குறிச்சொற்கள் » புத்தகம்

இரண்டாவது இதயமாகத் துடிக்கும் கடந்தகாலம்

மொழியும் வார்த்தைகளுமே தன்னை நாவலை நோக்கி செலுத்தியதாகக் கூறும் ஜான் பான்வில்லின் பதிமூன்றாவது நாவலான ‘கடல்’, 2005ம் ஆண்டிற்கான மான் புக்கர் பரிசு பெற்றது. ஸ்டீபன் பிரௌனின் இயக்கத்தில் 2013ம் ஆண்டில் திரைப்படமாகவும் வெளியாகியது.

தனது புத்தகங்கள் அனைத்தையும் அழித்துவிட்டு மீண்டும் முதலிலிருந்து தொடங்க நினைக்கும் ஜான் பான்வில், தனது புத்தகங்கள் மற்ற எல்லோரையும் விட சிறப்பாக இருந்தபோதிலும், தனக்கு போதாமையைத் தருவதாகவும் அவை அவமானத்தின் ஆழமான ஆதாரமாக இருப்பதாகவும் சலிப்புறுகிறார். தனது நாவலை தற்போது இன்னும் சிறப்பாக எழுதிவிட முடியும் என்கிற ஆதங்கம். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு படி மேலேறிச் செல்லத் துடிக்கும் கலைஞனின் தீராத வேட்கை.

‘கடல்’ நாவல் வார்த்தைகளின் அழகில் மிளிர்கிறது. கதைசொல்லியின் நினைவுகளை, அதாவது கடலின் ஓயா அலைகளை, சலனத்தை, சீற்றத்தை நிதானமான கவித்துவ மொழியில் விவரிக்கிறது. பான்வில்லை நபக்கவ்வோடு ஒப்பிடுவது வழக்கம். அதை மறுக்கும் பான்வில், தனது மொழியில் ஒரு இசைத்தன்மையுண்டு. லயம். அது நபக்கவ்விடம் கிடையாது என்கிறார். மொழி மீது வார்த்தைகளின் மீது பான்வில்லிற்கு இருக்கும் காதலை அவரது படைப்புகளின் வாயிலாக அவரது நேர்காணலின் மூலமாக அறிந்துகொள்ளலாம். பான்வில்லின் சிரத்தையான வார்த்தை சேகரத்தை எவ்வித சேதாரமுமின்றி தமிழில் திரட்டித் தந்திருக்கிறார் ஜி.குப்புசாமி. ‘பான்வில்லின் மொழியின் அழகியலை ஐம்பது சதவிகிதம் மட்டுமே தமிழில் சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறேன். அவரது முழுமையான ஆளுமையை அறிந்துகொள்ள ஆங்கிலத்தில் வாசியுங்கள்’ என்றார் ஜி.குப்புசாமி.

பால்யகாலத்தில் நேர்ந்த துர்சம்பவத்தை எண்ணி வாடும் மேக்ஸின் குரலில் பயணிப்பதாக இந்நாவல் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. கதைசொல்லியான மேக்ஸ் எந்நேரமும் இறந்தகாலத்தின் நினைவில் உழல்பவராக இருக்கிறார். நினைவுகளின் மூலம் கடந்தகாலத்தை மீண்டும் வாழ்ந்து பார்ப்பவராக. உலகின் பழகிப்போன யதார்த்தத்தைக் கண்டு சலிப்புறும் மேக்ஸ், மற்றவர்களைப் புறந்தள்ள இயலாமல் அவர்களை எண்ணி தன்னை வருத்துபவராகவும் மகள் க்ளேர் பொழியும் அன்பை மறுப்பவராகவும் இருக்கிறார். வலிதரும் சொத்தைப்பல்லை வேன்றுமென்றே நாக்கால் நிமிண்டி வலியை அதிகப்படுத்துபவராகவும். இதுதான் மேக்ஸின் இயல்பு. யதார்த்தத்தில் ஜான் பான்வில்லும் கூட சிடுசிடுப்புடனும் யாரோடும் உறவாட விரும்பாதவராகவும் இருப்பதாக ஆங்காங்கே சிறு குறிப்புகள் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. ஜான் பான்வில்லின் தொட்டாற்சிணுங்கித் தனத்தை மனதில் கொண்டே இந்நாவலை வாசிக்கக் கேட்டுக்கொள்கிறேன் என முன்னுரையில் சிறு ஆலோசனையும் ஜி.குப்புசாமி வழங்குகிறார்.

