குறிச்சொற்கள் » சுவாரஸ்யம்

ஆடைகளின்றி உடலுறவு கொள்ளும்போதுதான், சுவாரஸ்யம் அதிகரிக்குமாம்!

பாலுறவுப் புணர்ச்சி கொள்வதில் நீங்கள் போதிய திறன் (அனுபவம்) கொண்டவர் இல்லை யென்றாலும் அல்லது நிபுணத்துவம் படைத்தவ ராக இருப்பினும், உங்களது துணை யுடன் செக்ஸ் உறவு வைத்துக் கொ ள்ளும்போது, சில நேரங்களில் ஒரு விதமான சங்கடங்கள் ஏற்படக்கூடு ம்.

அதுபோன்ற சங்கடங்களில் இருந்து மீண்டு, தொந்தரவில்லா முழுபாலு றவு ஆனந்தத்தை

பாலியல் தொடர்பான‌ மருத்துவ‌ ஆலோசனைகள்

வித்தியாசமான ஆணுறை விளம்பரம்

முற்றிலும் சமூகஅக்கறையோடு எடுக்கப்பட்ட ஓர் மேல் நாட்டு ஆணுறை விளம்பரம்
எங்கள் ஊர் ஆணுறை விளம்பரங்களில் பெரும்பாலானவை காதை கடித்தல், கட்டிப்பிடித்தல், அரைகுறை ஆடைகள் என பாலியல் என்ணங்களை தூண்டக்கூடியவனவாகவும், அருவருப்பு மிக்கவையாகவுமே காணப்படும். காரணம் ஆணுறை உற்பத்தியாளர்கள் மக்களிடையே காம உணர்வு தூண்டப்பட்டாலே தமது உற்பத்திகளை அதிக அளவில் விற்பனையாகும் என எண்ணுவதோ தெரியவில்லை.

அவர்களின் மனதில் துளிகூட சமூக அக்கறை இருப்பதில்லை. ஆனால் இங்கு நீங்கள் பார்க்கப்போவது முற்றிலும் சமூகஅக்கறையோடு எடுக்கப்பட்ட ஓர் மேல் நாட்டு ஆணுறை விளம்பரத்தை.


சுவாரஸ்யம்

டெரர் கனவு

அதிகாலை சுமார் 3:30 மணி இருக்கும். ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருக்கிறேன். கனவு. பயங்கரமான கனவு.

நான் இறந்து விடுகிறேன்.

என் பிணத்தை தூக்கிக்கொண்டு மயானத்திற்குச் செல்கிறார்கள். கனவிலும் அது அதிகாலை நேரம். ஊரே ஆளரவமின்றி இருக்கிறது. வெகுதூரத்திற்குப் பின்னால் நான் மட்டும் அழுதபடி பதற்றமாய் ஓடி வருகிறேன்.

முகம் வியர்த்து கண்களில் பயமும் நெஞ்சத்தில் நடுக்கமும் குடிகொண்டிருக்கிறது. எங்கள் வீட்டு வீதியின் கடைசிக்கு வருகிறேன்.

“யாருப்பா அது இந்நேரத்துல?” என்றொரு குரல் கேட்கிறது. உற்றுப் பார்க்கிறேன். பெரியப்பா கிட்டு.

“பெரியப்பா, நான் தான்”

“டேய்… வா வா வா, இப்பத்தான் உன் பொணத்த தூக்கிட்டு போனோம், பாத்தியா?”

“இல்லை பெரியப்பா, அத பாக்கத்தான் போய்ட்டு இருக்கேன்” பதற்றம் அதிகரித்தது.

“அடடா.. கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி வந்திருக்கக் கூடாதா? பாடிய பொதச்சுட்டமே!”

“புதைச்சுட்டீங்களா… ” சாஷ்டாங்கமாய் அவர் காலில் விழுந்து கும்பிடுகிறேன். மனம் பயத்தில் இருந்து கொஞ்சமாய் விடுபட்டிருக்கிறது.

“நல்ல வேளை பெரியப்பா, புதைச்சீங்க… எரிச்சிருந்தா நான் என்ன பண்ணுவேன்… ரொம்ப தேங்க்ஸ் பெரியப்பா” சந்தோஷத்தில் அழுகிறேன்.

