குறிச்சொற்கள் » புத்தகம்

புறக்கணிக்கப்படும் ஜீவனின் துயரார்ந்த கூக்குரல்

உயிர்கள், அதனுடைய சூழலுக்கேற்ப தம்மைத் தகவமைத்துக்கொள்வதும் அதற்கு உகந்தார்போல தமது இயல்பைத் துறந்து வேறொன்றாக நடந்துகொள்வதும் இயற்கை. அப்படியான ஒன்றினாலேயே இப்புவியில் தனது இருப்பைத் தக்க வைத்துக்கொள்வது சாத்தியமாகிறது. இதில் உயிர்கள் என்பதை மனிதர்கள் என மாற்றினோமென்றால் இந்த வாக்கியத்திற்கான அழுத்தம் இன்னும் வலுப்பெறும். ஆக, சமூகத்திலிருந்து குடும்பத்திலிருந்து விலக்கிவைக்கப்படும், புறக்கணிக்கப்படும் மூன்றாம் பாலினத்தினரில் அநேகமானோரின் தொழில் தனது உடலை நம்பி இருக்க நிர்பந்திக்கிறது. தங்களிடம் துஷ்பிரயோகம் செய்ய நினைப்பவர்களிடமிருந்து தற்காத்துக்கொள்வதற்காக, தங்களை முரட்டு குணமுடைய இரக்கமற்றவர்களான பிம்பத்தை சுமந்து திரிய பணிக்கிறது. பெண்மையை விரும்பும் மனது, துறக்க நினைக்கும் ஆண்மையை முன்னிறுத்துகிறது. தனித்து அல்லாமல் குழுவாக இயங்கச் சொல்கிறது. இப்படியான பாதுகாப்பற்ற சூழலை, அவர்களைத் தொடுவதையே அருவருப்பாக எண்ணும் சிந்தனையை உருவாக்கி வைத்திருக்கும் சமூகத்திடம், தனது தொடுகையையே சமூகத்திற்கெதிரான வெளிப்பாடாக காட்ட வேண்டியிருக்கிறது. தங்களுக்கான கவசமாகவும். ஆயுதமாகவும்!

திருநங்கைகள் குறித்த இரு எதிரெதிர் துருவங்களினாலான சிந்தனைகளே நம்மிடமிருக்கின்றன. ஒரு சாரார் அவர்களைக் கண்டு அஞ்சுவதாகவும் மற்றொரு சாரார் அவர்களிடத்தே பரிதாபப்படுபவர்களாகவும். ஒருபுறம் சமூகத்திலிருந்து விலக்கிவைக்கப்பட வேண்டியர்கள் என்பதாகவும் இன்னொருபுறம் அவர்களும் நம்மைப் போல உணர்ச்சியுள்ள ஜீவன்கள் என்பதாகவும். இந்த இரு எண்ணங்களுமே மூன்றாம் பாலினத்தவரை அவர்கள் வேறொரு வஸ்து என்று பார்ப்பதுபோலதான் – இந்த இரண்டுமே அவர்களின் விருப்பத்துக்கு எதிரானதாகவே இருக்க முடியும்!

சு.வேணுகோபால் ஒரு சார்புநிலை எடுக்கிறார். அது, மூன்றாம் பாலினத்தவரின் மீது அன்பைப் பொழிவதாக, அனுதாபப்படுவதாக, இரக்கம் காட்டுவதாக இருக்கிறது. அதை வலியுறுத்துவதற்காக அதற்கு எதிர் நிலையிலிருக்கும் பாத்திரங்களை வார்க்கிறார். ஒவ்வொரு கதாப்பாத்திரமும் கிட்ணனுக்கு எதிராகச் செயல்படும்போது, ‘இல்லை இல்லை அது அப்படி அல்ல’ என்று சொல்வதாக கிட்ணனின் குரலும், கதைசொல்லியின் குரலும், ஆங்காங்கே சு.வேணுகோபாலின் குரலும் ஒலிக்கிறது.

