குறிச்சொற்கள் » புத்தகம்

சிறுகதைப் பயிலரங்கம் - 2017

திண்டுக்கல் அய்யம்பாளையத்தில் பிப்ருவரி 10,11 மற்றும் 12 ஆகிய தேதிகளில் உயிரோடை மற்றும் காலச்சுவடு இணைந்து நடத்திய சிறுகதைப் பயிலரங்கம் குறித்த பதிவு இது. பயிலரங்கில் குறிப்பிடப்பட்ட கதைகளையும் படைப்பாளிகளின் பெயர்களையும் முடிந்தமட்டும் ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறேன். ஆங்காங்கே சிறு சிறு குறிப்புகள் போன்ற தன்மையை இப்பதிவில் இனங்காண முடியும்.

புத்தகம்

நம் 'பொறியியல்' கல்லூரிகள், அவற்றின் லட்சணம், 'இலக்கியம்' - சில குறிப்புகள்

19/02/2017 at 06:30 e

ராம், திருவண்ணாமலை எச்கேபி, கல்லூரி எச்கேபிகருணா என்பவரால் நடத்தப்படுகிறது. இவர் திமுக சார்பினராக இருந்தாலும் நேர்மையானவர். எனக்கு அறிமுகமானவர். இலக்கிய ஆர்வலர். உங்கள் மதிப்புக்குரிய ஜெயமோகன் இவருடைய சிறுகதையை ரசித்து பரிந்துரை செஉதிருக்கிறார்.

19 more words
அனுபவம்

ஆட்சி மாற்றம்

“சே குவேரா புரட்சியாளர் ஆனது எப்படி?” வாசித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன். புத்தகத்தில் சிலியின் ஆட்சி மாற்றத்தைப் பற்றி ஒரு பத்தி வருகிறது. நமது சூழலுடன் பொருந்திப் போகும் அந்தப் பத்தி:-

சிலியில் மட்டுமல்ல பிற லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளிலும் ஆட்சி மாற்றத்தில் மக்களுக்கு அதிக வாய்ப்புகள் இல்லை என்பது தான் உண்மை. இவர் இல்லாவிட்டால் இன்னொருவர்.பெயர்தான் மாறுமே ஒழிய அரசு அமைப்பு மாறாது. ஒடுக்குமுறை மாறாது. இருந்தாலும் தேர்தல் என்றொரு சடங்கு நடத்தப்பட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. மக்களும் வேறு மாற்று இல்லாததால் இந்த ஏமாற்று நடைமுறையைத்தான் தொடர்ந்து கடைபிடித்து வருகிறார்கள். இவர் சரியில்லை என்று பட்டால் அவரைக் கொண்டு வருகிறார்கள். அவர் சரியில்லாது போனால் மீண்டும் இவர். அல்லது, இன்னொருவர்.

பார்த்தது...கேட்டது...படித்தது

புலிநகக் கொன்றை – வசதியாக எழுதப்பட்ட ஒரு புனைவு

நாவல் பிடித்திருக்கிறது பிடிக்கவில்லை என்பதைத் தாண்டி தமிழில் வெளிவந்துள்ள நாவல்களில் மிக முக்கியமான நாவலாக இந்த நாவலினைப் பார்க்கிறேன். இதனை தெற்கே வாழ்ந்த தென்கலை ஐயங்கார் சமூகத்தின் இனவரைவியல் என்று மட்டும் கூறமுடியவில்லை. தனிமையின் நூறு ஆண்டுகள் நாவலின் தாக்கம் தான் என்றாலும், பி.ஏ.கிருஷ்ணன் எடுத்துக்கொண்ட களமும் பின்னணியும் இதனை வேறொரு தளத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது. பொன்னா பாட்டி எனக்கு மார்க்வஸின் உர்சுலா கிழவியை நினைவுபடுத்தினாள். சதா சர்வகாலமும் வடிவம், கூறும் முறை நவீன வாழ்வினைப் பதிவு செய்யாமால் பழைமை பேசும் நாவல்கள் என்று பேசிவரும் நான் இந்த நாவலில் அதிகக்குறை காணாமல் சரணாகதி அடைந்துவிட்டேன். எனக்கு ஏன் இந்த நாவல் பிடித்திருக்கிறது என்று யோசிக்கும்போது..

