கடற்கரை கிராமம் - சாமியார்பேட்டை

04-06-2018

கடந்த வருடம் டிசம்பர் (27-12-2017) மாதம் நண்பர்களுடன் புத்துர் ஜெயராம் உணவகத்துக்கு சென்று அறும்சுவை உணவை அருந்திவிட்டு, பரங்கிப்பேட்டை அருகில் உள்ள கடற்கரை கிரமமான சாமியார்பேட்டைக்கு சென்றோம்.

அழகிய மாலை போழுதில், மணல் பரப்புடன் நல்ல கடல் காற்று ஆகியவை அந்த இடத்தை மேலும் அழகாக்கியது. அந்த ரம்மியமான சூழ்நிலை எங்களுக்கு மிகவும் கவர்ந்தது.

சில புகைபடங்களை எடுத்துக்கொண்டு, சிறிது நேரம் விளையோடினோம். அந்த விளையாட்டினால் நாங்கள் சிறு வயதுக்கு சென்றோம் என்றே சொல்லலாம். அவ்வளவு மகிழ்ச்சி.

சிறுவயதில் விளையாடிய ஆபியம் மணியாபியம் மற்றும் ஓடுவது ஆகிய விளையாட்டை நாங்கள் அங்கு விளையாடினோம். அந்த விளையாட்டுகள், எங்களைச் சிறுவயதுக்கே அழைத்துக்கொண்டு சென்றது என்றே சொல்லலாம். அவ்வளவு இனிமை.

ஆபியம் மணியாபியம்

ஓடுவது

அருமையான மதிய உணவு மற்றும் அழகிய மாலை போழுது இப்படியாக எங்கள் பயணம் இனிதே இருந்தது. அந்த அழகிய கடற்கரையை விட்டு வருவதற்கு மணம் இல்லாமல் பிறியா விடைகொடுத்துவிட்டு நாங்கள் புறப்பட்டோம்.

குறிப்பு
அந்த கிரமத்தை சுற்றியுள்ள மக்கள், மாலை பொழுதை கடற்கரையில் இனிமையாக குடும்பத்துடன் கழிக்கிறார்கள். சிதம்பரம் வழியாக சென்றால் நீங்களும் அந்த இடத்தை சென்று பார்க்களாம்.

நன்றி…

தாஜூதீன்

பயணம்

“அண்ணே, திருமணமாகாத ஒவ்வொரு இளைஞனும் கண்டிப்பாக சென்று  பார்க்க வேண்டிய இடம், கோவா” என்று இதற்கு முன் கோவா சென்றிடாத எவனோ ஏற்றிவிட சகபாடி கனவில் நீச்சல் உடையில் கடற்கரையோரம் ஓடி வரும் வெள்ளைக்காரிகள் வரத்தொடங்கிவிட்டார்கள்.

பொது

ஒரு குட்டி பத்திரிகையாளனின் செய்தி சேகரிப்பு அனுபவங்கள்!

ஊரில் தினமும் நூறு சம்பவங்கள் நிகழ்கின்றன. நாட்டில் ஆயிரம். உலகில் லட்சம். இவைப் பற்றியெல்லாம் நொடிக்கு நொடி செய்தி சுனாமி நம்மை வாரி சுருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த சுனாமியில் நீச்சல் போடுவதற்கு கொஞ்சம் பொறுமை அவசியம்.

இதழியல்

இப்படியாக ஹைதராபாத் - 04

இமைகள் தூக்கத்தில் குப்குப் என்று ஒட்டிக் கொள்ள உடல் விழுந்தது. ஆறு மணி ஆகியிருந்தது. எழ முயற்சித்தால் தலை வலித்தது. இன்னும் முப்பது நிமிடம் அலாரம் மாற்றி வைத்தேன். அப்படி எழுந்து தயாராகி முக்கியச் சாலையில் இருந்த ஏடிஎம் சென்று பணம் எடுத்ததும் வண்டி பதிவு செய்தேன்.