பால்கனிகள் நாவலானது கறுப்பு அல்லது வெள்ளை என்ற படைப்புத்தளத்தில் இயங்குகிறது. இங்கு கிட்ணனனை – கிட்ணன் போன்றவர்களை – நல்லவனாகச் சித்திரப்பதற்கே நாவல் முற்படுகிறது. கிட்ணனிடமிருக்கும் குறைகளை, பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்கான தடயங்கள் நாவலில் இருந்தபோதும் அது கிட்ணனின் பக்கம் தன்னைச் சாய்த்துக்கொள்கிறது. கிட்ணனின் மீது சுதாகருக்கு இருக்கும் கோபத்தில் அவன் பக்க நியாயங்கள் இருக்கவே செய்கின்றன.

திவ்யா தங்கியிருக்கும் அறையைக் கிட்ணன் சிலாகிப்பது, தனது நண்பனின் மடியில் அமர்ந்திருப்பது, கிட்ணனைக் கணேசன் பாலியல் தொல்லைக்கு உட்படுத்துவது என இன்னொரு பக்கத்தை ஓரிரு வரிகளில் கடந்துசெல்கிறார். கிட்ணனின் தாயார் அவனை மகளாக ஏற்றுக்கொள்கிறார், திவ்யாவுக்கு இருக்கும் தயக்கம் அவளைக் குற்றஉணர்ச்சிக்கு உள்ளாக்குகிறது, திவ்யாவின் தோழிக்குக் கரிசனம் ஏற்படுகிறது, ஒவ்வொரு சச்சரவின்போதும் பெண்களே ஆதரவாக இருக்கிறார்கள். இது குடும்பத்தில் மட்டுமே. ஆண்கள் பெண்கள் என சமூகத்தில் எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாகவே நடந்துகொள்கிறார்கள்.

‘என்னடா கோலம் இது’ என சித்தி பதறும்போது, ‘நான் உன்னோட அக்கா மக, என்ன கோலம்ன்னா… இதுதானம்மா என் கோலம். நீங்க எதுக்கு வருத்தப்படுறீங்க? நீங்க என்ன ஆம்பளையாப் பாக்குறதுதாம்மா ஒரே வெக்கமா இருக்கு. வருத்தமாவும் இருக்கு. நான் பொம்பளம்மா, நீ வருத்தப்படாத. என்ன நீ ஒருவாட்டி மகளேன்னு கூப்பிடு. ஜென்ம புண்ணியம் கெடுச்சிரும்மா’ என்கிறான் கிட்ணன்.

திவ்யா தனது குழந்தைக்குப் பால் தர முடியாமல் உடலாலும் மனதாலும் அவதியுற்று இதென்ன பிழைப்பு எனப் பெண்மையை வெறுக்கும் வேளையில், கிட்ணன் தனது சுரக்காத குறுமார்பை அக்காவின் குழந்தைக்கு உண்ணத்தருகிறான். அவன் பெண்மையை, தாய்மையை ஆராதிப்பவனாக இருக்கிறான். ‘ச்சீ எந்திரி, பொண்டுகா. வழமை கெட்டவன். எங்க வந்து ஒக்கார்றாம் பாரு’ எனப் பேருந்தில் ஒரு பெண் குரல் கடுகடுக்கும்போது, ‘நானும் ஒன்ன மாதிரிதாம்மா. ஆம்பள பக்கம் நான் போய் ஒக்கரா முடியுமா? எனக்கு வெக்கமாயிருக்காதா? என்னைத் திட்டுறியே. ஒன்ன நான் திட்டட்டுமா? ஒன்ன எம் பெறப்புன்னு நெனச்சு ஒக்காந்தா அசிங்கப்படுத்துறியேம்மா’ என்கிறான்.

