நைஜீரியா - 1

2008ல் இருந்து நான் பலமுறை பயணம் செய்த நாடுகளில் முதன்மையானது. முதலிரு பயணங்களில் என்னிடம் ஒருவித அலட்சியமும் வெறுப்பும் நிரம்பி இருந்தன. பலப்பல நூற்றாண்டுகளாக மாறாத ஒரு சமுதாயம் என்று ஒரு எள்ளல் ஊடுருவிக் கிடந்த, என்னடா உங்கள் வரலாறு என்று எகத்தாளமாய் பேசிக் கொண்டிருந்த காலம் அது. . . சிறுக சிறுக அது மாறியது. இப்போது ஒரு பரிதாப உணர்ச்சியும், ஆதிக்க வர்க்க நாடுகளின் மீதான கையாலாகாத என் கோபமுமே மிஞ்சி நிற்கிறது.

இந்தியாவைப் போலவே நைஜீரியாவும் ஒரு கூட்டமைப்பு நாடு. வெவ்வேறு இனங்கள், கலாசாரங்கள், தொல்குடி மக்கள், சுற்றுச்சூழல் வேறுபாடுகள்- வளமான தெற்கு, வறண்ட வடக்கு, எல்லாம் சேர்ந்தது தான் நைஜீரியா.

1960கள் வரை மிக வலுவான பொருளாதார நாடுகளில் ஒன்றாக இருந்த நாடு, இன்று? உலகத்தின் ஏழை நாடுகளின் பட்டியலில் 60வது இடத்தில் உள்ளது. . இதன் காரணம் கேட்டால், நம்ப மாட்டீர்கள்! 1956ல் அங்கு பெட்ரோலியம் இருப்பது உறுதிப்பட்டது. விவசாயத்தை நம்பி இருந்த ஒரு சமுதாயம், எண்ணெய் வளையில் விழுந்தது.

எண்ணெய் எடுக்கும் மற்ற நாடுகள் போல பணம் கொழிக்கும் நாடு அல்ல நைஜீரியா. எடுக்கும் எண்ணையை சுத்திகரிக்க ஒரு ஆலை கூட இது வரை இல்லை. கச்சா எண்ணெய் கப்பல்களில் வெளி நாடுகளுக்கு அனுப்பப்படும், அவை சுத்திகரிப்பு செய்து, கூலியாக பாதிக்கு பாதி எண்ணையை எடுத்துக் கொண்டு மீதி பாதியை திரும்ப அனுப்புவார்கள் ! அபத்தமாக இல்லை? ஏனிந்த நிலை? 1960லிருந்து 1980 வரை, இந்த எண்ணை கிணறுகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் சொத்தாக இருந்தன. வளம் கொள்ளையடிக்கப் பட்டது. சில நில உரிமையாளர்களும், அரசியல்வாதிகளும் கோடி கோடியாக சம்பாதித்தார்கள். நாட்டை ஓட்டாண்டி ஆக்கினார்கள். விவசாயிகள் எண்ணைக்காக நல்ல விலையில் விவசாய நிலங்களை விற்றார்கள். சில ஆண்டுகள் செல்வச் செழிப்போடு ஆட்டம். பிறகு?? காசும் இல்லை காடும் இல்லை. உணவுப் பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்து வந்த நைஜீரியா, இன்று அவற்றை இறக்குமதி செய்யும் அவலம். இந்த எண்ணை கதை இன்னும் கொடூரமானது. 1980 களில் எண்ணை விலை சரிய தொடங்கிய போது, பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் மிக நல்ல மனம் கொண்ட உத்தமர்களாக மாறி, நைஜீரியா அரசாங்கத்திடம் தங்கள் பங்குகளை விற்றார்கள். விலை வீழ்ந்த போது நட்டப் பட்டது அரசு, வேடிக்கை பார்த்தன நிறுவனங்கள். அத்தோடு முடியவில்லை இந்த கயமை. எண்ணை விலை ஏறிய போது, மறுபடியும் தனியார் மயமாக்கப்பட்டது. . .தொடர்கிறது இந்த நயசஞ்சகம். . .

தென் மாநிலங்களில் ” முன்னேற்றம் ” வந்து கொண்டிருப்பதால் மனித நேயம் தேய்ந்து கொண்டிருப்பதை கண் கூடாக பார்க்கலாம். நிலம் வறண்டு கிடந்தாலும் மனம் பசுமையாய் இருக்கும் வட மாநிலங்களில் பயணம் செய்வது இனிய அனுபவம். இங்கே அடுத்தவரின் குசலம் விசாரிக்க நேரம் இருக்கிறது, உதவி செய்யும் பண்பு பரவிக் கிடக்கிறது. இது பெரும்பான்மையான பொதுவான ஒரு நோக்கு தான். தெற்கிலும் நல்ல மனிதர்கள் இல்லாமல் இல்லை. வடக்கில் அனைவரும் உத்தமரும் இல்லை.

கலாசார வரலாறு கண் கலங்க வைக்கிறது. தொல்குடி மக்கள் நிறைந்ததாக இருந்த நைஜீரியா முதலில், பத்தாம் நூற்றாண்டு காலத்தில் வட கிழக்கிலிருந்து வந்த இஸ்லாமிய கொள்கைகளின் ஆதிக்கத்தால் மாறத் தொடங்கியது. வட மாநிலங்களில் இன்றும் பெருமான்மை முஸ்லிம் மதத்தவர் தான். பின், அடிமை வியாபாரம் செய்ய வந்த ஐரோப்பிய நாட்டவர் கிறித்துவத்தை தீவிரமாக பரப்ப , பழைய பழங்குடி நம்பிக்கைகள், வழிபாட்டு முறைகள் மறைய தொடங்கின. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், இன்றைய நவ நாகரீக நைஜீரியர்கள், பழைய வழிபாட்டு முறைகளை கடைபிடிப்பவர்களை காட்டுமிராண்டிகள் என்று கேலி செய்கிறார்கள். நான் சொன்னேன், “ஐயா, அப்படிப் பார்த்தால் இந்தியாவில் நாங்கள் அனைவரும் காட்டுமிராண்டிகள் தான்.” வாயடைத்து போய்விட்டது, இவர்கள் அனைவரும் இந்தியாவின் மீது பெருமதிப்பு வைத்திருப்பவர்கள். பழையவை எல்லாம் முட்டாள் தனமல்ல, புதியவை எல்லாம் நல்லதுமல்ல என்று புரிதலுக்கான முயற்சி மிகக் குறைவே காணப்படுகிறது.