“பரவால்ல விடு… சரி வா பாடிய பாக்கலாம்”

“புதைச்சிட்டதா சொன்னீங்க?”

“அட… தோண்டி பாக்கலாம் வாடா”. என்னை அழைத்துச் செல்கிறார். மனதை திடப்படுத்திக் கொள்கிறேன்.

இடுகாட்டின் முற்புதர்களுக்கு நடுவில் ஒரு இடம் மட்டும் மேடாய் இருக்கிறது. சுற்றிலும் பூக்கள் கொட்டப்பட்டிருந்தன. என் பிணமாய்த்தான் இருக்கவேண்டும். எந்நேரமும் பொங்கி வரும்படியாய் என் கண்கள் குளமாய் நின்றன.

“பெரியப்பா… இப்படி அநியாயமா செத்துப்போய்ட்டனே…” அவர் மார்பில் முகம் புதைத்து விக்கிவிக்கி அழுகிறேன்.

“விடுறா.. விடுறா.. மனுஷனாப் பொறந்தா எல்லாரும் ஒரு நாள் செத்துத்தான் ஆகணும். மனச தைரியமா வச்சிட்டு குழிய தோண்டு. ரொம்ப நேரம் விட்டா பாடி கண்டிஷன் கெட்டுப்போய்டும்”

பிணமேட்டின் அருகிலேயே மண்வெட்டி இருக்க, அதை எடுத்து மண்ணை கொத்திக் கொத்தி வெளியே எறிகிறேன். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் பெரியப்பா வாங்கி தோண்டுகிறார். நான் குத்த வைத்து என் பிண உடம்பைக் காண அமர்ந்திருக்கிறேன்.

மூன்று அடி தோண்டியிருக்கும்போது கலவரமாகிறேன். “பெரியப்பா, பாடி பக்கத்துலதான் இருக்கும். மண்வெட்டில கொத்திராதீங்க” என மன்றாடுகிறேன்.

“எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்டா… நாங்கதானே புதைச்சோம். புதைக்கறப்ப வரமாட்டான். லேட்டா வந்திட்டு பொணத்த காமி, பொணத்த காமின்னு நச்ச வேண்டியது” சலித்துக் கொண்டார். அவருக்கு என் வேதனை புரியவில்லை போலும்.

மேலும் ஓரடி தோண்டியபின் மண்வெட்டியை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு கைகளால் குழி பறிக்கிறார். நான் ஆவலாய் எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

வெள்ளைத்துணியால் மூடப்பட்ட சடலம் தெரிகிறது. குழிக்குள் இறங்கி நானும் பெரியப்பாவும் என் பிணத்தை வெளியே எடுக்கிறோம்.

பெரியப்பா, “துணிய விலக்கப் போறேன்… மனச தேத்திக்க” என்கிறார்.

பெருமூச்சுவிட்டபடி சரியென்று தலையாட்டுகிறேன். துணியை விலக்கியதும் அசைவற்ற என் உடலைக் கண்டு உள்ளம் பதறுகிறது. கண்கள் விரித்து என் முகம் பார்க்கிறேன்.

“வண்டியில மெதுவாப் போ… மெதுவாப் போன்னு எத்தனை வாட்டி உன்கிட்ட சொன்னேன். கேட்டியா? இப்பப் பாரு, இருபத்தஞ்சு வயசுல லாரில அடிபட்டு செத்துப் போய்ட்ட”

“எப்படி பெரியப்பா உயிர் போச்சு?”

“வண்டியில இருந்து கீழே விழுந்ததுல பின் மண்டையில நல்ல அடி. தலை ஓட்டை ஆகி மூளை வெளில தொங்குது பாரு. ஆனா பரவால்லை, கண்ணுல அடிபடல”

கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு அழுகிறேன். பெரியப்பா என்னைக் கட்டிக்கொள்கிறார். “பரவால்ல விடுறா… என்ன இருந்தாலும் அவனவன் பொணத்த அவனே பார்க்கிற பாக்கியம் யாருக்கு வரும். நீ குடுத்து வச்சவன்டா”

அலறிப் போய்க் கண் விழித்துப் பார்க்கிறேன். மணி 4:00. அத்தனையும் மனதில் பிம்பமாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது, இப்போதும்.