இதைத் தொடர்ந்து கதைசொல்லியின் குரல் ஒலிக்கிறது, ‘ஆண்கள் சங்கடப்பட்டால் இவனே இடம்விட்டு தள்ளி நிற்பதுண்டு. பெண்கள் ஒருமாதிரி நெளிந்தால் கிட்ணனால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடிவதில்லை. அந்தளவு கோவம் வரும்’. ‘நான் உனக்கு மக இல்லையா, சுதாகருக்குத் தங்கச்சி இல்லையா, கிட்ணனின் மகளுக்குத் திவ்யா பெரியம்மா இல்லையா?’ என மீண்டும் மீண்டும் கிட்ணன், இதை அழுத்தமாகச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ‘யக்கா… நான் பட்ட அவமானத்த அசிங்கத்த அடிய வேதனைய இந்த மண்ணுல யாரும் பட்டிருக்க மாட்டங்கக்கா. நீங்க பட்ட வேதனையச் சொல்லிடுவீங்க. நான் யாருகிட்ட சொல்றது. அத எப்படிச் சொல்றது. எப்படிச் சொல்ல முடியும். சொன்னாலும் புரிஞ்சிக்குவாங்களா. இந்த ஜென்மம் போதும்க்கா. இன்னொரு ஜென்மம் எனக்கு வேணாம்’ என்பது நாவலில் இறுதியாக ஒலிக்கும் கிட்ணனின் துயரார்ந்த வார்த்தைகள்.

பெண்களின் மனதைத் தத்ரூபமாகப் படைப்பது சு.வேணுகோபாலுக்குக் கைவந்த கலையாகிறது. பெண் பாத்திரங்களையும் கிட்ணனின் பெண்மையையும் உயிர்ப்புடன் வார்த்திருக்கிறார்.

கி.ராவின் ‘கோமதி’ வெளியான ஆண்டு 1964. சு.வேணுகோபாலின் ‘பால்கனிகள்’ டிசம்பர், 2013-ல் வெளியானது. கோமதிக்குச் சிறு பிராயத்திலிருந்தே ஜடைபோட்டு பூ வைத்துக்கொள்வதிலும், வளை அணிந்துகொள்வதிலும் கொள்ளை ஆசை. கிட்ணனும் மீசை மழித்து சிகை வளர்த்துக்கொள்கிறான். அக்காவின் செருப்பை அணிவதில் கிட்ணன் தயக்கம் காட்டுவதில்லை. கோமதிக்கும் கிட்ணனுக்கும் பெண்மையின் நளினம். கோமதிக்கு சமையல் கலை அற்புதமாகக் கைவந்திருந்தது. கிட்ணனுக்கும். கோமதி பெண் குரலில் உருக்கமாகப் பாடுகிறான். இந்நாவலில் கிட்ணனும் பாடுகிறான். ஐம்பது ஆண்டுகளில், மூன்றாம் பாலினத்தவர் குறித்த சித்தரிப்புகளைக் கையாள்வதில் பெரிதாக எந்த மாற்றமும் இல்லை.

தலித் இலக்கியம் தளிர்விடத் தொடங்கியபோது, அவை பெரும்பாலும் ஒருவித ஆவணத்தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. அப்போது அது அவசியமாகவும் அதுவே போதுமென்பதாகவும் இருந்தது. ஒரே மாதிரியான படைப்புகள் தொடர்ந்து வெளியானபோது அவை விமர்சனத்துக்கு உள்ளாயின. இதை ஈழ இலக்கியத்துக்கும் பொருத்திக்கொள்ளலாம். அப்படித்தான் ‘பால்கனிகள்’ நாவலிலும் புறக்கணிப்பட்ட ஜீவன்களின் துயரார்ந்த குரலாக, பிரச்சார நெடியுடன், முன்முடிவுடன், ஒரு வகை ஆவணத்தன்மையுடன் வெளிப்படுகிறது.