பதிவுகள்

இப்படியாக ஹைதராபாத் - 02

ஒரு பெயரை எப்படி உச்சரிக்க வேண்டும் என்று குழப்பம் இருக்கிறது. Bouguereau. அவர் வரைந்த ஓவியங்கள் பார்த்திருக்கிறேன். கணினியில் எல்லாம். இப்போது பிப்லிஸ் என்கிற ஓவியம் நேரிலும் பார்த்துவிட்டேன். சாலார் ஜங் அருங்காட்சியகம். உலகின் பெரிய அருங்காட்சியகங்களில் ஒன்று. 7 more words

பதிவுகள்

இப்படியாக ஹைதராபாத் - 01

அறையிலிருந்து கிளம்பியது நல்ல வெயிலில். ஆட்டோ கிடைக்கவில்லை. ஒரு பத்து நிமிடம் மேடான சாலையில் இரண்டு பைகளையும் தூக்கிக் கொண்டு ஒன்று விலாவில் இடித்தபடி இருக்க நடந்தேன். தொடர்ந்து ஆட்டோ, பேருந்து மாறி ஆலூவா ரயில் நிலையம் சரியான நேரத்தில் சென்று இறங்கினேன். எப்படியோ ரயில் தாமதம். ஹைதராபாத் போவதற்காக வெள்ளிக் கிழமை விடுமுறை எடுத்திருந்தேன். ஆனாலும் கொஞ்சம் அலுவலக வேலைகள் முடித்த பிறகே கிளம்பி வந்திருந்தேன். அன்றைக்கு காலையிலேயே எல்லா கர்நாடகப் பயணக் கட்டுரைகளை என் வலைப்பூவில் வெளியிட்டிருந்தேன். எனவே செய்வதற்கு பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. எனவே ஹைதராபாத்தை பற்றி கொஞ்சம் படிக்க முயற்சி செய்தேன்.

அடுத்ததாக ஒரு பயணம் போவதற்கு என்னிடம் திட்டம் இருக்கவில்லை. என் நண்பர்கள் அமுதன், பாரதி மற்றும் அருண் பிரகாஷ் போன்றவர்கள் (முறையே போபால், ஹைதராபாத், தில்லி) தாங்கள் இருக்கிற நகரங்களுக்கு என்னை வரச் சொல்லி அழைத்தபடி இருப்பார்கள். அப்படி கடந்த முறை சென்னையில் நாங்கள் சந்தித்த போது ஹைதராபாத் நிச்சமயாக வரச் சொல்லி பாரதி கேட்டிருந்தான். எனக்கு எல்லா இடங்களும் போவதற்கு ஆசை. ஆனால் அதற்கான தருணம் அமைந்து வருவதில்லை. மேலும் வேலை!

எதேச்சையாக மார்ச் பத்தாம் தேதிக்கு பிறகாக ஒருநாள் வாட்சாப்பில் ‘பூனைகளை நம்மாதீர்’ என்று என்னை நானே சீண்டும் விதமாக நிலைத்தகவல் வைத்திருந்தேன் (ஒரு காரணமாக). ஒரு பொறியில் மாட்டிய எலியாக, பாரதி அதற்கு பதிலாக ‘கிளம்பிவாடா ஹைதராபாத்துக்கு’ என்று பதில் அனுப்பியிருந்தான். உடனே நான் அடுத்த வெள்ளிக் கிழமை கிளம்புவதற்கு பயணச்சீட்டு எடுத்தேன். எளிமையான திட்டம். வெள்ளிக் கிழமை மதியம் கிளம்பி சனிக்கிழமை சென்று சேர்வது. சனி, ஞாயிறு ஊர் சுற்றல். தொடர்ந்து மூன்று தினங்கள் பாரதியின் அறையில் இருந்தபடி வேலை செய்யலாம். விடுமுறை 29, 30 இருக்கவே அடுத்தது சனி, ஞாயிறு மீண்டும் என்பதால் நான்கு நாட்கள். அதையும் பயன்படுத்திக் கொள்வேன். பெரியதான செலவும், சிக்கலும் தவிர்க்கலாம் என்பது திட்டம்.

ஒன்றை மறந்திருந்தேன். என் நண்பன் நிறுவனத்தில் வேலைப்பளு ஏப்ரல் வரை அதிகம் இருக்கும். என்னை அவன் வரச் சொன்ன எல்லா தருணங்களிலும் தெளிவாகவே சொல்லியிருந்தான். ஆனால் பயணச்சீட்டு பதிகையில் எனக்கு நினைவில் இல்லை. மேலும் அவன் கிளம்பி வாடா என்று சொல்லியிருந்தான் ஆனாலும் உடனே என்று சொல்லியிருக்கவில்லை. என் அலுவலக நண்பரிடம் மூன்றாயிரம் கடன் வாங்கிக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டேன். இனி ஒன்றும் சிரமமில்லை ஒன்றாம் தேதி கொடுத்துவிடலாம் என்கிற தைரியம்.