ஒன்று: நாவலின் வேகம். மிக நேர்த்தியாக எடிட் செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்று சொல்லலாம்.

இரண்டு: நாவலின் மொழி. நாவல் நெடுக வரும் referenceகள்.

மூன்று: என் சொந்த மாவட்டத்தினைவிட நான் மிகவும் விரும்பும் திருநெல்வேலி கதை நிகழுமிடமாக இருப்பது.

மேலோட்டமாக பார்த்தால் நாவலானது., ஒரு குடும்பத்தின் நான்கு தலைமுறை மனிதர்களின் கதையினைப் பேசுகிறது; ஒவ்வொரு மனிதர்களின் மனவோட்டங்கள் / பழக்கவழக்கங்கள் அந்தக் குடும்பத்தினை எந்தளவு பாதிக்கிறது என்பதனைப் பதிவு செய்கிறது எனலாம். ஆனால் தென்மாவட்டங்களின் அரசியல் கொதிநிலையினை சுதேசி இயக்கம், தேசிய போராட்டம், திராவிட கொள்கைகள், கம்யூனிஸ கொள்கைகள், காங்கிரஸ் கொள்கைகள் போன்றவை எப்படித் தீர்மானித்தன? குடும்பத்தின் ஒவ்வொரு ஆண்களும் ஏதாவதொரு அரசியல் கொள்கையுடன் எவ்வாறு தங்களைப் பிணைத்துக்கொள்கிறார்கள்? எப்படி லௌகீக வாழ்வில் பிடிப்பின்றி அலைகளிப்பில் தங்களையே கூண்டிலேற்றி விசாரணை செய்துகொண்டு வாழ்ந்து மறைகிறார்கள்.

தென்கலை ஐயங்கார் சமூகத்தாரிடம் நிலவிவந்த பாரம்பரிய பழக்கவழக்கங்கள்; சடங்குகள்; பழைய சிந்தனை; வடகலை ஐயங்கார் மீதான வெறுப்பு; விதவை மறுமணம் செய்துகொள்ள முடியாமை போன்றவை இந்த நாவலில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