திருநங்கைகளைப் பாலியல் இச்சைக்கு உட்படுத்தும் சுற்றத்தார், குடும்பமே புறக்கணிக்கும் அவலச் சூழல், அவர்களின் மீது ஏற்றிவைத்திருக்கும் பொதுபுத்தி இவற்றைத் தாண்டி வேறு விஷயங்களையும் பேச வேண்டியிருக்கிறது. என்றாலும், திருநங்கைகள் சார்ந்து நம்மிடமிருக்கும் படைப்புகள் மிக சொற்பம் எனும் வகையில் இந்த நாவல் கையாண்டிருக்கும் விஷயங்கள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை.

! புத்தகம்

தாக் ஸூல்ஸ்தாத்: நார்வேஜிய மௌனி

நார்வேவின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளராகக் கருதப்படும் தாக் ஸூல்ஸ்தாத், ‘நார்வேஜியன் லிட்டரரி கிரிட்டிக்ஸ்’ விருதை மூன்று முறை வாங்கிய ஒரே எழுத்தாளர். அவரின் புகழ்பெற்ற நாவலான ‘உடைந்த குடை’ தற்போது ஜி.குப்புசாமியின் மொழிபெயர்ப்பில் தமிழில் வெளியாகியிருக்கிறது. தாக் ஸூல்ஸ்தாத்தின் மிகக் குறைந்த புத்தகங்களே ஆங்கிலத்துக்குச் சென்றிருக்கின்றன. தமிழுக்கு இதுதான் ஸூல்ஸ்தாத்தின் முதல் வருகை.

தாக் ஸூல்ஸ்தாத்தை நார்வேஜிய மௌனி என வர்ணிக்கிறார் ஜி.குப்புசாமி. அக உலகின் அடியாழத்துக்கு ஆழ்துளையிட்டுப் பயணித்தவர் மௌனி. ‘உடைந்த குடை’ நாவல், அதன் மையக் கதாபாத்திரமான எலியாஸ் ருக்லாவின் அகத்தைப் பின்தொடர்வதாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. எலியாஸின் புதிரான மனதைத்தான் நாமும் தொடர்கிறோம். சமூகம், கல்விச் சூழலின் அவலம், அரசியல் என தனிமனிதனின் அகத்தைப் பின்தொடர்ந்து சமூகத்தை விமர்சிக்கிறார் ஸூல்ஸ்தாத்.

எலியாஸ் ருக்லா தனது குடையை உடைப்பதுவரையிலான பகுதி மிக நேர்த்தியாக எழுதப்பட்ட ஒன்று. இந்நாவலின் மிகச் சிறப்பான பகுதி இது. ஹென்ரிக் இப்ஸனின் ‘காட்டு வாத்து’ நாடகத்தை மாணவர்களுக்கு எலியாஸ் ருக்லா விளக்குவதாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த முதல் முப்பது பக்கங்கள் அதன் மொழி, கதை சொன்ன விதம், உள்ளடக்கம் என எல்லா வகையிலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. தனித்துவமானதும்கூட! ‘காட்டு வாத்து’ நாடகத்தின் ஒரு பகுதியை எலியாஸ் ருக்லா அலசுகிறான். முதலில் ஒரு வரி பின்பு இன்னும் கொஞ்சம் மறுபடியும் அதே காட்சியின் வேறு பகுதி என நாவலுக்குள் ஒரு நாடகத்தை நிகழ்த்துகிறார். ஸூல்ஸ்தாத்தும் ஒரு நாடகாசிரியர் என்பதால் இது உயிரோட்டமாக மிளிர்கிறது. இப்பகுதியில் எலியாஸைத் தவிர எலியாஸைச் சுற்றி நடப்பவை எல்லாம் ஒரு மௌனச் சித்திரமாக இருக்கிறது. எலியாஸின் குரலும் மனமுமே பிரதானமாக ஒலிக்கின்றன. பல்வேறு ஆண்டுகளாக ஒரே பாடத்தை சலிப்புடன் சொல்லித்தர நேர்வது, முதிர்ச்சியற்ற விடலைப் பருவத்துக்குப் பொருந்தாதப் பாடத்தைக் கட்டாயப்படுத்தியிருப்பது, தகுதியற்ற ஆசிரியர்கள் நிறைந்திருக்கும் சூழலைப் பகடிக்குள்ளாக்குவது என கல்விச்சூழலின் அவலத்தை இந்தப் பக்கங்கள் உட்பிரதியாகக் கொண்டிருக்கின்றன.