—தொடரும்—

பயணம்

ஊர்சுற்றிப் புராணம் -2 – சிக்குபுக்கு சிக்குபுக்கு ரயில் பயணம்

ஊர்சுற்றிப் புராணம் -2 – சிக்குபுக்கு சிக்குபுக்கு ரயில் பயணம்

சின்ன வயதில் பெரியவர்களுடன் மேற்கொண்ட புகையிரதப் பயணங்கள் இனிமையானவை. இப் பயணங்கள் அட்டனிலிருந்து கரவெட்டி செல்வதாக இருக்கும். அல்லது யாழிலிருந்து மலையகம் செல்வதாக இருக்கும். பெரும்பாலும் பதுளையிலிருந்து வரும் “உடரட்ட மெனிக்கே” (மலை நாடுகளின் அழகுராணி) அல்லது “பொடி  மெனிக்கே” (சின்ன அழகுராணி) அட்டனுக்கு மதியம்  வரும். இதில் தான் யாழ் செல்வதற்காக ஏறுவோம். எப்போதாவது நடுச் சாமத்தில் வரும் இரவு கடுகதி தபால் புகையிரதத்திலும் பயணிப்போம். இரவு புகையிரதத்தில் ஏறினால் இருக்கைகளுக்கு அடியில் பத்திரிகைகளை விரித்து எம்மைப் படுக்க வைத்துவிடுவார்கள். வெளியே ஒன்றையும் பார்க்க முடியாது. விடியும் பொழுதுதான் எழுவோம். ஆனால் மதியம் வரும் புகையிரதத்தில் ஏறினால் அழகான காட்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டு செல்லலாம். சில நேரம் வாசலின் அருகிலும் இருக்கலாம். நீர் விழுச்சிகள், மாகாவலி கங்கை, இந்த ஆற்றின் ஆரம்பம், அது மலைகளினுடாக ஓடும் அழகு மற்றும் மலைகளும் தேயிலை இறப்பர் தோட்டங்களும் எனக் கண்கொள்ளாக் காட்சிகளாக விரிந்து செல்லும். சில நேரம் மழை பெய்யும். சில நேரம் வெய்யில் எரிக்கும். எதுவானாலும் அவை அழகாகவே இருக்கும்.

சூரியன் மறைந்தும் மறையாத ஒரு நேரத்தில் ஆறுமணியளவில் பேராதனை சந்தியில் நிற்கும். அப்பொழுதுஇ “நீயும் ஒரு காலத்தில் இங்கு வந்து இறங்கவேண்டும்” என்பார் அப்பா. அப்பொழுது நான் பின்வாங்கில் இருக்கும் ஒரு “மொக்குப் பையன்” என்பது அவருக்குத் தெரியாது. (அவருடைய ஆசைக்கும் பெருமைக்கும் கடைசியில் கஸ்டப்பட்டு படித்து பல்கலைக்கழகம் சென்றேன் என்பது வேறு விடயம். ஆனால் புத்திசாலி ஆனேனா என்றால் அது கேள்விக்குறிதான். சரிஇ இப்ப இந்த விவாதம் எதற்கு?).

இந்தப் புகையிரத நிலையத்திலிருந்து பல்கலைக்கழகத்தில் கற்கும் சிங்கள தமிழ் மாணவர்கள் பலர் ஏறுவார்கள். நிச்சயமாக யாழ்ப்பாணத்து (வட மாகாண) மற்றும் கிழக்கு மாகாண மாணவர்கள் அதில் இருப்பார்கள். இவர்கள் ஏறிய பின் அந்த முன் இரவில் புகையிரதப் பயணம் கொண்டாட்டமாக மாறும். பாடலும் பகிடிகளும் எனக் கலகலப்பாக இருக்கும். ஒரு தலை ராகம் திரைப்படம் போல சில காதல் காட்சிகளும் இடம் பெறும். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்ப்பது, (கண்ணால்) கதைப்பது, பகிடிவிடுவது, வெட்கப்படுவது என எல்லாவற்றிலும் ஒரு புதுமையும் அழகும் இருக்கும். இதையெல்லாம் பார்ப்பதற்கு இனிமையாகவும் வெளியைப் போல பசுமையாகவும் குளிர்மையாகவும் இருக்கும். நாம் இவர்களை வாய் பார்த்துக்கொண்டு பயணம் செய்யும் பொழுது புகையிரதமோ கண்டி சென்று மீண்டும் பேராதனை சந்திக்கு வந்து பொல்காவலைக்கு வந்துவிடும்.

பொல்காவலை என்ற பெயர் சிறுவயதில் கேட்பதற்கு ஆசையான ஒரு பெயர். மனதுடன் ஒன்றித்த பெயர். இப்பொழுதுகூட அந்தப் புகையிரத நிலையமும் அதிலிருந்து பார்க்கும் பொழுது இரவில் தெரிகின்ற வீதி விளக்குகளும் திறந்திருக்கும் சில கடைகளும் நினைவுக்கு வரும். அதைவிட அந்தப் புதையிரத நிலையத்தில் இருந்து வரும் அறிவுப்பும் தனித்துவமானதாக இருப்பதான ஒரு உணர்வு.  யாழ்ப்பாணம், மட்டக்களப்பு, திருகோணமலை எனக் கொச்சைத் தமிழில் சொன்னாலும் அது எனக்குள் ஒரு இன்ப உணர்வைத் தருவதாக உணர்வேன். இந்த இடம் முக்கியமான புகையிரத சந்தி. நாட்டின் வேறு வேறு இடங்களுக்கு செல்பவர்கள் இங்குதான் இறங்கி கொழும்பிலிருந்து வருகின்ற மற்றப் புகையிரதங்களை எடுக்க வேண்டும். நாம் யாழ் தேவியை எடுப்போம். இந்த நிலையத்தில் நாம் இறங்கி மேல் தளத்திற்கு செல்வோம். அங்கு ஏற்கனவே வேறு புகையிரதங்களை எடுப்பதற்காக காத்திருப்பவர்களில் சிலர் நித்திரை கொள்வார்கள். சிலர் கதைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். சிலர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். நாமும் நமக்கான ஒரு இடத்தைப் பிடித்துகொள்வோம். பின் வாழையிலையில் கட்டிக் கொண்டு வந்த புளிச் சோறோ அல்லது கத்தரிக்காய் உருளைக்கிழங்கு பொரித்துப் பிரட்டிய புட்டோ இப்படி ஏதாவது ஒரு சாப்பாட்டைச் சாப்பிடுவோம். இப்படியான நாட்களில்தான் இவ்வாறான சாப்பாடும் கிடைக்கும். இந்தச் சாப்பாட்டை அந்த இடத்தில் சாப்பிடுவதிலும் தனித்துவமான ஊருசியும் வாசனையும் உள்ளது. அச் சூற்றாடலின் மணமும் இணைய அதற்கொரு தனித்துவம் வந்துவிடும்.