***

// தம்பி பிரகாஷ் கண்ட கனவு இது

*****

Jagadeesan Balakrishnan

கல்லூரி வாசல்

1998 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம்.

பனிரெண்டாம் வகுப்பு மற்றும் பொறியியல் நுழைவுத்தேர்வு மதிப்பெண்கள் வந்திருந்தேன். பெரியப்பாவிடம் சென்று காட்டினேன். அவர் பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் செந்தில்நாதனும் நானும் ஒரே வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தோம். செந்தில்நாதன் காலகாலமாக வகுப்பில் முதல் மதிப்பெண் எடுக்கும் மாணவன். அவனை விட நான் அதிக மதிப்பெண்ணா என்று கேட்டார். ஆமாம் என்றதும் அவரும் அகமகிழ்ந்தார்.

அப்பாவின் மறைவுக்குப்பின் எங்களுக்கு எல்லாமே பெரியப்பாதான். திருப்பூரில் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய செல்வந்தர்களில் ஒருவர். எந்த வகையில் அவர் பெரியப்பா ஆகிறார் என்பது இன்று வரை எனக்குத் தெரியாது. பெரியப்பாவிற்கு நான் மருத்துவம் படிக்க வேண்டும் என்று ஆர்வம். பள்ளியில் உயிரியல் பிரிவை எடுக்க வைத்து உயிரை எடுத்திருந்தார். அதன்மீது கொண்ட வெறுப்பின் காரணமாகக்கூடவோ என்னவோ, கணிப்பொறி அறிவியல் படிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் எனக்கு.

தமிழ்நாடு பொறியியல் படிப்பிற்கான விண்ணப்பத்தை வாங்கி பூர்த்தி செய்து அனுப்பினேன். இரண்டு நாட்களுக்குப்பின் இனம்புரியாத பயம் ஏற்பட மீண்டும் ஒரு விண்ணப்பத்தை அனுப்பினேன். ஜூலை மாத செவ்வாய்க்கிழமை நாளொன்றில் சென்னை அண்ணா பல்கலைக்கழகத்திற்கு வருமாறு அழைப்பு வந்திருந்தது. வீட்டில் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி. பெருமை.

நான் சில எண்ணங்களில் உறுதியாய் இருந்தேன். முதலாவதாக, என்ன ஆனாலும் சரி, கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் க்ரூப்தான். இரண்டாவது, விடுதியில் தங்கித்தான் படிக்க வேண்டும். வீட்டிலிருந்து பள்ளிக்கு செல்வது போரடித்திருந்தது. மூன்றாவது,  கோயமுத்தூரிலேயே ஒரு நல்ல கல்லூரியில் சேர வேண்டும். போரடித்தாலும் வாரம் ஒருமுறையாவது வீட்டிற்கு வந்து போக வேண்டும். நான்காவது, நிறைய சினிமா பார்க்க வேண்டும். கடைசியாக ஆனாலும் கண்டிப்பாக, கல்லூரியில் நிறைய ஃபிகர்களும் இருக்க வேண்டும்.

சுருக்கமாக சொல்லப்போனால், காலேஜ் என்றால் ஜாலி என்று சமூகம் எனக்கு சொல்லிக் கொடுத்திருந்தது.

நான், அக்கா, பெரியப்பா மூவரும் சென்னை செல்வதற்கான இரயில் பயணச்சீட்டை பெரியப்பா எடுத்திருந்தார். இரயில் பயணம் கனவுகளில் கரைந்தது. திங்கட்கிழமை காலை சென்னை வந்தடைந்த நாங்கள் ஒரு நட்சத்திர விடுதியில் தங்கியிருந்தோம். பல்கலைக்கழகத்திற்கு எப்போது போக வேண்டும் என்று பெரியப்பா கேட்டார். பத்தரை மணி என்று போட்டிருக்கிறது. பத்து மணிக்கு போனால் போதும் என்றேன்!

அடுத்த நாள் ஒன்பது மணியளவில் அறையை காலி செய்து ஆட்டோ பிடித்து பல்கலைக்கழகத்திற்கு சென்று கொண்டிருந்தோம். பதற்றமாக இருந்தது. சான்றிதழ்களை சரி பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன்.

“என்ன க்ரூப் எடுக்கப் போற‌?” என்றார்.