இப்படியான காரணங்களால் அடிப்படை வாசிப்பை பயணம் தொடங்கிய பிறகே ஆரம்பித்தேன். மேலும் கையில் அசோகமித்திரனின் தேர்ந்தெடுத்த கதைகளின் தொகுப்பு. ஐந்நூறு கோப்பைத் தட்டுகள். அதில் வாசித்த கதைகளும் மீண்டும் வாசித்து, தொகுப்பின் பெயர் கொண்ட கதை வரைக்கும் வாசித்ததும் தொடர முடியவில்லை. ஏனெனில் கதை சிகந்திராபாத்தில் நிகழ்வது, மேலும் நான் போய்க் கொண்டிருக்கும் பகுதியின் வரலாறு மொத்தமும் பின்புலத்தில் பின்னப் பட்டிருப்பது. வேறு வாசிப்பை தொடர்ந்து ரயிலில் விழித்திருந்த நேரம் முழுவதும் தொடர்ந்தாலும், அமியைத் தொடுவதற்கு முடியவில்லை. அலுவலகத்திலிருந்து வேறு அழைத்து மனநிலையை குலைத்தார்கள். அடுத்த தினம் மதியம் இரண்டு மணிக்கு சென்று சேர்வது வரைக்கும். பெரும்பாலும் வாசித்தது அ.முத்துலிங்கத்தின் அங்க இப்ப என்ன நேரம் தொகுப்பு. கிண்டிலில் கிடைத்தது. அவர் மதுரை திட்டத்திற்கு வழங்கிய புத்தகம்.

ஆந்திராவில் நான் கடந்த பகுதிகள் அத்தனையும் வெற்று நிலமாக வைத்திருக்காமல் விவசாயம் ஏதாவது செய்தே வருகிறார்கள். எங்கும் பசுமை. குளிர் அதிகம் காட்டாத பனி. ஆனாலும் கண்ணில் தெரியும் வறுமை. ஏன் குண்டூர் நகரப் பகுதி முழுவதும் ரயில் பாதையோரம் பார்க்க நேர்ந்த குடியிருப்புகள், மனிதர்கள் ஏன் எருமைகளும் சதைப்பற்று இல்லாது வெற்று எழும்புத் துருத்தலாக வறுமையே ஆக. வராங்கலில் குடியிருந்த தெரிந்த ஒருவரின் மூலமாக எனக்கு கிடைத்த அறிமுகம், பொதுவாக கிடைக்கும் சித்திரம் ஆந்திரத்தை விடவும் தெலங்கானா பகுதி வறுமையானது என்பது. என் கண்ணில் படும் ஆந்திரம் இப்படியானது என்றால் தெலங்கான இன்னும் எப்படி இருக்கும்? என்னால் எதையும் யோசிக்க முடியவில்லை. போதாதற்கு விக்கீபிடியாவில் ஹைதராபாத்தின் பக்கம் சொல்கிறது 13% ஹைதராபாத் மக்கள் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழிருப்பதையும், ஆயிரத்து நானூறுக்கு மேல் சேரிப் பகுதிகள் இருக்கிறது என்றும். எதுவும் போகிற போக்கில் குறிப்பிடப்பட்டவை கிடையாது. கொஞ்சம் எதையும் படிக்காமலிருந்து அதிலிருந்து வெளியே வந்தேன்.

இங்கே வந்து சேர்ந்த பிறகு தெரிய வந்தது. ஊரிலிருந்து நான் கிளம்பிய தினம், 23 மார்ச் அசோகமித்திரனின் முதலாம் ஆண்டு நினைவு தினம். எனக்கு அதைப் பற்றி முன்கூட்டியே தெரியாது. ஹைதராபாத் வந்து சேர்ந்த பிறகு முகநூலில் பார்த்தால் தெரிந்தது. இன்னொரு விபத்தாக ஹைதராபாத் ட்ரெயில்ஸ் என்கிற அறிமுகமான சிற்றமைப்பு ஒன்று நடத்திய சார்மினார் நடை வந்த முதல் நாளே நடக்கிறது. எனவே பாரதி புகழ்பாடும் இரானி தேனீர், ஒற்றை மினார் மஸ்ஜித் அருகில் குடித்ததும் வேறு இடத்தில் சாப்பிட்டுவிட்டு அறைக்கு பயணித்தோம். அரை மணிக்கும் மேல் பயணம். உடனுக்குடன் தயாராகி வெளிய வந்தோம்.