அட்டனிலிருந்து சாமம் வரும் புகையிரதத்தில் பயணித்து காலை யாழ் தேவியை பொல்காவலையில் எடுத்தோம் என்றால் சிங்களக் கிராமங்களின் அழகிய வயல்களையும் தென்னந்தோப்புகளையும் பார்த்துக் கொண்டு செல்லலாம். அவையும் அழகானவைதான். ஆனால் அந்தியமானவை.

கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணத்தினுடாக காங்கேசன் துறை  செல்லும் இரவு தபால் புகையிரதம் பொல்காவலைக்கு வர இரவாகிவிடும். அது வந்தவுடன் மூன்றாம் பெட்டியில் ஏறினால் அதில் இடம் இருக்காது. எல்லோரும் ஏற்கனவே இருக்கைகளிலும் கீழேயும் பாதைகளிலும் நித்திரையாக இருப்பார்கள். இருக்கைகளுக்கு இடையில் இடம் இல்லாவிடில் புகையிரத கதவுகளைச் சாத்திவிட்டு அதற்கு இடைப்பட்ட பகுதியில் பத்திரிகைகளை விரித்து எங்களை நித்திரையாக்கிவிடுவார்கள். நாமும் களைப்பினால் நித்திரை கொண்டுவிடுவோம். பெரியவர்கள் கதைத்துக் கொண்டும் விளையாடிக் கொண்டும் வருவார்கள்.

அதிகாலையில் புகையிரதம் வவுனியாவை அடைந்தவுடனையே புதிய வாசனை வீசும். இதுதான் மண் வாசனையா? அதை வார்த்தைகளால் வடிக்க முடியாது. உணர மட்டுமே முடியும். இங்கிருந்து வெட்ட வெளியில் புகையிரதம் நெருப்பைக் கக்கி கொண்டு செல்வது ஒரு அழகு. வெளியோ இருட்டும் வெளிச்சமுமாக விடிவதற்காக இரண்டு கெட்டான் நிலையில் இருக்கும். அதிலும் ஒரு அழகு இருக்கும். தூரத்தில் வீடுகளில் மங்கி மங்கித் தெரியும் சிறிய வெளிச்சங்கள். புகையிரத வீதிக்குச் சமாந்தரமாக தார் வீதியில் அரிக்கன் விளக்கு கீழே தொங்க செல்லும் மாட்டு வண்டில்கள். இப்படி எல்லாமே அழகிய ஓவியங்களாக இருக்கும்.  தார் வீதியில் ஒன்றிரண்டு வாகனங்கள் விரைந்து ஓடும். ஆனால் அவை பின் தங்கிவிடும். புகையிரதத்தின் வேகத்திற்கு அவற்றால் ஈடுகொடுக்க முடியாது. நாம் முந்திவிடுவோம். அதில் ஒரு சந்தோசம் நமக்கு.

பனை மரங்களுக்கும் தென்னை மரங்களுக்கும் இடையில் அடி வானம் சிவக்க ஆரம்பிக்கும். இக் காட்சியும் ஒரு ஒளி ஓவியமாகத் தெரியும். அதிகாலை ஐந்து மணியளவில் புகையிரதம் கொடிகாமத்தை வந்தடையும். கீழே இறங்கினால் நாம் புதியதொரு உலகத்தில் நிற்போம். மண் வாசனை ஒரு புறம் என்றால் சனங்களின் அழகிய உரையாடல் இன்னுமொருபுறம் அதற்கு உயிர்ப்பை ஊட்டும். நாம் தட்டி வானை நோக்கிச் செல்லுவோம். தட்டி வானில் குண்டு குண்டுப் பெண்களும் சில ஒல்லிப் பெண்களும் வெற்றிலையும் போட்டுக் கொண்டு “தம்பி இத ஒருக்கா மேல வையனை” என்று தமது சந்தைச் சமான்களை தட்டி வானில் மேலே ஏற்றுவதற்கும் “கொஞ்சம் தள்ளியிரன” என பக்கத்திலுள்ள பெண்ணிடம் சொல்வதும் எம்மை ஒரு மயக்க நிலைக்கு கொண்டு செல்லும். இப்படி ஆளாளுக்கு கத்திக் கதைப்பதும் அந்த மொழிலயமும் இந்த இடத்திற்கு மட்டும் தனித்துவமானது.

தட்டி வான் வரணி ஊடாக சென்று சுட்டிபுரம் கோவிலில் நிற்கும் பொழுது அங்கு வீதியின் மேலால் வளர்ந்திருக்கும் ஆழ மரங்கள் அதை ஒரு சொர்க்கமாகக் காட்டும்.  சொர்க்கம் என ஒன்றிருந்தால் இப்படித்தான் இருக்குமா? பெண்கள் “அம்மாளே” என்று கையை தூக்கி கும்பிட்டு இரண்டு குட்டுகளை தலையில் குட்டி பின் தம் வெத்திலைகளைச் சப்புவார்கள். மீண்டும் ஊர்க் கதைகள் சந்தைப் பிரச்சனைகள் என உரையாடுவார்கள். இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது இனிமையான அனுபவம்.

