திருக்கிறார் எனவும் கூறினாராம். எனவே இதை ரஜினியிடம் தெரியப்படுத்த வேண்டும் என்று தவியாய் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஊரிலிருந்து நக்கீரன் பத்திரிகைக்கு கடிதம் அனுப்பி இருக்கிறார். பதில் இல்லை. ராகவேந்திரா மண்டபத்திற்கு நேரில் சென்றிருக்கிறார். ரஜினியை சந்திக்க முடியவில்லை. கடைசியாக சொல்வதெல்லாம் உண்மை நிகழ்ச்சியில் சொல்லலாம் என முடிவெடுத்து அவரது  நண்பர்கள் இருவரை அழைத்துக் கொண்டு ஜீ டிவி சென்றிருக்கிறார். இதை நீங்கள் படிக்கும் போது இதெல்லாம் ஒரு அண்டப்புளுகு என்று நினைக்கலாம். ஆனால் இதை நம்புமாறு சொல்லித்தான் என் அண்ணனையும் அவனது நண்பரையும் நம்பவைத்திருக்கிறார். அது மட்டும் இல்லாமல் அவரும் அதை உண்மையாகவே நம்பினார்.

உண்மையில் அவர் ஏதேனும் சித்தரை பார்த்தாரா?  இமயமலை போனாரா? கற்பனையா? பீலா விடுகிறாரா?  என்பதெல்லாம் தெரியவில்லை. அவர் சொல்வதை நம்புகிற அளவுக்கு அவர் நல்லவரும் இல்லை. கல்யாணம் ஆகி விட்டது. காதல் கல்யாணம். பெற்றோர் சப்போர்ட் இல்லை. குழந்தை இருக்கிறது. இவருக்கு நிலையான  வேலை இல்லை. வேலை செய்யும் எண்ணமும் இல்லை. இப்போது உங்களுக்கு அவரின் குணச்சித்திரம் புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். லௌகீகத்தில் தோல்வி அடைந்து அது ஏன் என்று பகுத்துப் பார்க்க முயலாதவர்கள் அல்லது அதற்கு தான்தான் காரணம் என்று ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் குருட்டு அதிர்ஷ்டத்திற்கு காத்துக்கொண்டிருப்பார்கள் அல்லது தொபுக்கடீர் என்று ஆன்மீகத்தில் ( சாமி கும்பிடுவது தான்) குதித்துவிடுவார்கள். இவர் ரெண்டையும் கலந்து கட்டி புதிதாக இறங்கி இருக்கிறார். மீதியையும் சொல்லி முடித்து விடுகிறேன். ஜீ டிவி வாசலில் வாட்ச்மேனிடம் வந்த விஷயத்தை சொல்ல அவர் இவர்களை மேலும் கீழும் கிண்டலாக பார்க்க  கோபத்தில் கிளம்பி வந்து விட்டார். அன்று இரவே இவரை ஊருக்கு அண்ணனின் நண்பர்கள் பஸ் ஏற்றி விட்டிருக்கிறார்கள். இனி ரஜினியின் நிலைமை என்னாகுமோ? என்று வருத்தப்பட்டு கொண்டே சென்றிருக்கிறார்.

சமீபத்தில் இரண்டு புத்தகங்களை படித்தேன். அதைப் பற்றி சொல்லத்தான் மேலே சொன்ன நிகழ்ச்சியை குறிப்பிட்டேன். ஒன்று “ஒரு யோகியின் சுயசரிதம்”. பரமஹம்ச யோகானந்தரின் சுயசரிதம். இன்னொன்று  ரமணரின் வாழ்க்கையை பற்றிய “ஸ்ரீ ரமணரும் ஆன்மீகப் பாதையும்”. Arther Osborne என்ற ஆங்கிலேயர்,  ரமணரின் மாணவர் எழுதியது.

கடவுளைப் பற்றி ஆன்மீகத்தைப் பற்றி என்னுடைய நிலைப்பாடு என்ன என்று சொல்லிவிடுகிறேன். அடுத்து நான் சொல்லப்போவது முழுக்க முழுக்க இதைச் சார்ந்தே இருக்கும் என்பதால் ஏற்பவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளலாம் அல்லது விலக்கிவிடலாம். எனக்கு அல்மைட்டி கடவுள் மீதோ, ஜோதிடம், கர்மவினை, மறுபிறவி மீதோ நம்பிக்கை இல்லை. பேய்கள் மீது நம்பிக்கை இல்லை(பயம் இருக்கிறது). ஆனால் இந்த தத்துவம் முக்தி ஞானோதயம் போன்ற ஆன்மிக நிலைகளில் நம்பிக்கை இருக்கிறது. குழப்பமாய் இருக்கிறதா? நான் சொல்வது எனக்கு சாமி மேல் நம்பிக்கை இல்லை ஆனால் சாமியார் மேல் நம்பிக்கை உள்ளது என்று சொல்வது போல் தோன்றும். கிட்டத்தட்ட அப்படிதான். எல்லா சாமியார்களின் மீதும் அல்ல. இப்போதைக்கு எந்த சாமியாரின் மீதும் இல்லை.