மனைவியின் பிரிவு தாளாமல் சக மனிதர்களை, வாழும் சமூகத்தை சகிக்க இயலாமல் வாடும் மேக்ஸ், கற்பனையாக இல்லாத ஒன்றை நினைத்துக்கொள்பவராக இருக்கிறார். இது இளவயதிலேயே அவருக்கிருக்கும் சுபாவம். இந்த சுபாவத்தினாலேயேதான் தனது காதலியையும் அவரது குடும்பத்தினரையும் இழக்கிறார். அதாவது அவர்களின் இழப்பிற்கு மேக்ஸின் அதீத கற்பனை காரணமாக அமைகின்றது. பின்னர் அதை எண்ணி எண்ணி மனைவியோடு சரியாக வாழ இயலாமல் அவளையும் கேன்சருக்கு பலி கொடுக்கிறார். மனைவி அன்னா இறந்த பிறகு தனது பால்யத்தை எண்ணி வருந்துவதாக நாவலில் இடம்பெற்றிருந்தாலும் அந்த துர்சம்பவத்திற்கு பின்பாக தனது வாழ்நாள் முழுவதும் மேக்ஸ் அவ்வாறே தன் வாழ்நாளைக் கழித்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்பது சொல்லாமல் சொல்லிச்சென்ற ஒன்று. ஆனால், இல்லாத ஒன்றை கற்பனை செய்யும் தனது சுபாவம் குறித்த சுயபிரக்ஞை மேக்ஸிற்கு உண்டு. அந்த பிரக்ஞையே தன்னைக் குற்ற உணர்விற்குள்ளாக்கி தனது கடந்த காலத்தை அசைபோடச் சொல்கிறது.

மேக்ஸ், தனது பால்ய வயதில் கோடை இல்லத்தில் சந்தித்த கிரேஸ் குடும்பத்துடன் ஏற்பட்ட உறவையும் அவர்களின் இழப்பையும் தனது மனைவியின் மறைவிற்கு பின்பாக அதே கோடை இல்லத்திற்குச் சென்று நினைவை அசைபோடுவதாக எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்நாவல், அந்த கோடை இல்லத்திலிருந்து அவரது மகள் அவரை அழைத்துச் சென்ற பிறகே கர்னல் அன்பளித்த பேனாவால் எழுதப்படுகிறது. ஆக, நாவலில் நிகழ்காலமாகவும் கடந்தகாலமாகவும் முன்னும் பின்னும் பயணிக்கும் சம்பவங்கள் அனைத்துமே மேக்ஸின் கடந்தகாலம். அதாவது நாவல் முழுவதும் – நூறு சதவிகிதம் – மேக்ஸின் நினைவுகள் மட்டும்தான். நிகழ்காலமாக நாவலில் சம்பவிக்கும் தருணங்களும் கடந்தகாலமே.

இந்த நினைவுகூரல், மேக்ஸிற்கு விழாவாகவும் சில நேரங்களில் சித்திரவதைக் கூடமாகவும் தோன்றுகிறது. வயதான மேக்ஸ் காலம் கடந்து தனது கடந்தகாலத்தை மீளுருவாக்கம் செய்கையில் அவ்வயதில் முதியவர்களானவர்கள் தற்போது நினைத்துப் பார்க்கையில் தன்னை விட இளையவர்களாகத் தோற்றம் தருகிறார்கள். இப்படியான மீளுருவாக்கம் தனது வாழ்வை முற்றிலும் வேறான கோணத்தில் அணுகுவதாகவும் வேறு மாதிரியாக வாழ்ந்து பார்ப்பதாகவும் இருக்கிறது. ‘கடல்’ நாவலானது தற்போதைய முதிர்ந்த அனுபவத்தில் இறந்தகாலத்தை அளவிடும் முயற்சி என்பதாகவும் கொள்ளலாம்.