நேராக ஷில்பாராமம் சென்றோம். பழங்குடியினர் நடனங்கள் சில தினங்களுக்கு ஒருங்கு செய்யப் பட்டிருந்தது. குசாடி நடனம் மற்றும் கம்மம் பழங்குடியினரின் மயூரி நடனம் முழுவதும் பார்த்தோம். அவர்களின் உடையால் ஒளியமைப்பு ஏற்படுத்திய நிழலுருவங்கள் நடனத்தின் வெறொரு பரிமாணமாக அமைந்தது. இப்படியான நிகழ்வு எனக்கு முதல்முறை. அந்த நேரத்தில் ஆடப்பட்ட நடனம் தீயைச் சுற்றி ஆடப்பட வேண்டியது, இங்கு மேடையில் வெறுமனே சுற்றி வந்தபடி இருந்தார்கள். சுட்டிக் காட்டய பாரதியிடம் சொன்னேன், ஒருமுறை மணல்வீடு ஹரிகிருஷ்ணன் ஒரு நாட்டார் கலையை அதன் இடத்திலிருந்து பிடுங்கி மேடையேற்றுவதற்கு எதிராக எப்படியான வாதங்களை முன் வைத்தார் என்று. இங்கு ஒரு நடனத்துக்கு பதினைந்து நிமிடத்துக்கு மேல் தரப்படவில்லை.

தொடர்ச்சியாக பரதம் இருந்தது. அனைவரும் மாணவர்கள் என்பதால் குழுக்களாக மாறியபடி இருந்தார்கள். இடையில் ஓய்வு கிடைப்பதற்காக இப்படி. இந்த நிகழ்வின் சிறப்பு அனைத்து இசைக்கருவிகளும் மேடையில் சிறப்பாக வாசிக்கப் பட்டது. குறிப்பிட்டுச் சொல்வதற்கு புல்லாங்குழல். இந்த நாட்டியம் தொடங்குவதற்கு முன்னர் மேடையின் நுழைவு வாயிலில் மாணவிகள் குழுமிய நேரம், இசைக் கருவிகள் அமைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதில் ஒரு மாணவி மேடையின் முன்னாலிருந்த தன் அம்மாவிடமோ, ஆசிரியையிடமோ முத்திரைகளால் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். எடுத்த புகைப்படத்தில் தெளிவில்லை. ஆனால் தொடர்ந்து ஐந்து நிமிடம் நிகழ்ந்த இந்த உரையாடல் ரசிப்பதற்கு உரியதாக இருந்தது.

பேருந்துகள் என்று பார்த்தால் ஹைதராபாத் மோசமாக இணைக்கப்பட்டிருக்கும் நகரம். நாற்பது நிமிடங்கள் நின்றபடி பேருந்தில் சென்று இன்னொரு பேருந்து பிடித்தோம். உஸ்மானியா மருத்துவமனை கண்ணில் தெரியும் நிறுத்தில் இறங்கினோம் (அப்சல் கஞ்ச்). நிறுத்தத்தில் கரும்புச் சாறு குடிக்கும் போது தமிழரான ஒருவர் வந்து பேசினார். சென்னைக்காரர், சினிமாவில் இருப்பவர். இப்போது சொந்தமாக படம் எடுக்கும் முயற்சியில் இருக்கிறார். இலக்கியம் பேசும்போது திரைப்படம் பற்றியும் பேச்சு வந்தது. கேட்டதும் நின்றிருக்கிறார். எங்களுக்கு நேரமில்லை என்பதால் சீக்கிரம் பேசிவிட்டு நகர்ந்தோம். நேராக நடந்து ஓட்டல் நயாப் சென்று அமர்ந்தோம். ஒரு மட்டன் பிரியாணி சொன்னோம். அருகில் இருந்த இரண்டு வெளிநாட்டவர் நீங்களும் நடைக்கு வந்தவர்களா என்று அறிமுகம் செய்து கொண்டார்கள். அங்கிருந்தே நடை தொடங்கியது. இந்த முறை நடைக்கு வந்தவர்கள் வழக்கத்தை விடவும் அதிகம். அறுபது பேர்.