ரஜினி மகா அவதார் பாபாஜியின் பக்தர் என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரியும். பாபாஜி பல்லாயிரம் வருடங்களாக இமயமலை அடிவாரத்தில் இளமையுடன் வாழ்ந்து வருகிறார் என்பது அந்த திரைப்படத்தின் மூலம் நமக்கு தெரியும். ரஜினிக்கு பாபா படத்திற்கான உந்துதலே ஒரு யோகியின் சுயசரிதை புத்தகம் தான். இந்த புத்தகத்தின் மூலம் தான் அது வரை யாரும் அறியாத பாபாஜியை  உலகத்திற்கு யோகானந்தர் அறிமுகப் படுத்துகிறார் (படத்தில் வரும் பட்டம் சீன் எல்லாம் யோகானந்தர் வாழ்வில் நடந்ததே). இந்த பாபாஜி அவரது குருவினுடைய குருவின் குரு. சாருநிவேதிதா தனது வாழ்க்கையை மாற்றிய புத்தகம் என்று இந்த புத்தகத்தை குறிப்பிட்டிருந்தார். ஆப்பிள் நிறுவனர் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் இந்த புத்தகத்தை முதல் முறை படித்ததில் இருந்து வருடா வருடம் திரும்ப திரும்ப படிப்பாராம் என்று பல பில்ட்அப்கள் இந்த புத்தகத்திற்கு.

 பரமஹம்ச யோகானந்தர் கொல்கத்தாவில் கொஞ்சம் வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்தவர். ஆன்மீகத்தில் மிகுந்த நாட்டம் கொண்டு, யோகங்களை தனது குருவிடம் தங்கி பயின்று பின் பிறருக்கு கற்பித்து, இறுதியில் அமெரிக்காவில் செட்டில் ஆகி தமது யோகங்களை அங்குள்ள மக்களுக்கு பயிற்றுவித்து, லாஸ் ஏஞ்செல்ஸ் நகரில் தனது ஐம்பத்தொன்பதாவது வயதில் சமாதி அடைகிறார். ஜெயமோகன் தளத்தை தொடர்ந்து படிப்பவர்களோ அல்லது கீழை தத்துவத்தில் குறைந்த பட்ச ஈடுபாடு உடையவர்களோ சுத்தமாக இந்த புத்தகத்தை தவிர்த்து விடலாம்.  இதில் ஆன்மிகம் தத்துவம் எதுவும் இல்லை.முழுக்க மாயாஜாலம் தான். திருவிளையாடல், கந்தன் கருணை, சரஸ்வதி சபதம் எல்லாம் தோற்றுவிடும் அளவுக்கு.

யோகானந்தர் தனது குருவின் மூலம் பாபாஜி பற்றி அறிகிறார். பாபாஜிக்கு இது தான் வேலை. யாராவது சென்றுகொண்டிருக்கும் போது திடீரென முன்னாள் தோன்றி ‘நீதான் அதுக்கு சரிப்பட்டு வருவ’ என்று சொல்லி விட்டு சென்று விடுகிறார். இப்படித்தான் அவரின் குருவின் முன் தோன்றி இருக்கிறார். அவர்களும் யோகம் பயின்று சில சக்திகள் அடைகிறார்கள்.