‘இறந்தகாலம் என்பது, கைகளைப் பரபரவென்று தேய்த்து, தற்போதைய குளிரையும் அதைவிடக் குளிராக இருக்கப்போகும் எதிர்காலத்தையும் உதறிவிட்டுக்கொண்டு புகலிடம் தேடிச் செல்லும் அத்தகையதோர் ஒதுங்கிடமாக இருக்கிறது. மேலும் இறந்தகாலத்துக்கென்று உண்மையில் என்ன இருப்பு இருக்கிறது? தற்காலம் என்பது ஒரு காலத்தில் என்னவாக இருந்ததோ அதுவாகத்தான் இருக்கும்? அதுவும் கடந்துபோய்விட்ட தற்காலம். அதற்குமேல் வேறு என்ன? இருந்தும்.’ [பக்: 57]

மனைவி அன்னா, மகள் க்ளேர், வாவஸூர், கர்னல் என பிரதான பாத்திரங்களோடு கதை பயணித்தாலும் கிரேஸ் குடும்பத்துடனே ஒவ்வொன்றும் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. பால்ய வயதில் எட்ட இருந்து வேடிக்கை பார்த்தும் பின்பு கிட்ட நெருங்கி உறவாடியும் வலம் வரும் மேக்ஸ், அவர்களது நினைவுகளை சுமந்து வாழ்நாள் முழுவதும் வாடித் திரியும்படி அக்குடும்பத்திற்கு என்ன நேர்ந்தது என்பது நாவலின் இறுதியில் வாசகனுக்குத் தெரியவருகிறது. கிரேஸ் குடும்பம் பற்றியும் அங்கத்தினர் பற்றியும் அபிப்ராயங்களை அவர்களின் நடவடிக்கைகள் மூலமாக தானே வேடிக்கை பார்த்தபடி உருவாக்கிக்கொள்கிறான் மேக்ஸ். அவை நிஜம் அல்ல. அபிப்ராயங்கள் மட்டுமே.

ஆடம்பரக் குடும்பம். மரக்குடிலில் வாடகைக்குத் தங்கியிருக்கும் மேக்ஸிற்கு கிரேஸ் குடும்பத்தினர் தெய்வப்பிறவிகளாகத் தெரிகின்றனர். முதலில் கானி கிரேஸ் மீதான ஈர்ப்பு, அவளுடனான சம்பாஷணை, பின்பு அவளது மகள் க்ளோயியுடனான முதிராக் காதல், ரோஸ் மற்றும் கானி கிரேஸ் ஆகியோருக்கிடையேயான உரையாடலின் ஒரு சில வார்த்தைகளைக்கொண்டு தானாக ஒன்றை கற்பனை செய்ததன் மூலமாக க்ளோயியின் மனநிலை மாற்றம், அவளது துர்மரணம், இறுதியாக ரோஸிடமிருந்து உண்மையை அறிந்துகொள்ளுதல் என பல அடுக்குகளாக முன்னும் பின்னும் பயணிக்கிறது. அதாவது, மேக்ஸின் நினைவுகள், அலைகளாக ஓய்வின்றி அவனை அலைக்கழிக்கிறது. எப்போதும் துயரப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் அப்பாவைக் கண்டு ‘துயரப்பட்டுக்கொண்டிருப்பது நீங்கள் ஒருவர் மட்டுமல்ல’ என வருந்துகிறாள் க்ளேர். ‘துயரப்பட்டுக்கொண்டிருப்பது என்பது நீ எதைக் குறிப்பிடுகிறாயோ அதைப் பொறுத்தது’ என்கிறார் மேக்ஸ். நாவல் முழுக்க துயரார்ந்த நினைவுகளை, சம்பவங்களைக்கொண்டிருந்தாலும் அவை உணர்ச்சியைத் தூண்டும் மெலோட்ராமாவாக இல்லாமலிருப்பது ஜான் பான்வில்லின் கதை கூறும் யுக்தியின் சிறப்பு; அவரது மொழியின் லாவகம்.