இப்ஸனின் நாடகத்தை மாணவர்களுக்கு விளக்குகையில் டாக்டர் ரெல்லிங் பாத்திரத்தை மட்டும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்துகிறான் எலியாஸ். சில வினாக்களை எழுப்பி அப்பாத்திரம் ஏன் அவ்வாறு நடந்துகொண்டது எனும் கேள்விக்கு பல்வேறு பதில்களை அடைகிறார். ரெல்லிங் பாத்திரத்தை இப்ஸனின் ஊதுகுழல் எனும் விமர்சன வர்ணனையை எலியாஸ் உதிர்ப்பதும், பின்பு ரெல்லிங்கை இப்ஸனின் எதிரி என்றழைப்பதும், சிறிது நேரத்தில் வேறோரு முடிவை நோக்கி எலியாஸ் நகர்வதும் என சோர்வான விஷயத்தை சுவாரசியமாகக் கையாள்கிறார். தவிரவும், பல்வேறு அடுக்குகள் ஒன்றுக்கொன்று இணையாக இயங்குகின்றன; எலியாஸின் மனநிலை, இப்ஸனின் நாடகம், மாணவர்களின் மனநிலை, கல்விச் சூழலின் அவலம் என.

குடையை உடைத்த பின்பு பள்ளியைவிட்டு வெளியேறவும் எலியாஸின் கடந்த காலத்துக்குள் நாவல் பயணிக்கிறது. அதாவது, எலியாஸ் யோசித்துப்பார்க்கிறான். இதன் பின்பான பகுதிகளில் பூடகமான விஷயங்கள் ஏராளம். சட்டகத்துக்குள் எலியாஸின் நண்பன் ஜோஹான் நுழைகிறான், பின்பு ஏவா லிண்டே நுழைகிறாள், அவளைத் தொடர்ந்து காமிலா. பிறகு, ஒருவர் பின் ஒருவராக வெளியேறி இறுதியாக எலியாஸ் மட்டுமே தனித்திருக்கிறான். இப்ஸன் நாடகத்தின் ஒவ்வொரு வரியையும் நுட்பமாக அணுகும் எலியாஸ் பாத்திரம், நம்மை ‘உடைந்த குடை’யையும் அதே போல வினா எழுப்பிச் செல்லப் பணிக்கிறது. இந்நாவலின் ஒவ்வொரு தனித்தனியான பகுதிக்கும், ஒவ்வொரு சம்பந்தமற்றதுபோல தோன்றும் குறிப்புகளுக்கும் எலியாஸோடு ஏதோ ஒரு தொடர்பு இருப்பதுதான் ‘உடைந்த குடை’யின் சிறப்பம்சம்.

நண்பன் ஜோஹானின் காதலி ஏவா லிண்டேவை விரும்பியபோதும் அதை மனதளவில் தனக்குள்ளாகச் சொல்லிக்கொள்ளக்கூட எலியாஸ் விரும்புவதில்லை. ஜோஹானின் வெளியேற்றத்துக்குப் பின்பாக எலியாஸை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஏவா லிண்டேவால் ஏன் தன்னை முழுவதுமாக எலியாஸுக்குத் தர இயலவில்லை? தனக்காக ஏவா நடிக்கிறாள் என்ற எண்ணம் ஏன் எலியாஸை வாட்டுகிறது? ஜோஹானுக்கு காமிலா பதில் கடிதம் எழுத வேண்டுமென ஏன் வற்புறுத்துகிறான்? இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பெரிதாக என்ன பதில் இருந்துவிடப் போகிறது; ‘சராசரி மனிதன் ஒருவனிடமிருந்து போலிப் பிரமைகளை நீங்கள் பிடுங்கிவிடும்போது, அவனது மகிழ்ச்சியையும் கூடவே பிடுங்கியெடுத்து விடுகிறீர்கள்.’