இப்படியே தட்டி வான் கோயிற் சந்தை கடந்து செல்ல  அரசடியில்  நாம் இறங்குவோம். அப்பொழுது ஆறரை மணியளவில் இருக்கும். மெல்லிய காற்றில் மண் வாசம் நம் மூக்கினுல் செல்ல மிகுதி நம்மைக் கடந்து செல்லும். நாம் மீண்டும் பிறப்போம். ஆம் போகும் வழியில் தான் அம்பம் ஆஸ்பத்திரி இருக்கின்றது. அங்குதான் நாம் பிறந்தோம். அந்தக் காலை வேளையில் தார் வீதியில் நடந்து அத்துளு வயலுக்கால் வரம்புகளில் செல்லும் பொழுது மண்ணும் நெற்கதிர்களின் வாசனையும் சேர்ந்து மேலும் உயிர்ப்பைத் தரும். நெற்கதிர்கள் இல்லாத காலங்களில் அதைப் பார்க்க கரடுமுரடாக இருந்தபோதும் பாவமாகவும் இருக்கும். ஏதற்கோ ஏங்குவது போல வயல்கள் காட்சி தரும்.

ஒரு முறை அப்பப்பாவின் ஓய்வூதியத்திலிருந்த சலுகையினால் பதிவு செய்து யாழிலிருந்து அட்டன் சென்றோம். அப்பொழுது தொலைபேசி வசதி இல்லாதவர்களுக்குத் தந்தி தான் அவசர செய்தி அனுப்பும் வழிமுறை. நாம் யாழிலிருந்து வெளிக்கிடுன்றோம் என்ற செய்தியை அனுப்பியிருந்தோம். இதேபோல் அம்மா அட்டனிலிருந்து தான் கூட்டிச் செல்ல வருவதாக செய்தி அனுப்பியிருந்தார். ஏதோ காரணத்தினால் இரண்டு செய்திகளும் உரிய நேரத்தில் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே நாம் இங்கிருந்து வெளிக்கிட அவர் அங்கிருந்து வெளிக்கிட்டுள்ளார். நாம் காலை வேளையில் பொல்காவலையில் புகையிரதம் மாறுவதற்காக மேல் தளத்திற்கு ஏறி அடுத்த மேடைக்குச் செல்லும் பொழுது அம்மாவைக் கண்டோம். ஆச்சரியமும் சந்தோசமும். அப்பப்பா  அட்டன் வந்தால் தங்குவது பிரச்சனை. ஏனெனில் நாம் இருந்தது சிறிய ஒரு அறையில். ஆகவே அவர் நம்மை அம்மாவிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு மீண்டும் கரவெட்டி நோக்கிப் பயணமானார்.

முதன் முதலாக கரவெட்டிக்கு 1976ம் ஆண்டு நாம் மூவரும் ஒன்றாகச் சென்றதே என் நினைவுகளில் உள்ளது. இதற்கு முன்பும் சென்றிருக்கின்றோம். ஆனால் நினைவில் இல்லை. இதன்பின்பு 1978ம் ஆண்டும் 1981ம் ஆண்டும் சென்றிருக்கின்றோம். 1981ம் ஆண்டு அப்பாச்சியின் செத்தவீட்டுக்கு முதன் முறையாக குடும்பமாக ஐவரும் சென்றோம். பின் 1982ம் ஆண்டு நான் மட்டும் விடுமுறையில் படிப்பதற்காகச் சென்றேன்.

இறுதியாக 1983ம் ஆண்டு உடனடியாக அட்டனை விட்டு வெளியேற வேண்டி இருந்ததால் பேரூந்தில் கொழும்பிற்குப் பயணமானோம். அங்கு சண்முகதாசன் அவர்களின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அலுவலகத்தில் தங்கியிருந்தோம். கொழுப்பிலிருந்து கப்பலில் யாழ் செல்லும் நோக்கம் சாத்தியப்படவில்லை. ஏற்கனவே எல்லாக் கப்பல்களும் சென்றுவிட்டிருந்தன. ஆகவே மிஞ்சிய மக்கள் எல்லோரும் செல்வதற்காக மூன்று புகையிரதங்களை ஒழுங்கு செய்திருந்தார்கள். அவை மூன்றிலும் தமிழர்கள் மட்டுமே இருந்தோம். அவை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக கொழும்பிலிருந்து யாழ் நகர் நோக்கிச் சென்றன. யாழ் புகையிரத நிலையத்தில் நம்மை அரசாங்க அதிபர் தேவநேசன் நேசையா அவர்களுடன் பல மக்கள் நின்று வரவேற்றார்கள். இத்துடன் இப் புகையிரதப் பயணம் நிறைவு பெற்றது. இதன்பின் ஒரு நாளும் அவ்வாறு அட்டனுக்கோ அல்லது அங்கிருந்து யாழ்ப்பாணத்திற்கோ பயணிக்க கிடைக்கவில்லை.

இதன் பின் புகையிரதங்கள் எரிக்கப்பட்டன. தண்டவாளங்கள் அகற்றப்பட்டன. இரண்டு தலைமுறைகள் தொடர்வண்டிகளைப் பார்க்கமலே வளர்ந்தனர்.

ம்… இவை மனதில் மட்டும் தேங்கியிருக்கும் நினைவுகள்.

சிறு வயதில் எனக்கு தமிழ் உணர்வு இருந்ததில்லை. தேசிய உணர்வும் இருந்ததில்லை. மண் உணர்வும் இருந்ததில்லை. இவை பற்றிய சிந்தனைகளும் பிரக்ஞைபூர்வமாக இருந்ததில்லை. இப்படி ஒன்றுமே இல்லாமல் இந்த மண் உணர்வுகள் என்னுள் பிரக்ஞையற்று உள்ளார்ந்து இருந்தன என்பது வியப்பானது. இதுதான் இயற்கையாகவே ஒரு மண்ணுடன் ஏற்படும் உறவா?

மீராபாரதி
நன்றி கூர் 2018 தேவகாந்தன்
படங்கள் கூகுள்

இருள் சூழ்ந்த பாதை அது.
மேகம் தூறிக் கொண்டிருந்தது.
மிதிவண்டியை வேகமாக முடுக்கி கொண்டு சென்றேன்,
மரங்களுக்கிடையே.