நினைவுகள் கடல் அலைகளைப் போல ஓயாமல் சீற்றத்துடன் கதைசொல்லியைப் பாடாய்ப்படுத்தினாலும், ஜான் பான்வில்லின் மொழி, சலனமற்ற ஓடையில் மிதந்து போகும் சோகப்படகில் பயணிப்பதாய் நம்மை உணரச் செய்கிறது. ஜான் பான்வில்லின் நுணுக்கமான மிக நுணுக்கமான வர்ணனைகள் ஒவ்வொரு கதாப்பாத்திரத்தையும் ஒவ்வொரு சம்பவங்களையும் நம்மை நுணுக்கமாக மிக நுணுக்கமாக பின்தொடரப் பணிக்கிறது. வாசிப்புக் கடலில் தத்தளிக்கும் வாசகனைக் கரையேற்ற மிகச் சிறு துருப்பையே கையளிக்கிறது. மிக நிதானமாக அதைப் பற்றிக்கொள்ளத் தவறினால் பேரனுபவமொன்றை தரிசிப்பதை இழந்து அயற்சியில் மூழ்கிப் போகவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

O

கடல் – ஜான் பான்வில் | தமிழில்: ஜி.குப்புசாமி | காலச்சுவடு பதிப்பகம்

! புத்தகம்

பாகீரதியின் மதியம்: ‘ட்ராகுலாவின் நாட்குறிப்புகள்’

கலையென்பது மிகைப்படுத்தல், தத்ரூபமல்ல. [பக்: 133] 

காதல் என்பது அற்புதங்களின் உலகம். அங்கே நோவுகள் உண்டு, ஆனால் வியாதிகள் கிடையாது, பொறுப்புகள் உண்டு, ஆனால் சுமைகள் கிடையாது, பலவீனங்கள் உண்டு, ஆனால் இயலாமை கிடையாது, ஊடல்கள் உண்டு, ஆனால் சலிப்போ களைப்போ கிடையாது, நெருக்கம் உண்டு, உறவு கிடையாது, உடலோடு ஸ்பரிசம் உண்டு, ஆனால் உடலோடு புழங்குவது கிடையாது, முக்கியமாக, நினைவுகள் உண்டு, பிரக்ஞை கிடையாது, யதார்த்தத்தின் மீது தான் கட்டப்படுகிறதெனினும் காதல் யதார்த்தத்தை மீறிய, சொல்லப்போனால் அதை அலட்சியம் செய்கிற இலட்சியங்களின் உலகமாய் இருக்கிறது, திருமணம் காதலுக்குச் சொல்லப்பட்ட இந்தக் கிடையாதுகளைக் கொண்டுதான் அதை யதார்த்தமாக்குகிறது, தம்பதிகளின் நேசம் எத்தனை உன்னதமாகவேயிருந்தாலும் அது காதலின் இலக்கணத்திற்குள் வருவதில்லை, ஏனென்றால் இலட்சியமும் யதார்த்தமும் பெளதீக ரீதியாகவே ஒருபோதும் இணைய முடியாதவை, அதே சமயத்தில் இலட்சிய உலகிலிருப்பவர்களுக்கு யதாரத்தத்தோடு தங்களைப் பிணைத்துக்கொள்ளும் வேட்கையும் யதார்த்தத்தில் உழல்பவர்களுக்கு இலட்சிய உலகம் பற்றிய கனவுகளும் பிரிவேக்கங்களும் நினைவெச்சங்களும் எப்போதும் கூடவேயிருக்கின்றன, சரியாகச் சொல்லவேண்டுமானால் திருமணத்திற்குப் பிறகுதான் ஒரு மனம் காதலின் உலகத்திலிருந்து தான் என்றென்றைக்குமாக வெளியேற்றப்பட்டுவிட்டோமென்பதைத் தெரிந்து கொள்கிறது.