ஓட்டலின் சமையலறைகள் இரண்டு. ஒன்று தற்காலத்திய வசதிகள் கூடியது. இன்னொன்று மரபான முறையில் விறகடுப்பு கொண்டு சமைக்கப்படுவது. அந்த விறகடுப்புகள் எரிந்து கொண்டிருக்கவே நாங்கள் உள்ளே சென்று பார்த்து வந்தோம். ஒரு நாள் முழுக்க உள்ளிருந்து வேலை பார்த்தால் வெந்த கோழியாக மட்டுமே வெளியே வர முடியும். இரானி தேநீர், பிரியாணி உள்ளிட்டவை இங்கு சமைக்கப்படுகிறது. வேலை செய்பவர்கள் அவசியம் தவிர உள்ளே இருக்க முடியாது. வெயில் நேரத்தில் எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்தால் நடுங்குகிறது. கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னால் பிரியாணி ரசித்துச் சாப்பிட்டவன் நானேதான்.

சிறிய தெருக்கள் வழியாக நடந்து, சார்மினார் பகுதியின் கடந்தகால மிச்சங்களை பார்த்தபடி பாட்சாஹி அஷூர் கானா சென்றோம். சார்மினார் கட்டி மூன்று வருடங்களுக்கு பிறகு 1594 இல், குலி குதுப் ஷா காலத்திலேயே கட்டப்பட்டது. பள்ளிவாசல், தர்கா வகையில் அஷூர் கானா துக்க வெளிப்பாட்டுக்கான இடம். இங்கிருக்கிற சுவரோவியம் முக்கியமானது. இதை எதனுடைய மாதிரி என்றோ சொல்லக் கேட்டேன்.

இந்த காலகட்டத்தின் வழிபாட்டிடங்கள் பெரும்பாலும் உயரமான கோபுரங்கள் இல்லாமல், மொத்த அமைப்புமே உயரமாக்கி கட்டப் பட்டிருப்பவை என்றார்கள். தூண்கள் முழுவதும் கல் தூண்கள். மிகவும் உயரமானவை. சற்று நேரம் அங்கு நின்று பேசிக் கொண்டிருந்ததும் நகர்ந்தோம்.

இன்னும் இடங்கள் பார்த்தபடி சார்மினாரின் ஒரு பகுதியில் இருக்கிற கடைகளை பார்த்தோம். ஒவ்வொரு வரிசை கட்டிடமும் வெவ்வேறு வகையில். மதச் சார்பற்ற வடிவமைப்பு என்றதும் எல்லா மதங்களின் கட்டிடக்கலை முறைகளையும் கலந்த முயற்சியாக அமைந்திருக்கிறது. கீழே கடைகள், மேலே வீடுகள். அவற்றில் சில வீடுகள் பால்கனிகள் கொண்டவை. எங்கே உதிர்ந்து விழும் என்கிற பயம். இதை கெய்ரோவில் இருக்கிற கான் அல்-கலிலி சந்தையை மாதிரியாகக் கொண்டு கட்டியது என்றார்கள்.

ஒரு பதினோரு மணி

க்காக சார்மினார் முன்னால் சென்று நின்றோம். கோவிந்த் அதன் வரலாறு சொல்லத் தொடங்கினார். ஆனால் சொந்த வாசிப்பு காரணமாக அவர் சொல்வது நெருக்கமாகவும் சந்தேகங்கள் குறைவானதாகவும் அமைவது. அவர் குலி குதுப் ஷாவின் கவிதையிலிருந்து வரலாறுக்கு துணை சேர்த்தார். முசி ஆற்றின் இக்கரைக்கும் அக்கரைக்குமான காதல் கதையாக அவர் குலி குதுப் ஷாவின் காதல் கதையாக நம்பப்படுவதை கூறுகிறார்.

அவரின் கூறும் முறை பயிற்சியால் வந்தது. ரசிக்கும்படி இருப்பது. அந்த இரவிலும் சார்மினார் சுற்றியும் கூட்டம். அருகில் இருந்த பாக்கியலக்ஷ்மி கோயிலிலும் நாளை ராமநவமி என்பதால் கூட்டம்(!). தொடர்ந்து ஒரு தேநீர் குடித்துவிட்டு பனிரெண்டரை மணிக்கு ஒரு வண்டி பதிவு செய்து கிளம்பினோம். அப்படியும் அறைக்கு வந்து பேசிக் கொண்டிருந்து தினக்குறிப்பு எழுதியதும் தூங்க மூன்று மணி.