மரமொன்று சொன்னது இந்த மனிதனை பாருங்கள்,
சிறு தூறலுக்கே பயந்தோடுகிறான் என்று.
என் காதில் விழ வேகம் குறைத்தேன்,
மின்னலொன்று பளிச் பளிச் என்று அவ்விடம் பகலாக்கியது.
அடுத்த சில நொடிகளில் பெரும் சத்தத்தோடு இடியொன்று முழக்கியது,
தன்னிச்சையாக கால்கள் வேகமாக இயங்கத் தொடங்கின.

வீட்டை அடைய வேண்டும்,
இந்த கூட்டை காக்க வேண்டுமென
பய உணர்வால் சுய காக்க மூளை எச்சரிக்கிறது.
என் மிதிவண்டியின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க மழையின் வேகமும் காற்றின் வேகமும் அதிகரித்துக் கொண்டே சென்றது.

பாதையோ குண்டும் குழியுமாக மேடு பள்ளங்களுக்கு பஞ்சமில்லாமல்
இருக்க மிதிவண்டியை நிலை தடுமாறாமல் செலுத்துவதில் கவனமாயிருந்தேன்.
வேற எதையும் நான் சிந்திக்கவில்லை.

மழை என்னை குளுர குளுர அபிஷேகம் செய்ய,
பாதையில் இருந்த பள்ளமும் மேடும் சமமாக மழைநீரானது நிரம்பி ஓடியது.
கரண்டைக்கால் அளவிற்குமேல் நீர் அதிகரிக்க, மிதிவண்டியை முடுக்குவது கடினமாயிக் கொண்டே போனது.
மனபயம் அதிகரிக்க மருந்தாக ஓம் நமச்சிவாய என்று உச்சரித்துக் கொண்டே வீடு வந்தடைந்தேன்.

வாழ்க்கை

கொஞ்ச நாட்களும் சில வரிகளும்

*
இன்னொரு முறை ஹைதராபாத் போவது என்பது எதிர்பாராமல் சாத்தியப்பட்ட ஒன்று. PyCon இந்தியா பதிவு தொடங்கியதும் மநுவிடம் விடுமுறை கிடைக்குமா போவதற்கு என்றேன். அவர் அதற்கென்ன கொஞ்சம் பைசாவும் வாங்கிக் கொள் என்றார். உடனே அலுவலகத்தில் வேறு எவருக்கேனும் விருப்பமிருந்தாலும் போய் வரலாம் என அறிவித்தார். அன்றே பதினோரு பேருக்கு மேல் தயாராக இருந்தார்கள். கொஞ்சம் பைசா என்பதை மநு எவருக்கும் எவ்வளவு என்று சொல்லவில்லை.

எனக்கு பொது நுழைவுச் சீட்டு வாங்கியதும், என்ஃபா என்கிற பெண் நீயும் மாணவர்களுக்கான சீட்டு வாங்கவில்லையா என்றாள். எதற்கும் உறுதிப்படுத்தலாம் என்று அமைப்பினருக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பி உறுதி செய்துவிட்டு நான் எடுத்ததை ரத்து செய்து மாணவர் சீட்டு வாங்கினேன். அடையாள அட்டையை காட்டினால் போதும். அவளுக்கும் சொல்லி எப்படி என்று உதவினேன். ஒரு ஐந்நூறு ரூபாய் மிச்சம்.

அலுவலகத்தில் அனைவரும், என்ஃபா உட்பட, விமானத்தில் முதல் தினம் சென்று இறங்குவதும் ஓயோ மூலம் அறையெடுத்து தங்குவதும் என்று திட்டமிட்டார்கள். எனக்கு இதெல்லாம் சரிப்படாது என்று தெரிந்துவிட்டது. இன்னும் ஹைதராபாத்தில் பாரதி வேலையை விட்டிருக்கவில்லை. எனவே அவனோடே ஒருவாரம் முன்னால் சென்று தங்குவது என்று திட்டம். எப்போதும் போல, வேலையும் செய்து தேவைக்கு மட்டும் விடுமுறை எடுப்பது. எப்படியோ அதே வாரத்தில் பைக்கானுக்கு எடுத்த விடுமுறை சேர்க்காமல் எனக்கு இரண்டு நாள் கிடைத்தது. சென்று இறங்கியது சனிக்கிழமை என்பதால் ஓய்வெடுத்தேன்.

அடுத்த தினம் (30 Sept) பாரதியையும் அழைத்துக் கொண்டு நான் கோவிந்துடன் போனேன். வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு மனம் நொந்து பாண்டிச்சேரி போயிருந்தவர் திரும்பி வந்து சில நடைகள் ஒருக்கியிருந்தார். அன்று பைகா கல்லறைகள் சுற்றியும் உள்ளேயும் நடை. தொடங்கியது தெரு முனையில் இருக்கும் சிறு கடையிலிருந்து. அங்கே லுக்மி என்கிற உணவு. கோவிந்த் சொன்னது போல, சமோசாவுக்கும் ரொட்டிக்கும் பிறந்தது, உருளைக்கிழங்கு குருமாவுடன் பரிமாறினார்கள். எங்களுடன் சென்னையிலிருந்து வந்த பாரதியின் தோழி கீதாஞ்சலியும் அவருடைய தோழி பிரியங்காவும் சேர்ந்து கொண்டார்கள். அன்று ஒரு வார சுற்றுதல் முடிந்து இரவே சென்னை திரும்பவிருந்தார்கள்.

எப்படியோ கீதாஞ்சலி உடனே நட்பாகிவிட்டார். எனக்கும் அன்று காலை எப்போதும்போல உணர்வுக் குழப்பத்துடன் தொடங்கியும் நான் அவன் நினைப்பு வந்த காரணமோ என்னமோ இயல்பாகிவிட்டேன். ஒருவேளை என் பலசமயம் பொருளற்ற கேலிகளை கீதாஞ்சலி பொருத்துக் கொண்டதாலும் இருக்கலாம். அவர்கள் அங்கும் இங்கும் புகைப்படம் எடுத்துத் தள்ளினார்கள். அந்த கல்லறைகளின் பொறுப்பாளர் ஏனோ அவர்களை உட்கார வைத்துவிட்டு, கேமராவை வாங்கி புகைப்படக்காரராக மாறிவிட்டிருந்தார். என்னையும் பாரதியையும் அவர் திரும்பிக்கூட பார்க்கவில்லை. அவன் தலையெழுத்தோ அவர்களின் பைகளை சுமந்து நிற்கும் தென்னை மரம் போலானது.