! புத்தகம்

கோபிகிருஷ்ணன் படைப்புகள்: விசித்தர மனதின் புதிர் குணம்

கோபிகிருஷ்ணன், தன் படைப்புகளில் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டார். தன் அற்புத கணத்தை, ஆசா பாசத்தை, அவமானத்தை, வாழ்க்கை கொண்டுவந்து சேர்த்த கடைசிப் படியை எந்த தன்னிரக்கமும் இன்றி, ஒரு மூன்றாம் மனிதனின் கதையைச் சொல்வதைப் போல தள்ளி நின்று எழுதிக்கொண்டு போனார்.

! புத்தகம்

காலை குளித்து விட்டு குளியலறையில் இருந்து வெளியே வரும்போது ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க தமிழர் போன்ற ஒருவர்  நின்று கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். அப்போது அவரிடம் ஒன்றும் பேசவில்லை. நேராக அறைக்கு வந்து கிளம்பி விட்டேன். அறையில் இருந்த ஜோடி தூங்கும் நேரம் தவிர்த்து மற்ற நேரங்களில் கீழ் படுக்கையில் படுத்து கொஞ்சிக் கொண்டிருப்பார்கள்.கூட இருந்த மற்றொருவன் தூங்கிக்கொண்டிருப்பான்.

பொது

அடாஜன் சாலை- த்ரில்லர் கதை

மழை. அடை மழை. ஹசிரா சாலை வழக்கம் போல் ஆள் அரவமற்று கிடந்தது. அங்கிருந்து சூரத் செல்லவேண்டுமெனில் அடாஜன் சாலை வழியாகவோ அல்லது டுமாஸ் சாலை வழியாகவோ செல்ல வேண்டும். டுமாஸ் வழியாக செல்வது கால விரையம் தான். ஆனாலும் பாதுகாப்பான சாலை அது.

அடாஜன் பாதுகாப்பற்ற சாலையா என்று உறுதியாக தெரியாது. ஆனால் அந்த சாலையை பற்றி நான் கேள்விப்பட்ட கதைகள் ஏராளம் என்பதால் அந்த சாலையில் பயணிப்பதை தவிர்த்து வந்தேன். அதற்கு என் நண்பர் சுனில் படேலும் ஒரு காரணம். அவர் ஹஜிரா டுமாஸ் சாலை சந்திப்பில் அமைந்திருந்த மக்தல்லா குடியிருப்பில் வசித்து வந்தார். அது என் கம்பெனியின் குடியிருப்பு. திருமணமானவர்களுக்கு மட்டும். அதனால் நான் சூரத்திலிருந்த பேச்சுலர் ஹாஸ்டலில் தங்கியிருந்தேன்.

எங்களுக்கு இரண்டாவது ஷிப்ட். நான் தினமும் ஷிப்ட் ரிபோர்டை எழுதிவிட்டு கிளம்ப பன்னிரண்டு மணியாகிவிடும். கம்பெனி பஸ் இரவு பதினொன்னே முக்கால் மணிக்கெலாம் கிளம்பிவிடும். சுனில் அதில்தான் போய் கொண்டிருந்தார்.

நான் கம்ப்ரசர் சிஸ்டம் இன்சார்ஜாக இருந்தேன். சுனில் பாய்லர் இன்சார்ஜாக இருந்தார். இரவு ஏழுமணிக்கு பின்பு இரண்டு பேருக்குமே வேலை இருக்காது. ஒருமணி நேரத்திற்கு ஒருமுறை வெறும் ரீடிங்க்ஸ் எடுப்பது மட்டுமே வேலை. பாய்லர் அறையும் கம்ப்ரசர் அறையும்  அருகருகே இருந்ததால் நான் அவர் அறைக்கு சென்று அமர்ந்து கொள்வேன். இருவரும் ஏதாவது கதைப் பேசிக்கொண்டிருப்போம். அப்படியே நாங்கள் நண்பர்களாகிப் போனதால், சுனில் என்னுடன் என்னுடைய காரில் வரத் தொடங்கினார். அலுவலகம் வரும் போது மதியம் ஒன்றரை மணிக்கு அவரை பிக் செய்து கொள்வேன். இரவு, அவரை அவர் குடியிருப்பில் இறக்கிவிட்டுவிட்டு நான் சூரத் வந்தடைய மணி ஒன்றாகிவிடும்.