முக்தி, ஞானம் பற்றி எல்லாம் யோகானந்தருக்கு இந்த புத்தகத்தில் சொல்ல எதுவும் இல்லை. லௌகீக சக்திகள் பற்றிதான் முழுக்க ஆர்வமாக கூறி செல்கிறார். ஓரிடத்தில் இருக்கும் போதே இன்னொரு இடத்தில் பிரசன்னம் ஆவது(கொல்கத்தாவில் ரயிலை தவறவிட்டால் காசியில் பிரசன்னமாகி அடுத்த ரயிலில் தான் வந்து சேருவேன் என்று கூறி செல்வது), நடக்க போவதை முன்பே சொல்வது, நோய்களை குணப்படுத்துவது, இறந்தவர்களை உயிர்பிப்பது, பக்தர்கள் ரயிலை பிடிக்க தாமதமானால் ரயிலை ஸ்டேஷனிலேயே அவர்கள் வந்து சேரும் வரை நிறுத்தி வைப்பது போன்ற சக்திகள். யோகானந்தர் சிறு வயதில் பள்ளிக்கு படிக்காமல் பரிட்சைக்கு சென்ற போது வழியில் சில துண்டு காகிதங்கள் கிடைக்கிறது. அதில் அவரது பாடம் சம்பந்தப்பட்ட சில கேள்விகள் இருக்கிறது. அதை மட்டும் படித்து விட்டு செல்கிறார். பரிட்சையில் அதே கேள்விகள் வந்து பாஸ் ஆகிவிடுகிறார். வேறு ஊரில் பசியில் இருக்கும் போது சாப்பாடு கிடைக்கிறது இப்படி பல மாயாஜாலங்கள் அவருக்கு நடக்கிறது. கடைசியில் ஒரு அத்தியாத்தில் இறந்து போன தனது குரு தன் முன் வந்து இறந்த பின் போகும் மூன்று உலகத்தை பற்றியும் மனிதர்களின் கர்மவினைப்படி யார் எங்கு போவார்கள் என்றும்  விளக்குகிறார். மனிதனால் ஐம்புலன்களுக்கு அப்பால் உள்ள எதையும் கற்பனை செய்யவேமுடியாது.

இந்த புத்தகத்தை அவர் மேற்கத்தியவர்களுக்காக முக்கியமாக அமெரிக்கர்களுக்காக அவர் அமெரிக்காவில் பிரசித்தி பெற்ற பின்னர் எழுதி இருக்கிறார். அதனாலே மாஜிக்குகளை  விளக்கும் போது பைபிளில் அதே போன்று எங்கே வருகிறது என்றும் அதற்கு இணையான அறிவியல் கொள்கையையும் விளக்குகிறார். உச்சகட்டமாக இவர் அமெரிக்கா செல்லப்போவதை அவரது குரு மனக்கண்ணில் பார்த்து சொல்கிறார். பின்னால் இவரும் அதை அவரது மனக்கண்ணில் கடலோரத்தில் அமைந்த ஆசிரமத்தோடு பார்த்து உறுதி செய்து கொள்கிறார். ஐ டீ துறையில் ஆன்சைட் போகும் ஆசாமியின் உற்சாகத்தை, அமெரிக்கா செல்ல போகிறேன் என்று அவர் திரும்ப திரும்ப புத்தகம் முழுவதும் சொல்லும்போது அறியமுடிகிறது. கோவிலில் என்னென்ன விஷயத்திற்காக கும்பிடுகிறீர்களோ அதெல்லாம் யோகத்தின் மூலம் அடைய முடியும் என்றே நம்பவைக்கிறார்.

இந்த புத்தகத்துடன் ஒப்பிடும் போது ரமணரின் சரிதம் நேர்மையாக இருக்கிறது. தனது பதினாறாவது வயதில் எந்த வித முயற்சியோ, யோகமோ இல்லாமல் என்னவென்று தெரியாத ஒரு உன்னத நிலையை உணர்கிறார். பின் எதிலும் விருப்பமோ ஈடுபாடோ இல்லாமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறி எப்போதோ கேட்டறிந்து மனதில் இருந்த திருவண்ணாமலையை அடைகிறார். பின் வாழ்நாள் முழுக்க எப்போதும் திருவண்ணாமலையை விட்டு வெளியேறவே இல்லை.

கோவணாண்டியாய் கிடைத்தவற்றை உண்டு, கிடைத்த இடத்தில இருந்து கொண்டு மற்ற நேரத்தில் ஏதாவது ஒரு இடத்தில தியானம் என்று வாழ்கிறார். அவரை பற்றி அறிந்து மக்கள் அவரை பார்க்க வருகின்றனர். முதல் சில காலங்களில் யாரிடமும் எதுவுமே பேசாமல் தவிர்க்கிறார். சில காலங்களுக்கு பிறகே வருபவர்களிடம் பேச ஆரம்பிக்கிறார். தனக்கு நேர்ந்தது என்ன என்பதை புத்தகங்களைப் படித்து அறிந்து கொள்கிறார். யாரேனும் மறுபிறவி பற்றி கேள்வி எழுப்பினால் பதில் கூறாமல் தவிர்த்து விடுகிறார் அல்லது முதலில் இந்த பிறவியில் அடைய வேண்டியதை முயற்சி செய்யுங்கள் என்று பதிலளிக்கிறார். ஞானம் அடைந்த நிலையை பற்றி கேட்கும் போது ‘ஒரு அறிவை அறிபடுபொருளாக விளக்கமுடியுமெனில் அது உண்மையான அறிவு இல்லை’ என்கிறார். சில பக்தர்கள் அவர்களது கஷ்ட காலங்களில் அவர் கனவில் அல்லது நேரில் தோன்றி உதவினார் என்று சொல்லும் போது அதை மறுக்கிறார். அவை மனமயக்கமே தனக்கு எந்த விதமான மாய சக்திகளும் இல்லை என்றே கூறுகிறார்.