– நாகபிரகாஷ்
24-மார்ச்-2018

பதிவுகள்

கர்நாடகத்தில் நடப்பது - 05

காலையில் குறட்டை அதன் உச்சகட்டத்தில் என்னை எழுப்பியபோது மணி ஆறரை. ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்தாலே காரியம் நடக்கும். நேற்றைக்கு கண்ணில் பட்டிருக்காத வடநாட்டுக் குடும்பங்கள் நிறைய இருந்தன. அதில் சிலர் நீண்ட பயணம் முழுவதும் தொடர்வண்டியில் குளிக்க முடியாமலேயே வந்து வரிசையில் நின்றது போலிருந்தார்கள். எப்படியோ அரையும் முக்காலுமாக குளிர்ந்த நீரில் குளித்துத் தயாரானபோது மணி ஏழரை. மாதவனும் சீக்கிரமே தயாராகி வந்தான். அருகிலேயே இருந்த சிறிய கடையில் தலைக்கு இரண்டு தேநீர். அப்படியான குளிருக்கு இதமாகவும் சுவையாகவும் இருந்தது.

எந்தவொரு பயணிகள் கூட்டமும் இல்லாத சந்திரகிரியே எங்கள் முதல் விருப்பம். சிறுமலை. மேலே அப்போது வணங்க வந்தவர்களே இருந்தார்கள். சில சமணத் துறவிகளையும் பார்க்க முடிந்தது. என் தம்பிக்கு போகிற எல்லா இடங்கள் பற்றியும் சென்று சேர்வதற்கு முன்பாகவே விளக்கிச் சொல்லிவிடுவேன். சேலம் செவ்வாய்ப் பேட்டையில் இருக்கிற கோயிலில் ஒருமுறை நான் ஒரு சமணத் துறவியை கண்டிருக்கிறேன். அதன் பிறகு ஒரு சமணம் பின்பற்றும் அலுவலக நண்பர் கிடைத்தார், வடக்கத்தியர். சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன் இங்கு குடியேறி குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். செவ்வாய்ப் பேட்டையின் தெருக்களில் என்னைவிட அதிகம் சுற்றிய மாதவனுக்கு அங்கு ஒரு கோயில் இருப்பதும் தெரியவில்லை. அந்த பகுதியின் சிறந்த கட்டிடங்களில் ஒன்று. மேலும் நகரத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளிலாக சமணர்கள் நடத்தும் சேவை மருத்துவ நிலையங்கள் பல அறிவேன். வெகு குறைவான செலவு. வெள்ளிப் பட்டறைகளில் வேலை செய்தபோது மருத்துவத்துக்காக செவ்வாய்ப் பேட்டையில் இருக்கிற மருத்துவமனைக்கு சென்றிருக்கிறேன்.

என்னால் விட்டு வரவே முடியாத ஒரு கோயிலாக இருக்கும் செளண்டராயா பசதியே அங்கிருப்பவற்றில் மிகப் பழமையான கோயில். விந்தியகிரியில் இருக்கும் கோமதேஸ்வரர் சிலையை அமைத்தது செளண்டராயா. இந்த கோயில் அவர் அதற்கு முன் கட்டியதா இல்லை அதன் பிறகு அவர் பெயர் இடப்பட்டதா தெரியவில்லை. எங்கே மாமல்லபுரத்தில் இருக்கிறேனோ என்று சந்தேகம் வரும்படி அது திராவிட முறைப்படி அமைக்கப்பட்டு, விமானமும் கொண்டிருக்கிறது. மேலும் இரு அடுக்குகள்! மேலே இருக்கிற தீர்த்தங்கரர் யார் என்று தெரியவில்லை. கோயில் கட்டி சில பத்தாண்டுகள் பிறகே இதைக் கட்டியிருக்கிறார்கள். ஏறுவதற்கு சிக்கலான படிகள். ஆனாலும் வயதானவர்களும் ஏறத் தயங்கவில்லை.

நோன்புகளால் அடிப்படைத் தேவைக்கு மட்டுமேயான உணவால் மெலிந்த உடல் கொண்டவர்கள். கீழிருப்பது நேமிநாதர் சந்நிதி. கோயிலின் மேலிருந்து தெரியும் காட்சி அற்புதமாக இருந்தது. ஆனாலும் கீழே சுற்றி வந்து பார்க்கும் போதுதான் அழகு பித்து கொள்ளச் செய்கிறது. பொதுவாக வெளிச் சுவர்கள் அளவான வேலைப்பாடுகள் கொண்டவை. விமானமும் அதையொட்டிய பகுதிகளும் செறிவாக வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கிறது.