முதன் முதலில் நாங்கள் சேர்ந்து பயணிக்கும் போது, ஹசிரா அடாஜன் டுமாஸ் மூன்று சாலைகளும் சந்திக்கும் இடத்தை அடைந்த போது, அடாஜன் சாலையை சுட்டிக் காண்பித்து, “ராத் மே உஸ் தரப் மத் ஜாவ்” என்றார். நான் “ஏன் அங்க ஏதும் வழிப்பறி நடக்குமா?” என்று அப்பாவியாக கேட்டேன். சப்தமாக சிரித்த அவர், “பேய் இருக்கு” என்றார். எனக்கு அதிலெல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை. அதனால் அவர் சொன்னதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் பலரும் இரவு நேரங்களில் அந்த சாலையை தவிர்க்கும் படி அறிவுரை கூறினர். ஒரு முறை மதிய வேலையில் நான் அந்த சாலை வழியாக வந்தேன். அன்று சுனில் விடுப்பில் இருந்தார்.

அடாஜன் சாலையில் பால் பாட்டியா அருகே வந்ததும், கார் பஞ்சர் ஆகிவிட்டது. காரை ஓரம் கட்டிவிட்டு ஸ்டெப்னியை எடுத்து மாட்டினேன். யாரோ காரின் முன்கதவை திறந்துகொண்டு உள்ளே ஏறியது போல் இருந்தது. வேகமாக முன் சென்று பார்த்தேன். யாருமில்லை. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். ஆள் நடமாட்டம் எதுவுமில்லை. மீண்டும் பின்னாடி வந்து ஸ்டெப்னியை டைட் செய்ய முற்பட்ட போது தான், ஸ்டெப்னியும் பஞ்சர் ஆகியிருந்ததை கவனித்தேன். நான் வெளியே எடுக்கும் போது ஸ்டெப்னி நன்றாகதான் இருந்தது. அருகே எதாவது பஞ்சர் கடை இருக்கிறதா என்று தேடிக் கொண்டு சென்றேன்.

அங்கே இருந்த சந்தோசி மாத கோவில் வாசலில் அமர்ந்திருந்த பூசாரி, “என்ன வேணும்?” என்றார். நடந்ததை சொன்னேன்.

“சந்தோசி மாதா உன் கூட இருக்கா. அதான். இனிமே இந்த பக்கம் வராத” என்றார். கோவிலில் இருந்த பையனிடம் சொல்லி அனுப்பினார். அவன் ஒரு மெக்கானிக்கை அழைத்து வந்தான்.

மெக்கானிக்கிடம், “இவங்க சொல்ற மாதிரி எதாவது பேய் ஆவிலாம் உண்டா?” என்றேன்.

“அதெல்லாம் தெரியாது பாய். இங்க நிறைய ஆக்சிடென்ட் நடக்கும். அதுக்கு ஆளாளுக்கு ஏதேதோ காரணம் சொல்றாங்க” என்று சொன்னான். அவன் என்னிடம் பேச விரும்பாதவன் போல் இருந்ததால், நான் மேற்கொண்டு அவனை எதுவும் கேட்கவில்லை.

இதை என் அம்மாவிடம் யதார்த்தமாக பகிர்ந்து  கொண்டேன். இரண்டு நாட்களில் பார்சலில் மாசிபெரியண்ண சாமியின் விபூதியும், கருப்பு கயிறும் வந்தது. நான் எதற்கு தேவையில்லாத மனக்குழப்பமென்று அந்த சாலையில் பயணிப்பதை தவிர்த்து வந்தேன்.