  • அப்போது நெல்லை நகரில் நிலவிய சாதிப்பாகுபாடு; தீண்டாமை. தலித் ஒருவர் பிணத்தினை கொண்டு செல்ல முடியாமல் தவிக்கும் அச்சமூக மக்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினை.
  • கட்டபொம்மன் குறித்து இருவேறு தரப்பு நிலவும் நிலையில் (அவர் நடிகர் சிவாஜியின் மிகையான நடிப்பில் சொல்லப்பட்டது போன்றவர், இன்னொன்று அவரே வட்டி வசூலிக்கும் ஒரு தாதாவாக இருந்தவர்)  ஆசிரியர் கட்டபொம்மன் ‘பாளையக்காரன்’ என்ற தரப்பில் நின்று எழுதியிருக்கிறார்.
  • நாங்குனேரி: அப்போதைய ‘நாங்குனேரியைச் சுற்றியுள்ள தேரியை நனைக்கப் பகீரதனால்கூட முடியாது’ என்று பழமொழி நிலவிவந்ததைப் பதிவுசெய்கிறார். இந்தப் பழமொழி உடைபடும் அளவிற்கு அதாவது நாங்குனேரி மூழ்கும் அளவு அங்கு மழை பெய்கிறது. குளங்களுக்குப் பெயர்போன நெல்லையில் இப்போது கடும் வறட்சி. ஆனானப்பட்ட மானூர் குலமே வறண்டுவிட்டது.
  • திருடுவதையே தொழிலாகக் கொண்டுள்ள ‘தீவட்டிக் கொள்ளைக்காரர்கள்’ நாவலில் வருகிறார்கள். மருகால்குறிச்சியில் வாழ்ந்த எண்பது மறவர் குடும்பங்கள் இதனயே நம்பி நெல்லையில் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் திருடும் முறையும் நாவலில் விவரமாக எழுதப்பட்டுள்ளது.
  • தென்கலை ஐயங்கார் சமூக ஆண்களிடம் இசை தொலைந்துபோனதற்கான காரணத்தினைக் குறிப்பிடுகிறார் ஆசிரியர். ஆண்கள் பிரபந்தத்தை வேதா முறையயைப் பின்பற்றி ஓதுகிறார்கள், மனப்பாடம் செய்ய இதுவே நல்ல வழி. ஆனால் இதன் காரணமாக தமிழும், இசையும் அவர்களிடம் தொலைகிறது. இதுபற்றி அவர்களுக்குக் கவலை இல்லை. படித்தால் மடத்தில் வேலை கிடைக்கும். இந்த எண்ணம் இவர்களைத் தமிழிலோ சங்கீதத்திலோ ஆர்வம் கொண்டவர்களாக மற்றும் பாண்டித்தியம் பெற்றவர்களாகவோ மாற்றவில்லை.
  • தென்கலை ஐயங்கார் குடும்பத் திருமணத்தில் நடக்கும் ‘தோள் தூக்கு’ என்ற சடங்கானது எனக்கு மிகப்புதுமையானதாக இருந்தது.
  • அக்கால கல்லூரிகளில் கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்த ‘உடை ஒழுங்கு’ குறித்து ஒரு பகுதி வருகிறது. விடுதலைக்கு முன் பணியாற்றிய பிராமண ஆசிரியர்கள் பஞ்சகச்சம், கோட்டு, தலைப்பாகை அணிந்து வந்திருக்கிறார்கள்.
  • ஐயங்கார்களின் மீதான விமர்சனமும் ஆங்காங்கே இருக்கிறது. பட்சியின் சீனியர் சங்கர ஐயர் சொல்வது நல்ல உதாரணம்.
  • மேலும் ஐயர்களுக்கும் ஐயங்கார்களுக்கும் இடையே இருந்த வெறுப்பும் சுட்டப்படுகிறது. சங்கரருடைய அத்வைதமும் ராமானுஜரின் வேதாந்தம் என இரண்டும் இரு தரப்பினராலும் முன்வைக்கப்படுகிறது. இரு தரப்பும் உள்ளூர வன்மத்துடனே பழகிக்கொள்கிறார்கள்
  • ஐயங்கார்களின் உணவு முறை அவர்களின் பிரதான பதார்த்தங்கள், அக்காரவடிசில், கத்திரிக்காய் சாதம், எள்ளோதரை, வத்தல் வகைகள், சித்திரான்னங்கள், பருமனான அடை.
  • பிற்போக்கு மனிதர்களும் சம்பிரதாயத்தை தீவிரமாகக் கடைபிடிக்கும் தன் சமூகத்தில் புரட்சிகரமாக கலப்பு திருமணம் செய்கிறான் நம்பி.
  • சிதம்பரம் பிள்ளை கப்பல் கம்பெனி ஆரம்பித்தது
  • பிள்ளையும் சிவாவும் கைதான போது நெல்லையில் நடந்த கலவரம்
  • மணியாச்சி ரயில் நிலையத்தில் வாஞ்சியின் செயல்பாடு. இதுகுறித்தும் ஆய்வாளர்கள், கல்வியாளர்கள் பல தரப்புகளை முன்வைத்திருக்கிறார்கள். ஆசிரியர் வெகுஜனம் நம்புவதை ஒட்டியே எழுதியிருக்கிறார்.
  • தாமிரபரணி ஆறு பற்றிய குறிப்பு ஒன்றினை படித்த போது நண்பன் ஸ்ரீனிவாசன் கூறியது நினைவுக்கு வந்தது. அவன் வசிக்கும் தெருவின் விளிம்பு வரை மட்டும் வரும் ஆற்று வெள்ளம் தெருவுக்குள் நுழைந்ததே இல்லையாம். “தாமிரபரணி பிராமணர்களைத் தொந்தரவு செய்வது இல்லை. அவர்கள் தெருக்களில் நுழைய அது தயங்கியது. ஏழைகளில் சிலர் பிராமண வீடுகளில் பின்புறம் தங்கள் உடைமைகளோடு ஒதுங்கினார்கள்.”
  • அக்காலத்திய திரை உலகத்தையும் ரசிகர்களைப் பற்றியும் ஒரு குறிப்பு வருகிறது/ “மக்கள் திரை உலகத்தை விரும்பினார்கள். வாழ்கின்ற உலகத்தைவிட அந்த உலகம் அவர்களுக்கு உண்மையாகத் தெரிந்தது. மும்மூர்த்திகள் ஆண்டுகொண்டிருந்த உலகம் அது. போட்டிகளும் கடவுளர்க்கு இடையே நடந்தவைகளைப் போல யார் பெரியவர் என்பது பற்றிதான். பக்தர்களுக்குள்ளே கடும் சண்டை. ஆனால் திரையுலக மூர்த்திகளின் சண்டைகளைப் போல அல்லாமல் பக்தர்கள் சண்டையில் நிஜ ரத்தம் சில சமயம் சிந்தப்பட்டது” (அன்று முதல் இன்றுவரை
  • எம்ஜியார், சிவாஜி மற்றும் ஜெமினி குறித்து வரும் விமர்சனங்கள் ஆசிரியரின் தனிப்பட்ட பார்வை.
  • கிரிகெட் பார்ப்பது கூட பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்திய அணி வெற்றி பெறுவது பற்றி நிகழும் உரையாடல்கள்.
  • எம்ஜியாரின் மரணத்தின் போது தமிழகத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள். பச்சையாக சொன்னால் கலவரங்கள்.
  • மதுரை பற்றிய விவரிப்பு சிறிதாயினும் இதுவரை நான் எந்த நாவலிலும் படிக்காத ஒன்றாக இருந்தது. பழைய மதுரை பற்றிய விவரிப்புகளில் என் மனம் கவர்ந்தது புயலிலே ஒரு தோணி மட்டுமே
  • கதா சரித் சாகரத்தில் பிராமணர்கள் குறித்த கதை பகடியாக சொல்லப்படுகிறது
  • பாலியல் வறட்சியில் இருந்த நரசிம்மனின் தற்கொலை
  • பொன்னா பாட்டி பல ஐயங்கார் பாட்டிகளின் பிரதியாக பார்க்கமுடிகிறது. உர்சுலா பாட்டி நினைவு வருவதை தடுக்க இயலவில்லை.
  • இந்த ஐயங்கார் குடும்பத்தில் விதவிதமான மனிதர்கள் வருகிறார்கள். பெண்ணாசை பிடித்தவர்கள், மனைவியை அடித்துக்கொண்டே இருந்தவர்கள், சாப்பாட்டு வெறியர்கள் என பலவகைப்பட்ட குணாதிசயங்களைக் கொண்ட மனிதர்கள்.