அங்கிருந்து பயணப்பட்டு நயாப் போய் சாப்பிடுவது. அவர்களிடமும் பாரதியிடமும் அவனைப் பற்றி பேசியபடியே வந்தேன். ஓட்டலில் ஆகர்ஷிகா வந்து சேர்ந்தாள். வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு வாய்ப்பு கிடைத்ததால் கல்லூரியிலிருந்து விடுதலையாகி வந்திருந்தாள். ஆகர்ஷிகாவும் பாரதியும் பேசிக் கொண்டிருக்க மற்ற இருவருடன் நான் செளமஹல்லா அரண்மனை பார்க்க நடந்தேன்.

போகும் வழியில் அவனுக்கு ஒரு பரிசு வாங்க நினைத்ததை சொன்னதும் இருவரும் முத்துக்களால் ஆன எதையாவது வாங்கிக் கொடு என்றார்கள். எனக்கும் அதுவே பொருத்தமானது என்று தோன்றவும் சரி என்றேன். என்னை அவர்கள் முதல் நாள் பாடுபடுத்தியிருந்த கடைக்கே அழைத்துச் சென்று வாங்க உதவினார்கள். அந்த கடைக்காரர் அவர்களை பார்த்ததுமே அலறி தன் சொல்லும் விலையை நியாயமாக இருக்கும்படி பார்த்துக் கொண்டார்.

செளமஹல்லா சுற்றிப் பார்க்கும்போதும் அவ்வப்போது அவனைப் பற்றியே பேச்சு. அப்படியே வேறு வெட்டி அரட்டைகள். கொஞ்சம் பிரியங்காவை என் இடையில்லா பேச்சு எரிச்சலாக்கியதோ என்று தோன்றியது. அப்படியே அதற்கு மன்னிப்பு கேட்டுவிடலாம் என்று நினைத்து மறந்து பின்னர் அவர்கள் போன பிறகே கீதாஞ்சலியிடம் சொல்லச் சொன்னேன்.

அங்கிருந்து வெளியே வரும்போது பாரதியும் ஆகர்ஷிகாவும் காத்திருக்க நாங்கள் ஜும்மா மசூதிக்கு சென்று அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம். எப்படி கேளரத்துக்கு உள்ளே இலக்கியம் போன்றவற்றில் உஸ்தாதாக இருக்கும் இளைஞர்கள் குறைவு என்றும் அதே எப்படி வெளியே கொள்ளை எண்ணிக்கை என்றும். எனக்கு தெரிந்தவரை வெளியே இருப்பவர்கள் இரண்டாம் தலைமுறையாகவே இருப்பார்கள் என்றேன். முதல் தலைமுறையின் கனவு முழுக்க வெளியே எங்காவது போய் சம்பாதிப்பது தவிர வேறில்லை. அவர்களே கேளரத்துக்குள் மிகுதி என்றேன். அவர்கள் யோசித்து ஆமாம் என்றார்கள்.

அன்றைக்கு அப்படியே பேசிக் கொண்டிருந்தவிட்டு கிளம்பினோம்.

*
காந்தி ஜெயந்தி அன்று கோபால் மத நல்லிணக்க நடை ஒன்றை பிரிட்டிஷ் ஹைகமிஷனோடு இணைந்து ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அதற்கு துணை ஹைகமிஷனர் ஆண்ட்ரூ வருவதாக இருந்தது. என்னால் கொஞ்சம் தாமதமாகிவிடும் போலிருந்து சமாளித்தேன். ஆனால் கிளம்பும் நேரம் முன்பு வரை தூங்கிக் கொண்டிருந்தது என்னவோ கோவிந்த்! ஒரு ஹிப்பியைப் போல வாழும் இந்த மனிதரை நினைத்து ஒரு அச்சம் அடி வயிற்றிலிருந்து எழுகிறது. எப்படி அவரால் இப்படி ஒரு வாழ்வை எந்த ஒட்டுதலும் இல்லாமல் வாழ முடிகிறது. எந்த சட்டகத்திலும் அடைபடாத வாழ்வு.

ஒரு சிவன் கோயிலில் தொடங்கி தர்காக்கள், கோயில்கள் என கடந்து சார்மினார் அருகே ஜும்மா மசூதியில் முடிந்தது. இடையில் ஒரு பூங்காவில் உட்கார்ந்து உரையாடியிருந்தோம். ஆண்ட்ரூ இருந்தவரை காவலர்கள் துணைக்கு வந்தார்கள். அவரும் பாதி தூரம் வரை நடந்திருந்தார். மொத்தம் மூன்று மணிநேரம். நாங்கள் காலை உணவும் எடுத்திருக்கவில்லை. கோவிந்த் பல்லே விலக்கவில்லை. என்ன செய்ய. எனக்கு கொஞ்சமும் ஆர்வமே ஏற்படுத்தவில்லை நடை. ஷபாப், சாரா, மற்றும் நண்பர்கள் கேரளத்தவர். ஆகர்ஷிகா படிக்கும் EFLUவில் முதலாமாண்டு படிப்பவர்கள். இந்த நடையைப் பற்றி சொல்லி அனைவரையும் அழைத்து வந்தது சாரா. அவனை ஏதாவது கேலி செய்ய ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது என்று தோன்றியது. அவனிடமே சொல்லி பின்னர் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ளவும் செய்தேன்.

இரண்டு இரானி தேனீர் நிம்ராவில் ஊதி ஊதிக் குடித்துவிட்டு அவரசமாக வண்டி பதிந்தேன். இன்று மந்தன் சம்வாதம் நடக்கிறது போவோம் என்றார். ஆனால் பார்த்தால் நுழைவுக்கு பதிவு முடிந்திருந்தது. போகும் வழியில் ஆட்டோவுக்கு பத்து ரூபாயில் சண்டை துவங்கி வாடா போகலாம் என்று ஆட்டோக்காரர் கத்தும்போதே நடக்கத் கோவிந்த் நடக்கத் துவங்க, எங்கோடு வந்த ஒருவரை அவர் பிடித்துக் கொண்டார். எப்படியோ சமாளித்து நாங்கள் சாப்பிட்டுவிட்டுக் கிளம்பினோம்.