அன்றும் சுனில் வரவில்லை. நான் ஒரு ட்ரைனிங் விஷயமாக மும்பை செல்ல வேண்டும். இரவு பன்னிரன்டரை மணிக்கு பஸ். அலுவலகத்திலிருந்து பத்து மணிக்கெல்லாம் கிளம்பிவிட வேண்டுமென்று எண்ணினேன். ஆனால் அன்று air-dryer பழுதடைந்து விட்டதால், வேலை அதிகமாகிவிட்டது.. நான் அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பும் போது மணி 11.30 ஆகிவிட்டிருந்தது. தூரலாக இருந்த மழை நான் ஹசிரா சந்திப்பை அடைந்த போது அடை மழையாக மாறியிருந்தது. ஹசிரா அடாஜன் டுமாஸ் சந்திப்பில் வழக்கம் போல் வலது புறம் திரும்பாமல், நேராக அடாஜன் சாலையை நோக்கி பயணித்தேன். டுமாஸ் சாலையில் சென்றால் நேரத்திற்கு சூரத்தை அடைய முடியாது. 40 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் செல்ல வேண்டிய சாலையில் ஸ்பீடோமீட்டர் ’60’-ஐ தொட்டிருந்தது. சாலையில் விளக்குகள் இல்லை. என் முன்னோ பின்னோ எந்த வாகனமும் வரவில்லை. மணி இரவு பன்னிரண்டு இருக்கும். என்னுடைய கார் விளக்குகள் தந்த வெளிச்சத்தில் நான் வேகமாக சென்று கொண்டிருந்தேன். இடை இடையே என்னை அறியாமலேயே ஹாரன் அடித்தேன்.

திடிரென்று ஒரு பெண் சாலையின் குறுக்கே தோன்றினாள். என்னால் காரின் வேகத்தை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. ‘டங்’

அந்த பெண்ணின் மீது கார் வேகமாக ஏறியது.

‘கடக் கடக்’ என்றொரு சப்தம். நான் காரை ஸ்லோ செய்தவாறே கார் ரியர்வ்யூ கண்ணாடியில் பார்த்தேன் அந்த பெண்ணின் உடல் சாலையில் கிடந்தது. இளம்பெண் போல் தோன்றினாள். எனக்கு காரை நிறுத்த பயமாக இருந்தது. என் கால் கட்டைவிரல் ஆக்சிலரேட்டர் மீது வேகமாக பதிந்தது.

மழை நின்றிருந்தது. மனம் உறுத்தலாகவே இருந்தது. சிறிது தூரத்தில் சந்தோசி மாதா கோவில் வந்தது. காரை நிறுத்தி உள்ளே ஓடினேன். உள்ளே உறங்கிக் கொண்டிருந்த பூசாரி, என்னை ஆச்சர்யமாக பார்த்தார். எல்லாவற்றையும் வேகமாக விவரித்தேன். அவர் கோவில் சிறுவன் மூலம் ஊர் பெரியவருக்கு செய்தி அனுப்பினார். ஊரிலிருந்து சிலர் திரண்டு வந்தனர். அதற்குள் அங்கே ஒரு பேட்ரோல் வண்டியும் வந்திருந்தது. நான் காரை கோவிலிலேயே விட்டுவிட்டு போலிஸ் வண்டியில் ஏறி பின்னிருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டேன். ஊர் பெரியவரும் இன்னொருவரும் என்னுடன் எறிக்கொண்டனர். முன்னிருக்கையில் ஒரு போலிஸ் அதிகாரி அமர்ந்திருந்தார். நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து நான் சொன்ன இடத்திற்கு சென்றோம்

“எந்த இடம்?” போலிஸ் ஓட்டுனர் வினவினார்

“புல்கா விஹார் ஸ்கூல் கிட்ட…” நான் சொன்னேன்.