‘நான் யார்? இந்த எண்ணம் எங்கிருந்து வருகிறது?’ என்ற கேள்விகள் மூலமே ஒருவன் உண்மையான நான் என்பதை அறிய முடியும் என்கிறார். இந்த புத்தகத்தை படிக்கும் போது, மலையடிவாரத்தில் இருந்த ஆசிரமத்தில் அவர் எளிமையாக வசித்து தான் வந்தார் அதை நிறுவனமாக்க எந்த வித முயற்சியும் செய்யவில்லை என்றே தெரிகிறது. அவர் சமாதி அடைந்த பின் அவருக்கு பின்னால் இவர் தான் குரு என்று யாரையும் விட்டுச்செல்லவில்லை.இந்நேரம் அந்த ஆசிரமம் நிறுவனமாகி இருக்கக்கூடும். எல்லா ஆசிரமங்களுக்கும் நேரும் கதி தான்.

யாருடைய பக்தர்களை கேட்டாலும் சிலர், குரு ஒரு பேரொளியுடன் என் முன் தோன்றினார் அல்லது கனவில் வந்தார் என்று சொல்வதுண்டு. அக்கனவில் நிறைய விஷயங்களை இவர்களே சேர்த்து அதை பிரம்மாண்டமாக்கி விடுவார்கள்.  தனக்கு மானசீகமாக இருக்கிறவர்கள் அல்லது தான் விரும்புவர்கள் கனவில் வருவது இயல்பே. தனது பிரச்சனையின் போதோ குழப்பத்தின் போதோ அவர்கள் வரும் கனவை இவர்களாக அர்த்தப்படுத்திக் கொண்டு சிக்கல் தீர்ந்தால் அவரே சிக்கலை தீர்த்துவிட்டார் என்று எடுத்துக்கொள்வது. எனது கனவிலும் அடிக்கடி இலியானா வருகிறார். எனது பிரச்சனைக்கு தீர்வை அவரிடம் எதிர்பார்க்கமுடியாது.

எனது பரிந்துரை யோகானந்தரின் புத்தகம் லௌகீக விஷயங்களுக்காக சாமி கும்பிடுவர்களுக்கானது. ரமணரின் புத்தகம் தத்துவத்தில் விருப்பம் உள்ளவர்களுக்கானது.

பின்குறிப்பு: இலியானானு தலைப்புல போட்டதுனாலதான கட்டுரையை உள்ள வந்து பாத்தீங்க. அதான் அந்த தலைப்பு. மத்தபடி நீங்க நெனைக்கிறமாறி  இலியானாவுக்கும் யோகானந்தருக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை

பொது

நவீன இலக்கியத்தில் காமம்: சிறு குறிப்பு வரைக

நிலா உக்கிரமாக வலம் வரும் நள்ளிரவு நேரம் அது. தமிழ் இலக்கியத்தின் மூத்த, இடை, இளம் எழுத்தாளர்களாகிய எஸ்ரா, ஜெமோ, சாரு, லசகு, சசு ஆகியோர் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தனர். வெவ்வேறு வீட்டில் உறங்கும் ஐவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் திடுமென ஒரு கனவு.

! புத்தகம்

இங்கு நல்ல மீன்கள் விற்கப்படும்

மூன்று நாவல்கள் உள்ளிட்ட நான்கு புத்தகங்கள் ஏற்கனவே வெளியாகியிருக்கும் சரவணன் சந்திரனின் அடுத்த படைப்பான ‘பார்பி’ நாவலிலிருந்து மூன்று பத்திகளை, தனது முகநூல் பக்கத்தில் பகிர்ந்திருந்தார் கார்த்திக் புகழேந்தி.

//

“நான் உச்சகட்ட கவனத்தில் இருந்தேன்.

! புத்தகம்