*
பிரபாத் பட்நாயக்கின் உரை ஒன்றை கேட்பதற்கான வாய்ப்பு கிடைத்தது. நிறைய குறிப்புகளும் எடுத்து வைத்திருக்கிறேன். இன்னொரு முறை அதை சரி பார்த்ததும் இன்னும் கொஞ்சம் வாசிக்க வேண்டும். ஆனால் TISS பல்கலை சூழலின் மீது எனக்கு சில விமர்சனங்கள்.

*
அந்த வார இறுதியில் பைகான். ஆனால் வெள்ளிக் கிழமையே ஒரு பட்டறை. பாண்டாஸின் மேம்படுத்துனர் மார்க் கார்சியா நடத்தியது. ஆனால் சொதப்பல். எதிர்பாராமல் என் அலுவலக கும்பலில் மூவர் வந்திருந்தார்கள். அவர்களுடன் மதியச் சாப்பாட்டுக்கு கோவிந்தின் பரிந்துரையால் பாரடைஸ், ஹைடெக் சிட்டிக்கு போனேன். கொஞ்சம் அல்ல, நிறையவே விலை. மேலும் எந்த ஹைதராபாத் ஓட்டலிலும் மாடியில் ஏறவே கூடாது. கீழிருப்பதை விடவும் மேலே அதே உணவின் விலை அதிகம். அந்த தவறை செய்தோம்.

அங்கிருந்து உடல் சோர்வுடன் அறைக்குத் திரும்பி ஓய்வெடுத்தேன்.

இரவில் இதிஹாஸ் முதல் நாளும் பிறகும் எப்போதெல்லாம் அவர் உணவு வாங்க நேர்ந்ததோ என்னிடம் பணம் மட்டும் வாங்கவே மாட்டேன் என்றார். அன்றும் அப்படியே. அவரிடம் சொல்லிப் பார்த்து சலித்துவிட்டது. பாரதி அவருக்கு மேற்கத்திய மரபில் பிடித்தம் எப்படி என்று சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். போன முறை போலில்லாமல் இந்த முறை அவரோடு பேச நிறைய நேரம் கிடைத்தது. ஆனால் எனக்குத்தான் அவ்விஷயம் சூன்யம் என்பதால் பொதுவான விஷயங்களையே அதிகம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அதே நேரம் பாரதியை ஓட்டுவதில் சேர்ந்துகொண்டோம். அவருக்கு பூச்சி போன்ற சிறிய ஜந்துக்களில் அத்தனை பயம். ஒரு நாள் நான் உள்ளே போகும்போது கதறிக் கொண்டிருந்தார். என் எண் இல்லாமல் அப்போதே பாரதியை அழைத்து வாங்க நினைத்தாராம். ஒரு பல்லி அவரது அறைக்குள் புகுந்து கொண்டிருக்கிறது! அன்றிருந்து அவரை அவ்வப்போது ஓட்டிக் கொண்டிருப்பேன்.

*
இப்படியான ஒரு நிகழ்வில் கலந்துகொள்வது முதல்முறை. பைகான்! வெள்ளிக் கிழமை நிகழ்விடம் அடைவதற்காக கிட்டத்தட்ட நான்கு கிலோமீட்டர் நடந்திருந்தேன். அதை மீண்டும் செய்யாமல் தவிர்த்தேன். அலுவலக நண்பர்கள் இருந்த இடம் போய் பணம் பகிர்ந்து பயணித்தோம். நிறைய கற்றுக் கொள்ளவும் புரிந்து கொள்ளவும் இந்த பைகான் உதவியது.

இரண்டு நாளும் இரண்டு சந்திப்புகள் முக்கியமானவையாக இருந்தன. ஒன்று, வெள்ளிக்கிழமை அறிமுகமான மார்க் கார்சியாவுடன் பேசுவதற்கு கிடைத்த நேரம். நீ ஏன் கணிதம் கற்றுக் கொள்ள நேரம் வீணடிக்கிறாய், ஏதாவது சிக்கல்களை எடுத்து தீர்க்க முயற்சி செய், கணிதம் கற்கும் ஆர்வம் தேவை வரும்போது தன்னால் வரும் என்றார். என் தீர்மானங்கள் என்று ஒன்றும் இல்லாவிட்டாலும் வரைந்த ஒரு மெல்லிய வரைபடம் அப்படி யோசிக்கும்போது கரைந்து அழிகிறது. எனவே முதல் புள்ளியிலிருந்து மீண்டும் தொடங்க வேண்டும். இதை எழுதும் நேரம் வரை அதை தொடங்கும்படியான சவாலை சந்திக்கவில்லை.

இரண்டாம் நாள், ஞாயிறு, சார்ல்ஸ் செவரென்ஸை உணவு இடைவேளையில் அடையாளம் கண்டு பேசினேன். என் ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியரை சில பத்தாண்டுகள் கழித்து சந்திப்பது போன்றிருக்கிறது என்றேன். அவருடைய பொதுவெளியில் வைக்கப்பட்ட புத்தகமே என் வாழ்வில் பைத்தானை நுழையச் செய்தது. அப்படி ஐந்து நிமிடம் இருக்கும்போதே அவரது புத்தகத்தின் சமீபத்திய பதிப்பை தமிழாக்கேன் என்றார். இந்த வருட இறுதிக்குள் மொழிபெயர்ப்பின் பணிகள் பெரும்பகுதி முடித்திருப்பேன் என்று வாக்களித்தேன்.

ஓட்டமும் நடையுமாக பைக்கான் இரண்டு நாளும் சந்திக்க வைத்த அனுபவங்கள் நிறைய. அருகிலிருந்தும் இயல்பு தெரியாமலிருந்த சிலவற்றையும் அடையாளம் கண்டேன். இனி அதிகமும் பார்த்து மலைக்க வைக்கிற விஷயங்களும் அதில் எளிது என்று புழங்கும் மனநிலையோடு அணுக வேண்டும். என்னை பைக்கான் போகச் சொல்லி வெகு காலம் முன்னரே சொன்ன நண்பர் ராகவை நினைத்திக் கொண்டேன். அவர் வர முடியாது போயிருந்தது.