எலியாஸ் ருக்லாவோடு நம்மை ஏதோ ஒருவகையில் தொடர்புபடுத்திக்கொள்ள முடிகிறது. கல்விச் சூழலின் அவலம் இன்னபிற சமூக அரசியல் பார்வைகளும் நமது சூழலுக்கு நெருக்கமாக இருக்கின்றன. இது தவிர, நாவலின் அமைப்பு, மொழி, களம், எடுத்துரைத்திருக்கும் விதம், பாத்திர வார்ப்பு என பல வகைகளில் தமிழ் இலக்கியச் சூழலுக்கு முக்கியமான வரவாக இருக்கிறது தாக் ஸூல்ஸ்தாத்தின் ‘உடைந்த குடை’.

O

(உடைந்த குடை – தாக் ஸூல்ஸ்தாத் |தமிழில்: ஜி.குப்புசாமி | காலச்சுவடு பதிப்பகம்)

! புத்தகம்

புத்தக அறை

I have always imagined that Paradise will be a kind of library
– 
Jorge Luis Borges

அறை என்பது வெறும் சொல் அன்று. அதிலும் புத்தகங்களோடு வசிக்கும் அறை என்பது கிட்டத்தட்ட சொர்கத்தில் ஒரு அறை எடுத்திருப்பதைப் போலத்தான்.

115 more words
புத்தக சேகரிப்பு

பாருக்குப்போன குதிரை

புத்தக விமர்சனம் :

A horse walks in to a bar- ஒரு ஸ்டேண்டப் காமெடியனின் வலி.

இந்த ஜோக்கை கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். இல்லையென்றால் இதோ:

ஒரு குதிரை பாருக்குப் போனது. என்னடா குதிரை பாருக்கு வந்திருக்கிறதே என்று அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர். 9 more words

வாசிப்பு

ஆட்டுக்குட்டிகள் அளிக்கும் தண்டனை

ஸ்பானிய மொழி எழுத்தாளரான ஃபெர்னான்டோ ஸோரன்டினோ, அர்ஜென்டைனாவிலுள்ள பியூனஸ் அய்ரஸ் நகரில் பிறந்தவர். ‘அவன் என்னைக் குடையால் அடித்துக்கொண்டேயிருக்கிறான்’ எனும் இவரது சிறுகதை, தமிழ் வாசகர்களிடையே மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. கதைசொல்லியை ஒருவன் பல ஆண்டு காலமாகக் குடையால் அடித்துக்கொண்டே இருக்கிறான். முதலில் இம்சையாகத் தோன்றும் இந்த அடிகள் நாளடைவில் பழக்கமாகி, இது எப்போதும் தொடர வேண்டும் என ஏக்கம்கொள்ளும்படி கதைசொல்லிக்கு நேர்கிறது.