“இங்க ரெண்டு பெரிய மரம் இருக்கும்…” நான் சொல்லிகொண்டிருக்கும் போதே வண்டி அந்த மரங்களின் முன்பு நின்றது. .நான் அந்த மரத்தாருகே சென்றேன். சாலை காலியாக இருந்தது. இன்னும் சில ஊர் காரர்கள் அங்கே இரு சக்கர வாகனத்தில் வந்து இறங்கினர். இரு புறமும் எல்லோரும் தேடினோம். அங்கே ஒரு விபத்து நடந்ததற்கான அறிகுறி எதுவுமில்லை. எல்லோரும் தங்களுக்குள் குஜராத்தியில் பேசிக் கொண்டனர் “லுக்ட் லைக் ஆன் யங் கேர்ள்….” நான் ஆங்கிலமும் ஹிந்தியும் கலந்து அந்த போலிஸ் அதிகாரியிடம் பேசினேன். அவளை அந்த சாலையில்  பார்த்தேன் என்று உறுதியாக சொன்னேன். அவர் நான் சொன்னதை காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல்,  “கல்யாணம் ஆச்சா?” என்று வினவினார்.

நான் இல்லை என்று தலை அசைத்தேன். “சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ” என்று சப்தமாக சொன்னார். எல்லோரும் சிரித்தனர். நான் எதுவும் பேசாமல் போலிஸ் வண்டியில் ஏறிக்கொண்டேன். வரும் வழியில் யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. எங்களை கோவிலில் இறக்கிவிட்டுவிட்டு போலிஸ் அதிகாரி நகர்ந்தார். பூசாரி என்னை உற்று பார்த்துவிட்டு எதுவும் பேசாமல் உள்ளே சென்றுவிட்டார்.

அனைவரும் தங்கள் வீடுகளுக்கு சென்றுவிட்டனர். நான் மும்பை செல்லும் மன நிலையில் இல்லை. எனக்கு ஒரே குழப்பாக இருந்தது. ‘டங்’. ‘கடக் கடக்’ ‘சந்தோசி மாதா உன் கூட இருக்கா.’ ‘இங்க நிறைய ஆக்சிடென்ட் நடக்கும்’ ”ராத் மே உஸ் தரப் மத் ஜாவ்’

விடுதிக்குச் சென்று உறங்கிவிடுவது நல்லது எனப் பட்டது. என் விடுதியின் பார்க்கிங்கில் காரை நிறுத்தினேன். லிப்ட்டில் ஏறச் செல்லும் போது எதர்ச்சையாக காரை நோக்கினேன். காரின் முன்புறம் கிரிலில் ஏதோ தொங்கிக்கொண்டிருந்ததை கவனித்தேன். அருகே சென்றுப பார்த்தேன்.  காரில் கொத்தாக தலைமுடி சிக்குண்டிருந்தது.  நீளமான அந்த முடியிலிருந்து சொட்டிக்கொண்டிருந்த மழைத்துளி, சிகப்பாக இருந்தது.

Aravindh Sachidanandam

அந்த பாடிபில்டிங் காலங்களிலேயே தனது முதல் பிசினெஸ்ஸை துவக்கி விட்டார்.1968இல் சக பாடிபில்டரான Franco columbuவுடன் (Pumping Iron படத்தில் அர்னால்டுடன் கூடவே குட்டையாக இருப்பார்.அர்னால்டின் நெருக்கமான நண்பர்.இத்தாலியை சேர்ந்தவர்.இரண்டு முறை மிஸ்டர் ஒலிம்பியா பட்டம் வென்றவர் ) சேர்ந்து BrickLaying(சுவர் எழுப்புவது) பிசினெஸ்ஸை தொடங்குகிறார்கள். 69 more words

பொது

சில மாதங்களுக்கு முன்பு தினமும் எவ்வளவு செலவு செய்கிறோம் என்பதை கணக்கிடுவதற்காக வரவு செலவு கணக்குகளை எழுத தொடங்கினேன்.மாத முடிவில், முதல் மாதம் கணக்கிட்டு பார்க்கையில் கணக்கில் 650ரூபாய் இடித்தது.அடுத்த மாதம் 400ரூபாய்.எப்படி யோசித்து பார்த்தாலும் எங்கு விட்டோமென கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.எங்கயாவது செலவு பண்ணிருப்போம்.

பொது