தொடர்ந்து அருகிலிருந்த ஆலயங்களை பார்த்தோம். கோயிலுக்கு நேர் முன்னால் தூண்போல் தோற்றமளிக்கும் கல்லாலான கொடிக் கம்பங்கள். அதில் உருவங்களும், வேலைப்பாடுகளும். செதுக்கப்பட்ட கல்வெட்டுகள். பாறைத் தடத்திலேயே செதுக்கிற செய்திகள்.

எங்களைச் சுற்றி வணங்க வந்தவர்கள் மட்டுமே என்பதால் நிம்மதியாகச் சுற்றிப் பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் எதிரில் தெரிந்த விந்தியகிரி அப்படி இருக்கவில்லை. சாரைசாரையாக மக்கள் ஏறியபடி இருந்தார்கள். சில இடங்களில் சர்க்கரைக்கு கூடிய எறும்புகள் போலத் தோன்றுவதெல்லாம் புகைப்படங்களும், தற்படங்களும் எடுக்க வாகானதாகத் தோன்றி மக்கள் நின்ற இடங்கள்.

சந்திரகிரியின் மேலே பத்ரபாஹு என்கிற சமண முனிகளின் பாதச் செதுக்கு ஒரு குகைக்குள் இருக்கிறது. அங்கு அமர்ந்து பூஜை செய்பவர்கள் தாமாகவே அழைத்து தீர்த்தம் கொடுத்தும் தெளித்தும் ஆசீர்வதித்தார்கள். அங்கிருந்தவர்கள் எல்லாரும் எங்களை அன்பாக நடத்தியதை கவனித்தேன். ஆனால் விந்தியகிரியில் நாங்கள் பார்க்க நேர்ந்த ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் யாரென்பதையும் கையோடு தூக்கிக் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் ஒருவேளை இங்கு வந்திருந்தாலும் அப்படித்தான் இருப்பார்கள். எல்லாரும் தங்களை தாங்களாகவே நடத்த வேண்டும் என்கிற பாவனை அவர்களிடம் இருக்கிறது. அவர்கள் ஆசிர்வதிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் அல்ல ஆசியளிப்பவர்களும் அல்ல என்பதும்.

மேலும் மாதவன் கேட்டுக் கொண்டதால் சந்திரகிரியின் உச்சிப் பகுதிக்கு குறுகிய பாதை வழியாகச் மொத்த ஊரையும் பார்த்தோம். கீழிறங்கி வந்தபோது மணி பதினொன்று. பசி. ஆகவே சாப்பிட்டுவிட்டு அடுத்த மலை ஏறலாம் என்று போனோம். எல்லா கடைகளிலும் உணவின் விலை அதிகம். மாதவன் எதையாவது சாப்பிட வேண்டும் என்பான். சாப்பிடு என்று சொல்லிவிடக் கூடாது. முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொள்வான். சாப்பிடுவோம் என்று சொல்ல வேண்டும். அதுதான் சிக்கலே. அவன் என்ன சாப்பிட்டாலும் நானும் சாப்பிட்டாக வேண்டும். கொஞ்சமெல்லாம் இல்லை. சரிபாதி! சாப்பிட்டதும் என் ஆசைக்கு ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டுவிட்டு விந்தியகிரி ஏறத் தொடங்கினோம்.

எந்த மலையிலும் செருப்பு அணியக் கூடாது. வெயில் ஏறிக் கொண்டிருந்தது. அருகில் காலுறைகள் குறைந்த விலைக்கு விற்கிறார்கள். ஆனால் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டேன். சாப்பிட்டால் ஏறுவது சிரமம் என்று யோசிக்காமலேயே நிறைய சாப்பிட்டிருந்தோம். கோமதேஸ்வரர் சிலையுள்ள வளாகம் தவிர்த்து பார்க்கும்படி இல்லை. இன்னும் செளண்டராயா பசதியின் அழகில் இருந்து வெளியே வந்திருக்காத எனக்கு அப்படித்தான் இருக்கும். அந்த மலையின் உச்சியில் இருந்து, அதற்கும் கீழே தெரிகிற சந்திரகிரியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு சுற்று மேலேயே சுற்றினோம். கோமதேஸ்வரரின் எதிரில் இருக்கிற வேலைப்பாடுகள் எனக்கு விஜயநகர பாணியென்று தோன்றியது. முந்தைய தினம் ASI அருங்காட்சியகத்தில் பார்த்த பேளூரின் பழைய தேரிலிருந்து எடுத்த மரச் சிற்பங்களைப் பார்த்தபோது, அது சேரநாட்டு கலைச்சாயலோடு இருந்ததாகத் தோன்றியது என்பது நினைவிருக்கிறது.