தனக்கு இம்சை தரும் அநாவசியமான பழக்கத்துக்கும்கூட அடிமையாகி, அதிலிருந்து வெளிவரும் சாத்தியங்கள் சுலபமாக இருந்தும் அதில் அடிமையுற்றிருக்க விரும்பும் சாமான்யனின் மனநிலையைப் பூடகமாகப் பேசும் கதை எனவும் இந்தக் கதையினை அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ளலாம். இப்படியான பூடகமான அம்சம் ஒரு கதைக்குப் பல்வேறு விதமான வாசிப்பினை சாத்தியப்படுத்துகிறது. அப்படி எதையும் அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பவில்லையெனினும் தன்னளவில் அது முழுமையைக் கொண்டிருக்கிறது. இதுவே ஒரு கதையின் வெற்றியாக இருக்க முடியும். “குறியீடு, படிமம், உருவகம் போன்றவற்றையெல்லாம் நான் பொருட்படுத்துவதில்லை, இதற்கெல்லாம் வாசகர்களே பொறுப்பு” என்கிறார் ஸோரன்டினோ. ‘கதைசொல்லி ஒரு கதை எழுதுகிறான், வாசகன் எப்போதும் வேறு ஏதோ ஒன்றை வாசிக்கிறான்’ என்பது ஸோரன்டினோவின் புகழ்பெற்ற வாசகம்.

அளவில் மிகச் சிறிய கதை இது. ஸோரன்டினோவின் ஆரம்ப காலத்தில் எழுதப்பட்டது. ஸ்பானிய மொழியில் அப்போது எழுதப்பட்டபோதே அங்கே மிகவும் சிலாகிக்கப்படுகிறது. அதைத் தொடர்ந்து ஆங்கிலத்தில் வெளியான பின்பும் உலகின் பல்வேறு மூலைகளில் பாராட்டுகளுக்குள்ளாகி ஸோரன்டினோவின் க்ளாசிக் கதை எனும் அந்தஸ்தைப் பெற்றது. இந்தக் கதையை வெவ்வேறு இயக்குநர்கள் குறும்படமாக்கியிருக்கிறார்கள். தமிழிலும்கூட இக்கதை பல்வேறு படைப்பாளிகளால் வெவ்வேறு காலங்களில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தக் கதை தமிழில் மொழிபெயர்ப்பான ஆரம்ப காலம் தொட்டு இப்போது வரை தனக்கான வாசகர்களைத் தக்கவைத்திருக்கிறது.

ஸோரன்டினோவின் அநேக கதைகளின் கதைக்கரு என்னவோ மிகச் சாதாரண எளிய கூறுதான். ஆனால், அவர் தனது கதைகளில் விசித்திரத் தன்மையோடு சம்பவங்களைச் சித்தரிக்கிறார். ஒரு கதையில், யாசித்து வாங்கிய ரொட்டிக்குள்ளிருக்கும் வைர மோதிரத்தைத் திருப்பித் தந்து மீண்டுமொரு ரொட்டியை வாங்கி வருகிறான். அந்த ரொட்டியிலும் வைர மோதிரம். மீண்டும் திருப்பித் தருகிறான். மீண்டும் வைர மோதிரம். மீண்டும்மீண்டும் இந்தச் செயல் தொடர்கிறது. இன்னொரு கதையில், ஒருவன் திரும்பத்திரும்ப ஹார்ன் இசைத்தபடி இருக்கிறான். இன்னொருவன் தொடர்ந்து குடையால் அடி வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறான். ஒரு கதையில், அண்டை வீட்டாரின் கதவில் தனது மகன் மிகச் சிறியதாக கோடு கிழித்ததற்கு மன்னிப்பு கேட்கச் செல்லும் ஒருவன் அவர்களது உபசரிப்பில் வியந்து சிறிய பொருளொன்றைப் பரிசளிக்கிறான். பதிலுக்கு அவர்களிடமிருந்து கொஞ்சம் விலையுயர்ந்த பரிசு. பதிலுக்கு இவன் பக்கமிருந்து வேறொன்று. இப்படி இது தொடர்கிறது. இப்படித் திரும்பத்திரும்ப நடைபெறும் சம்பவங்கள் நமது அன்றாடங்களோடு தொடர்புடையதாக இருக்கின்றன. இத்தகைய அலுப்பூட்டும் அன்றாடங்களை ஸோரன்டினோவால் சுவாரசியமான கதையாக்க முடிகிறது.

O

! புத்தகம்