அவரிடம் பம்முவதில் நான் பி.ஹெச்.டி. பட்டம் வாங்கியிருதேன். “ங்” என்ற எழுத்தில்லாமல் பெரும்பாலான வாக்கியங்கள் முற்றுப் பெறாது.

“கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ்ங்…”

“எந்த காலேஜ்?”

“அது அங்க போய்த்தான் பாக்கனுங்…”

“டைம் இருக்குமா?”

“இருக்குங்”

கிண்டியில் இருக்கும் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்திற்குள் ஆட்டோ நுழையும்போது மணி பத்து. அன்றுதான் முதன்முதலாக ஒரு பல்கலைக்கழகத்திற்குள் நுழைகிறேன். அட்மிஷனை முன்னிட்டு மக்கள் கூட்டம் அலைமோதியது. மாணவர்களும் பெற்றோர்களுமாய் பல்கலைக்கழகத்தை முற்றுகையிட்டிருந்தனர். ஆட்டோவில் இருந்து இறங்கி நடந்தோம்.

சற்றுத்தள்ளி ஒரு பெரிய திரை ஒன்றை மக்கள் கூட்டம் உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. பெரியப்பாவிடம் சொல்லிவிட்டு நான் மட்டும் கூட்டத்தின் அருகில் சென்றேன். திரையைக் கண்டதும் அதிர்ந்து போனேன். எந்தெந்த கல்லூரியில் எத்தனை இடங்கள் காலியாகிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை நேரடியாகக் காண்பித்துக் கொண்டிருந்தனர். நேரத்திலேயே வந்து இதையெல்லாம் பார்த்திருக்க வேண்டுமோ என்றெண்ணி மனம் பதைபதைத்தது.

அருகில் நின்றிருந்த ஒரு மாணவரிடம், “உங்களை எத்தனை மணிக்கு வரச்சொல்லி இருக்காங்க?” என்றேன்.

“அடுத்த வாரம் வியாழக்கிழமை” என்றார்.

அய்யய்யோ!

“ஏன் இப்பவே வந்திருக்கீங்க?” என்று சற்று கோபத்துடனேயே கேட்டேன்.

“இப்பவே நோட் பண்ணி வச்சாதாங்க நெக்ஸ்ட் வீக் கோர்ஸ் செலக்ட் பண்ண முடியும்” என்றான்.

இவன் அதிகப்பிரசிங்கத்தினம் கொண்டவனாய் இருப்பான் என்றெண்ணி மேலும் சிலரிடம் விசாரித்தேன்.

நாளை மறுநாள்.

சனிக்கிழமை.

அடுத்த வாரம்.

அடுத்த மாதம்.

ஒருவருக்குக் கூட அன்றில்லை. அவர்கள் அதிகப்பிரசங்கி அல்லர். நான்தான் முட்டாளாய்த் தெரிந்தேன்.

பரபரப்புடன் கூட்டத்தை விட்டு வெளியே வந்து பெரியப்பாவிடம் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவரை அழைத்துக் கொண்டு அட்மிஷன் கட்டிடத்தை விசாரித்துக் கொண்டு நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாய் சென்றேன். கட்டிடத்தின் வெளியே நின்றிருந்த காவலாளியிடம் அழைப்புக் காகிதத்தைக் காண்பித்தேன்.

அவர், “சீக்கிரம் போங்க சார், டென் தேர்ட்டி க்ரூப் எல்லோரும் ஏற்கனவே உள்ளே போய்ட்டாங்க” என்றார்.

உள்ளே சென்ற எங்களை முதல்மாடியின் ஒரு அறையில் வரிசையில் நிற்க வைத்தார்கள். அங்கேயும் திரை இருந்தது. அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் என் பெயரை ஒலிபெருக்கியில் உச்சரித்தார்கள். நானும் பெரியப்பாவும் அழைப்பு வந்த திசையை நோக்கி நடந்தோம். மேலாளர் ஒருவர் எங்களை அழைத்துச் சென்று அவரது கணிப்பொறித்திரையின் முன் அமருமாறு சொன்னார்.

அவ்வளவு அருகாமையில் அதற்கு முன் கணிப்பொறியை நான் பார்த்ததில்லை. ஆர்வமும் பயமும் ஒருசேர திரையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“எதுக்கு ரெண்டு அப்ளிகேஷன் அனுப்பி இருக்கீங்க?” என்றார்.