நாவலின் பலமே அதன் பலவீனமாகவும் இருக்கிறது. நிதானமில்லாமல் தறிகெட்டு ஓடுகிறது நாவல். எழுதப்பட்டதே இப்படித்தானா அல்லது எடிட்டிங் கோளாறா எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் வாசிப்புச்சுவை குறையாத நாவல். இன்னும் நிதானமாக ஐயங்கார்களின் வாழ்வு காட்டப்பட்டிருக்கலாம் என்பது என் எண்ணம். மிகப்பெரிய நிகழ்வுகளைக் குறிப்பாக வரலாற்றில் நிகழ்ந்தவைகளை அடுக்கி அக்காலம் குறித்த ஒரு சித்திரத்தை தர முயற்சிப்பதேல்லாம் மிகப்பழைய யுக்தி ஐயா. அஞ்ஞாடி நாவல் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆனால் அதில் நாடு சுதந்திரம் அடைந்த பின் இரு கூலித்தொழிலாளர்கள் பேசிக்கொள்ளும் விசயம் எனக்கு மிகப்பெரிய/ ஆசிரியர் நேரடியாக சொல்லாத ஒரு சித்திரத்தினை உணர வைத்தது. அந்த மினிமலிசம் போதும் என்பதே நான் சொல்லவருவது. நிறைய குறிப்புகளை அடுக்குபோழுது, ‘சரி அப்புறம்’ என்ற மனநிலைக்கு சென்றுவிடுகிறேன்.   அவரிடமிருந்த / அவர் தேடிச் சேகரித்த நிறையத் தகவல்கள் காரணமாக இது நிகழ்ந்திருக்கலாம் என்றும் தோன்றுகிறது. தன் சமூகத்தில் நடந்த கதையினை மொழிப்புலமையாலும், தகவற் சேகரிப்பாலும், தமிழிலக்கிய பரிச்சயமும் கொண்டு மட்டும் இந்நாவலை எழுதியிருக்கிறார். இந்த நாவலும் வாசகர்களிடம் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறது. ஆனால் இது ஒரு வசதியான அணுகுமுறை. தென்கலை ஐயங்கார்கள் குறித்து அதற்கு முன்னர் யாரேனும் எழுதியிருக்கிறார்களா எனத் தெரியவில்லை. அவர்களின் தற்போதைய வாழ்வினைப் பதிவு செய்ய முயலலாம். அதாவது அவர்களின் சமகால வாழ்வு, அதன் சிக்கல் குறித்து எழுதலாம். சமகால அபார்ட்மென்ட் வாழ்வினை நான் படித்தது பாலசுப்ரமணியன் பொன்ராஜ் எழுதிய ‘நாளை இறந்து போன நாய்’ சிறுகதையில் தான். இன்னும் நாம் பழமை பேசிக்கொண்டே இருக்கிறோம். பழையவைகளும் பதிவு செய்யப்படவேண்டும் தான். தவறில்லை. அனால் அவற்றை கொஞ்சம் செறிவான மொழி உழைப்பு கொண்ட எவரும் செய்துவிட முடியும் என்பது என் எண்ணம். நான் இங்கு சொல்வதையே தான் திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறேன் எனப்படுகிறது.