உடல் இனி ஏதும் இயலாது என்று களைத்த பிறகே கிழிறங்கத் தொடங்கினோம். அமர்ந்தும், நின்றும் இறங்கி வந்து சிறவற்றை வாங்கிச் சாப்பிட்டுவிட்டுக் கிளம்பினோம். அடுத்து சென்னராயபட்ணா சென்று அங்கிருந்து ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம்.

இறங்கியதும் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம் நகரத்தை ஒரு சுற்றுச் சுற்றி வந்தோம். ஐந்நூறு ரூபாய்க்கு அறை வேண்டும் என்றால் கொஞ்சம் சிரமம் என்றார்கள். அதிகம் தூரமில்லை. வெளியே பக்ஷிம்மவாஹினி வந்து காவிரியில் சேரும் இடத்தில் இருந்தது அறை. ஆனால் வழக்கம்போல நிறைய நடை. இடம் தேடி.

நேரமானதால் அறையில் பையை வைத்தவுடன், சாப்பிடவும் செய்யாமல் கிருஷ்ணராஜ சாகரம் அணைக்குப் புறப்பட்டோம். இரண்டு பேருந்துகள் மாற்றிப் போகவேண்டும். ஏனடா போனோம் என்றாகிவிட்டது. வெறும் மக்கள் திறளும் அவர்கள் வாங்கித் தின்பதற்கான கடைகளும் மட்டுமே கொஞ்சமும் (எனக்கு) ஆர்வமூட்டாத நீரூற்றுகளைத் தவிர்த்து இருக்கிறது. எனவே மாதவனுக்கு கொண்டாட்டம்.

அவன் சாப்பிடவேண்டும் என்று ஒரு கடை முன்னால் நிறுத்தவும் அங்கே வந்த குழுவில் இருந்த பெண் ஒருவர் என்னை கடைக்காரன் என்று நினைத்து அண்ணா ஒரு காலிபிளவர் எனவும் சரியாக இருந்தது. கூட வந்திருந்த மற்ற பெண்களும் பையன்களும் உடனே நானும் வாங்குவதற்கு வந்தவன் என்று சொல்லி கேலி செய்யதனர். என்னால் முடிந்ததெல்லாம் தமிழ் தெரியாதவன் போல் தலையை ஆட்டிவிட்டு நகர்ந்து நின்றது மட்டுமே. எப்படியோ மாதவனை இழுத்துக் கொண்டு நகர்ந்தேன். கிருஸ்துமஸ் என்பதால் விடுமுறை. இல்லாவிட்டால் சற்றே கூட்டம் குறைவாக இருந்திருக்கும்.

எனக்கு அணையின் மீது ஏறிப் பார்க்க வேண்டும் என்றிருந்தது, தம்பிக்கும். அதற்கு அனுமதியெல்லாம் வாங்க வேண்டியிருக்கும். நீர் தேங்கியிருப்பதை பார்க்கும்படியும் எங்களால் அணுக முடியும் பகுதிகள் அருகில் இருக்கவில்லை. எல்லா வகையிலும் உள்ளே அடைக்கப் பட்டிருந்தோம். அப்படி எங்காவது போகவேண்டும் என்றால் வண்டி இருக்கவேண்டும். இப்படி எங்களைப் போல நடையாய் நடந்தும் பேருந்திலும் போவது வேலைக்கு ஆகாது. நாங்களும் தின்பதும், பருகுவதுமாக நடந்தபடி பிருந்தாவனத் தோட்டத்தில் மக்களோடு ஊர்ந்தோம். இரவுணவை அங்கேயே அசைவச் சாப்பாடாக முடித்ததும் கிளம்பினோம். வேறொன்றும் சொல்லும்படி நடக்கவில்லை.

அடுத்த நாள் முழுவதும் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினமும் மைசூரும் எங்களது திட்டம் என்பதால் சீக்கிரம் அறைக்குத் திரும்பினோம். கொஞ்சம் ஆடைகளைத் துவைத்துவிட்டு தூங்கிப் போனோம்.

– நாகபிரகாஷ்
25-டிசம்பர்-2018

பதிவுகள்