“இல்ல… ஒரு சேஃப்டிக்கு” என்றேன்.

சிரித்துக்கொண்டே, “சொல்லுங்க தம்பி, எந்த காலேஜ், எந்த க்ரூப் வேண்டும்?” என்றார்.

“இனிமேல்தாங்க பார்க்கணும்” என்றேன்.

“விளையாடறீங்களா? ஒவ்வொருத்தருக்கும் ரெண்டு நிமிஷம்தான் டைம். சீக்கிரம் சொல்லுங்க தம்பி” என்றார்.

பெரியப்பாவிற்கு கோபம் வந்துவிட்டது. “யாருய்யா விளையாடறது? இது வாழ்க்கைப் பிரச்சனை. மெதுவாத்தான் பார்த்து முடிவு செய்வோம்” என்றார்.

“அது இல்லைங்க சார். முன்னாடியே காலேஜ், கோர்ஸ் எல்லாம் செலக்ட் செய்யத்தான் எல்லா இடத்துலயும் ஸ்க்ரீன்ஸ் வச்சிருக்கோம். உங்களுக்கு பின்னாடி எவ்வளவு பேர் வெய்ட் பண்றாங்கன்னு பாருங்க”

“அதெல்லாம் முடியாது. நாங்க மெதுவாத்தான் செலக்ட் பண்ணுவோம்”

எனக்கு இதயம் வேகமாக துடித்தது. பிரச்சனை முற்றுவதற்குள் இங்கிருந்து சீக்கிரம் சென்றுவிட வேண்டும்.

“கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் ஃப்ரீ சீட்ஸ் எந்தெந்த காலேஜ்ல இருக்குங்க? கோயமுத்தூர் பக்கத்துல!” என்றேன்.

மேலாளர் வினவுக்கேற்ப சல்லடையிட்டு திரையில் காண்பித்தார். பெயர்பெற்ற எந்த கல்லூரியிலும் கணிப்பொறி அறிவியல் பிரிவு படிப்பில் இடமில்லை. மற்ற பாடக்கோப்புகளில் எனக்கு நாட்டமில்லை. சில நிமிட மேற்பார்வைக்குப்பின் மூன்று கல்லூரிகள் மட்டும் மனதில் நின்றிருந்தது.

தமிழ்நாடு பொறியியல் கல்லூரி, VLB ஜானகி அம்மாள் பொறியியல் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி, RVS பொறியியல் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி.

தமிழ்நாடு பொறியியல் கல்லூரி கருமத்தம்பட்டியில் இருக்கிறது. வீட்டிலிருந்து முப்பது கிலோமீட்டர்தான். விடுதியில் சேர விடமாட்டார்கள். அது வேண்டாம்.

“VLB ஜானகி அம்மாள் காலேஜ் எங்க இருக்குங்க?” என்றேன்.

அக்கல்லூரியின் விவரங்களை திரையில் காண்பித்தார். முக்கிய விவரங்கள் கிடைத்தன.

கோயமுத்தூரில் இருந்து பாலக்காடு செல்லும் வழியில் பதினைந்தாவது கிலோமீட்டரில் கல்லூரி அமைந்துள்ளது. கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் இந்த வருடம்தான் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

“பெரியப்பா, இந்த காலேஜ் எடுத்துக்கறேன்” என்றேன்.

“நல்லா பார்த்து யோசிச்சு முடிவு சொல்லு, ஒன்னும் அவசரமில்லை” என்றார்.

மேலாளர் குறுக்கிட்டு, “சார், பக்கத்து சீட்ல நாலு ஸ்டூடண்ட்ஸ் வந்து செலக்ட் பண்ணிட்டு போய்ட்டாங்க. சீக்கிரம் சொல்லுங்க சார்” என்று கெஞ்சியபடி கேட்டார்.

பெரியப்பா திரும்பி அவரை முறைக்க, நான் “இல்லைங்க, இந்த காலேஜ்தான். ஷ்யூர்” என்றேன்.

பெரியப்பா திரும்பி என்னைப் பார்க்க, நான் பேரானந்தம் கொண்டவனைப்போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டேன். இப்போது அவருக்கும் மகிழ்ச்சி.