அடுத்த பதிவில் மீதி.             .

புத்தகம்

ஜிரொ டனிகூசி - குறுங்குறிப்புகள்

சில நாட்கள் முன் இவரும் (=Jiro Taniguchi) போய்ச்சேர்ந்துவிட்டார் என இன்று அறிந்துகொண்டேன்: Japanese manga artist Jiro Taniguchi dies aged 69 26 more words

அனுபவம்

அச்சுவை பெறினும்... வாசகர் (வெங்கட்) கடிதம்

தலைப்பு: அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் அ(ரங்கமாநக)ரு(ளா)ணே

அன்பின் அருண்,

இதை எழுதத் துவங்கும் இன்று – ஜனவரி 24ந்தேதி – எனக்கு 35 வயது பூர்த்தியாகிறது. இந்த சுயபுராணத்தை முதல் வரியிலேயே பிரகடனப்படுத்தக் காரணம் உங்கள்

புத்தகம்

சுகுமாரனின் 'வெல்லிங்டன்'

சுகுமாரனின் ‘வெல்லிங்டன்’ நாவல் குறித்து எழுதப்பட்ட கட்டுரைகள் இணையத்திலும் முகநூலிலும் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. நாவலின் முக்கிய சாரம்சம், நாவலில் கையாண்டிருக்கும் குறியீடுகள், கதாப்பாத்திரங்களின் சித்தரிப்பு என விரிவாக அலசியிருக்கிறார்கள். ‘வெல்லிங்டன்’ நாவலின் மீதான எனது விமர்சனங்களை மட்டும் இங்கே முன்வைக்கிறேன்.

O

1) ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சி காலத்தில் ஜான் சல்லிவனின் முயற்சியால் மலைப்பகுதிகள் களஆய்விற்குட்படுத்தப்பட்டு சிறிது சிறிதாக வெல்லிங்டன் எனும் ஊர் எவ்வாறு உருவானது என்பது நாவலின் ஆரம்பப்பகுதி. ஒரு அத்தியாயத்திற்கும் இன்னொன்றிற்கும், ஒரே அத்தியாயத்தின் ஒரு பகுதி முடிவடைந்து அடுத்த பகுதி ஆரம்பிப்பதற்குள்ளாகவும் வருடங்கள் பாய்ந்தோடுகின்றன. சிறு சிறு குறிப்புகளில் விவரிப்புகளில் கடந்து செல்கிறார். ஒட்டுமொத்தமாக நாவலை வாசித்து முடிக்கையில் முதல் பகுதிக்கும் நாவலுக்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் இல்லையென்பது புலனாகிறது. அதாவது வெல்லிங்டன் எனும் ஊர் எப்படி உருவானது எனும் தேவை நாவலுக்கு இல்லை. நாவலோ முழுக்க முழுக்க மாந்தர்களின் கதைகளைப் பேசுகிறது, எதார்த்தமான தளத்தில். தாவித்தாவி பல நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. எழுபது எண்பது பக்கங்களுக்கு நீண்டிருக்கும் இப்பகுதியினை ஒரே அத்தியாயத்தில் ரத்தினச் சுருக்கமாக சாத்தியப்படுத்தியிருக்காலம்.