ஒவ்வொன்றையும் எழுத நினைத்தால் மலைப்பாக இருக்கிறது. எனவே எழுதாமல் விட்டுவிடுவது நலம். ஆனால் நினைவிலிருந்து போகாது என்பதை நிச்சயம். பைக்கான் முடிந்து வார நாட்கள் அங்கிருந்தே வேலை செய்துவிட்டு விடுமுறையில் திரும்பும் ரயில் ஏறினேன். அலுவலகத்துக்கும் வீட்டுக்குமாக கராச்சி பிஸ்கட்டுகள் வாங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

*
ஒரு வாரம் வீட்டிலிருந்து அதே வார இறுதியில் ஐந்திணை கூட்டம் 2 (அக்டோபர் 13, 14). இம்முறை காரைக்குடியில் நண்பர் நாராயணன் மெய்யப்பனின் செட்டிநாட்டு வீட்டில். தலைமை நாஞ்சில் நாடன். இம்முறை ஒரு விமர்சனம் நான் எழுதியது. லங்கூர் தொகுப்பின் மேல். ஆனால் இந்த சந்திப்பு மட்டுமில்லாமல் விமர்சனம் நான் எழுதியதும், அதற்கு வந்த பதில் விமர்சனமும் சில புரிதல்களும் வாழ்வில் முக்கியமானவை. அதிர்ச்சியும். அதே நேரம் கட்டுரை நிறைவானது.

இக்கூட்டத்தின் சிறப்பு பேருந்து வாடகைக்கு எடுத்து சித்தன்ன வாசலும், குடுமியான் மலையும் போனது. செட்டிநாட்டு உணவு. சென்ற கூட்டத்தை காட்டிலும் குறைவான உரையாடல் திசைமாறுதல் மற்றும் சர்ச்சைகள். இன்னும் வரும் கூட்டத்தை எப்படி மேம்படுத்தலாம் என்பதையும் கவனித்தோம்.

இதை தனியே எழுத வேண்டும்.

பதிவுகள்

ஈசனின் வீடு நோக்கி பயணம்

ஜம்பூதத் தலங்களில் வெளிக்கானது, தில்லை என்கிற சிதம்பரம். “சித்” என்றால் மனம்.
“அம்பரம்” என்றால் பெருவெளி.
மனமென்ற பெருவெளியில் இறைவனை நிறுத்து வதையே”சிதம்பரம்” என்கிற கருத்துஉணர்த்துகிறது. சிதம்பர ரகசியம் என்பது ‘ “எதுவுமில்லாத இடத்தில்(பெருவெளியில்)
எல்லாம் இருக்கிறது” என்பதையே சிதம்பர ரகசியம் உணர்த்து கிறது. இதைத்தான் ‘ஏதுமில்லா
வெளியில் அவன் மறைந்தி ருக்கிறான்; ஏதுமில்லா மையை அவன் தரித்திருக் கிறான். நமது மனதிற்கு எல்லை கிடையாது; நிறம் கிடையாது; இரவு பகல் கிடையாது; மனதைப் போலவே வெளியிலும் காலமும் இடமும் இல்லை; பூமிக்கு வெளியில் சென்று விட்டால் திசைகள் கிடையாது. தொலைவுகள் இல்லை. அன்மையும் இல்லை; சேய்மையும் இல்லை. எனவே மனமும் வெளியும் ஒன்றுதான்.
மனித மனம் என்பது இறை குடியிருக்கும் வீடு. இறையின் மனம்என்பது மனிதர்கள் குடியிருக்கும் வீடு.
இதைத்தான் திருமூலர் தனது திருமந்திரத்தில்

“உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊனுடம்பு ஆலயம்
வள்ளற் பிரானார்க்கு வாய்கோபுரவாசல்
தெள்ளத் தெளிந்தார்க்குச் சீவன் சிவலிங்கம்
கள்ளப் புலனைந்தும் காளா மணிவிளக்கே” என்கிறார்.

ஈசனை உணர்ந்து ஞானம் முதிரப் பெற்றவர்களுக்காக
எழுதப்பட்ட பாடல் இது. பத்திமை(பக்தி உணர்வு) உணர்வில் இறையோடு கலக்கும்போது, உயிரே சிவலிங்கமாகவும், வாயே கோபுரவாசலாகவும், ஜம்புலன்களே கோயிலுக்கு ஒளி தரும் விளக்குகளாகவும் மாறிவிடுகின்றன. உடம்பு ஆலயமாகவும், மனம் பெருங்கோயிலாகவும்
மாறும்போது, பேரண்ட பெரு
வெளியே நாம் போய்ச் சேர
வேண்டிய வீடு என்பதை உணர முடிகிறது. இதைத்தான் “வீடுபேறு” எனப்படுகிறது. இந்த
வீடுபேற்றினை அடைய ஆதியும் அந்தமுமில்லாத அருட் பெருஞ்சோதியாகிய ஈசனின் நினைவாகவே இருந்து அவனை வணங்கி அவனது அருளைப் பெற முயற்சிப்போம்.

ஓம்நமச்சிவாய!

சிவாயநம!
திருச்சிற்றம்பலம்!

தலைப்பு

Mrs. Mary Gnanamalar Chelliah (திருமதி. மேரி ஞானமலர்  செல்லையா)

     25 . 08 . 1928  –  19 . 10 . 2018        

“I have fought a good fight; I have finished my course, I have kept the faith”   177 more words

Sri Lanka

“SMART Goal” வழிமுறை

புத்தாண்டு பொறந்தா கோவில்ல கூட்டம் இருக்குதோ இல்லையோ , ஜிம்ல கூட்டம் நிரம்பி வழியும். ”உடம்ப ஏத்தணும்” அப்படினு சொல்லிட்டு 3-4 நாள் ஜிம்முக்கு ஆர்வமுடன் போக வேண்டியது, அப்புறம் அடுத்த வருசம் இதே மாதிரி பண்ண வேண்டியது. 29 more words

Interview