2) வெல்லிங்டன் நாவலுக்காக எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளில் தொன்மங்களைத் தொட்டிருக்கும் இந்நாவலின் சில பகுதிகளை சிலர் சிலாகித்திருந்தார்கள். அது சிறப்பாக நாவலில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதென்றபோதிலும் அவை ஏற்கனவே பல நாவல்களிலும் வாய்வழிக் கதைகளாகவும் அறிந்து சலித்துப்போன ஒன்று. ஆறேழு அண்ணன்களுக்குப் பிறந்த ஒரே அழகிய தேவதை போன்ற தங்கை (நீண்ட கூந்தலையுடைவள்) – எதேச்சையாக அவளைக் காணும் ராஜா அவளின் மீது காதல் வயப்பட்டு தனது உரிமையாக்கிக்கொள்ள உத்தரவிடுதல் – பின்பு தங்கையைக் காப்பாற்ற பரிதவிப்புடன் முயற்சிக்கும் அண்ணன்கள்; இக்கதையின் வேறுவேறு விதமான முடிவுகளை நீங்கள் வாசித்திருக்கக்கூடும். அதில் இந்நாலுக்கு தகுந்தபடி வேறு விதமான ஒரு முடிவு. அவ்வளவு தான்.

3) ஓர் உணர்வினை அல்லது எண்ணத்தைக் குறிப்பிட ஒரே மாதிரியான வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் இந்நாவலில் கையாளப்படுகிறது. ‘அவன் அதை சட்டை பண்ணவில்லை’ எனும் வாக்கியமும் ‘சந்தோஷமாகவும் அதே நேரத்தில் வருத்தமாகவும்’, ‘ஆத்திரமாகவும் அதே நேரத்தில் மகிழ்ச்சியாகவும்’, ‘அழுகையாகவும் அதே நேரத்தில் சிரிப்பாகவும்’, ‘கோபமாகவும் அதே நேரத்தில் அமைதியாகவும்’ என்பது போன்ற வாக்கியங்களும் நாவலில் அடிக்கடி இடம்பெறுகின்றன. ஒரே மாதிரி உணர்வினைத் தரும் இது போன்ற வாக்கியங்களை மறுபடியும் மறுபடியும் வாசிக்க நேர்வது பெரும் சலிப்பினைத் தருகின்றது.

4) ஒரு அத்தியாயத்தை நிறைவு செய்யும் வரியும் அல்லது அத்யாயத்திற்குள்ளான சிறு சிறு பகுதிகளை நிறைவு செய்யும் வரியும் பல இடங்களில் அயர்ச்சியைத் தருகின்றது. இதைத் தகுந்த உதாரணங்களோடு விளக்க இயலவில்லை. நீங்கள் வாசிக்கையில் இதை நினைவுகூர்வீர்களென நம்புகிறேன்.

5) சிறுவனான பாபுவின் நட்பும் உறவும் அவனது எண்ணமும் செயலும் என நாவலின் பெரும்பகுதியை பாபு ஆக்கிரமிக்கிறான். பால்ய பருவத்தை வாசிக்கையில் நம்மை ஒரு குதூகலமான மனநிலைக்கு இட்டுச் செல்லும். நமது பால்யத்தின் நினைவுகளையோ அல்லது நாம் வாழ நினைத்ததையோ நிகழ்த்திக்காட்டும். அதுவே அவ்வெழுத்தின் வெற்றி. அவ்வுணர்விற்கு இட்டுச்செல்லாமல் வெறும் கதைகளாக வெறும் வார்த்தைகளாக நாவலை வாசித்துச்செல்கிறோம். இது ‘வெல்லிங்டன்’ நாவலின் மிகப்பெரும் பலவீனம். தவிரவும் அடுத்த அடுத்த அத்தியாயங்கள் வேறு வேறு மாந்தர்களின் கதைகளைப் பேசும் போது பாபு எனும் சிறுவனின் வாழ்வியல் விஸ்தாரமாக எழுதப்பட்டிருப்பது வலிந்து திணிக்கப்பட்டது போன்ற பிம்பத்தைத் தருகிறது.

6) நாவலானது படர்க்கையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் பாபு வரும் சமயங்களில் பாபுவின் உறவு முறையைக் கொண்டே கதைசொல்லியும் பிற பாத்திரங்களைக் குறிப்பிடுகிறார். பாபுவின் பார்வையில் இந்நாவலைச் சொல்லவேண்டுமென்ற நோக்கமாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் பாபுவிற்கு மட்டுமல்லாமல் வேறு சில பாத்திரங்களுக்கும் இது நிகழ்கிறது. ஒட்டுமொத்தமாக நாவல் முழுவதும் இதைப் போன்றே கையாண்டிருக்க வேண்டும், அப்படியில்லாமல் திடீர் திடீரென கதைசொல்லி கதாப்பாத்திரங்களின் உறவுமுறையில் அழைப்பது போல எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இப்படி எழுதுவது  எழுத்தாளரின் விருப்பம் தான் என்ற போதிலும் இது கட்சிதத்தில் பிசிறு தட்டும் செயல் என்பது என் எண்ணம்.

7) நாவலின் தலைப்பு ‘வெல்லிங்டன்’. வெல்லிங்டன் எனும் ஊர் எப்படி உருவானது என நாவல் தொடங்குவதற்கு முன்பான நீண்ட முஸ்தீபு. நாவலில் எண்ணற்ற மாந்தர்களின் கதைகள் பேசப்படுகின்றன. ஆனால் அவ்வூரின் தனித்தன்மையான இயல்புடைய கதாப்பாத்திரங்களோ அல்லது சம்பவங்களோ நாவலில் இல்லை. இக்கதைகளெல்லாம் வெல்லிங்டனில் நடைபெற வேண்டுமென்பதற்கான எந்தக் கட்டாயமும் இல்லை. இது எந்த ஊரில் வேண்டுமானாலும் நடைபெறும்படியானது தான். இந்நாவல் வெல்லிங்டன் எனும் ஊரில் நடைபெறுவதற்கான தேவை என்ன இருக்கிறது எனும் கேள்வி எழுகிறது. வெல்லிங்டனின் நில அமைப்பும் கூட நாவலில் விரிவாக இல்லை. நாவலுடன் ஒன்றிப்போகாத முதல் பகுதியில் இதற்கான சித்திரம் அற்புதமாக புலப்படுகிறது. மலைப்பிரதேசத்தின் எழிலும் சீதோஷணநிலையும் விவரணைகளில் மிளிர்கின்றன். ஆனால் வெல்லிங்டன் எனும் ஊர் உருவான பின்பு நடைபெறும் சம்பவங்களில் நில அமைப்பு குறித்த சித்திரம் எழவில்லை. இது கட்டாயம் தேவை என எண்ணியதற்கு காரணம் நாவலின் தலைப்பு. தனது நினைவுகளிலிருந்து மீட்டெடுத்த ஊரும் மாந்தர்களுமே நாவலில் இடம்பெற்றிருக்கிறார்கள். அவை முழுமையடையாமல் சிதறுண்டு கிடக்கின்றன.

நாவலை வாசிக்கையில் இத்தகைய எதிர்மறையான எண்ணங்கள் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்தபடியே இருந்ததாலும் அதிலிருந்து மீளமுடியாதபடிக்கு நாவல் பயணித்ததாலும் பிறர் சிலாகித்திருந்த, முக்கியமென குறிப்பிட்டிருந்த பகுதிகளோடும் கூட ஒன்றமுடியவில்லை.

O

நாவலில் ஓரிடம் புன்னகையைத் தவளச்செய்தது. கௌரி அக்காவுடன் பாபு துணி வாங்கச் செல்கிறான். அழகிய கைக்கடிகாரம் ஒன்றை வாங்கி பாபுவிற்கு பரிசளிக்கிறாள். பாபுவின் வலதுகையில் கட்டிவிடுவதைக் கண்டு ஏன் என வினவுகிறான். ‘தெரிஞ்சேதான்டா கட்டுறேன். யாராச்சும் ஏன் வலதுகைல வாட்ச் கட்டிருக்குற கேட்டாங்கன்னா என்னை நெனச்சுக்குவல்ல’ என்று புன்னகைக்கிறாள் கௌரி அக்கா.

கவிஞர் சுகுமாரனும் வலது கையில் வாட்ச் அணிவதாக ஞாபகம்!

புத்தகம்