இப்படியாக, என் நான்கு வருட தலைவிதி VLB ஜானகி அம்மாள் பொறியியல் கல்லூரியில் கணிப்பொறி தொழில்நுட்பப் படிப்பில் தொடங்கியது.

Jagadeesan Balakrishnan

இலவசப் பயணம்

சென்ற வாரத்தில் ஒரு நாள் காலை வழக்கம்போல் அலுவலகத்திற்கு தாமதாய் வந்துகொண்டிருந்தேன். அதென்னமோ, இரவு பத்து மணிக்கு படுத்தாலும் மூன்று மணிக்கு படுத்தாலும், காலை எட்டரை மணிக்குத்தான் என்னால் எழ முடிகிறது.

கிண்டியில் இருந்து வேளச்சேரிக்கு பிரியும் சந்தி்ன் சாலை ஓரத்தில் ஒருவர் என்னை நோக்கி உயிரே போய்விடுவது போல் இரண்டு கைகளையும் ஆட்டி அழைத்தார். கையில் மஞ்சள் பையுடன் முழுக்க மொட்டை அடித்து பட்டை இட்டிருந்தார். ஆஜானுபாகுவான உடல்வாகு. உயர் சாதி ரௌடி என்று நினைக்கிறேன்.

குழப்பத்துடனும் சற்று பயத்துடனும் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடியே வண்டியை வேகத்தைக் குறைத்தேன். வேகம் குறைந்ததும் வண்டியின் முன் வந்து வழிமறித்து நின்றார். நான் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அருகில் வந்து விஜயநகர் பஸ் ஸ்டாண்ட் போக வேண்டும் என்றவர் வண்டியின் பின் இருப்பில் அமர்ந்து விட்டார்.

ஷேர் ஆட்டோ மாதிரி இதை ஷேர் பைக் என்று நினைத்துக் கொண்டாரா?

“இறங்குய்யா” என்று கத்திவிடலாமா?

ஆள் வேறு அடியாள் மாதிரி இருக்கிறாரே! ஒருவேளை ஏதாவது அவசர வேலையாய் இருக்குமோ?

அவர் உட்கார்ந்ததும் வண்டியின் பின்புறம் அரையடி இறங்கியது. எங்கே போனதென்றுதான் தெரியவில்லை. அவர் தன் வலது கையை எடுத்து என் தோள் பட்டையின் மீது போட்டுக் கொண்டு போகலாம் என்றார்.

ஒரு வேளை அப்படியிருக்குமோ என்று யோசித்தேன். இருக்கலாம் என்று மனம் நம்பியதால் என் தோள் பட்டையை லேசாக ஆட்டி அவர் கையை இறக்கினேன். அவர் மீண்டும் கையை என் தோள்பட்டை மீது போட்டுக் கொண்டு இறுக்கமாக அழுத்தினார்.

வேறு வழியில்லை என்றெண்ணி வண்டியை மெல்ல நகர்த்தினேன். குறைந்தது நூற்றியிருபது கிலோ இருந்திருப்பார். குவார்ட்டர் அடித்த குரங்கைப் போல் என் வண்டி வடக்கும் தெற்குமாக தள்ளாடியது. ஹேண்டில்பாரை ஸ்டெடி செய்வதற்கு படாதபாடு பட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

“ம்ம்.. ம்ம்.. மெதுவா” என்று அதட்டினார்.

“டேய் குண்டா, இறங்குடா கீழ” என்று சொல்லத் தோன்றியது. இருந்தாலும், அவர் சைஸிற்கு மரியாதை கொடுத்து அமைதியாக வந்தேன்.

“ஓரமா.. ஓரமா போ. லெஃப்டலயே போ, ரைட்ல எல்லாம் ஏறிட்டு வருவானுக” என்றார்.

அமைதி.

“இன்னும் நல்லா லெஃப்ட்ல வா” என்றவர் தோள்பட்டையை நன்றாக அழுத்தினார். வண்டி இடதுபுறம் நகர்த்தப்பட்டது.

இருநூறு மீட்டர் தொலைவு சென்றிருந்தபோது, வலது பக்கம் வந்து கொண்டிருந்த கார் ஒன்று இடதுபுறம் இண்டிகேட்டரை போட்டுக் கொண்டு மெதுவாக திரும்பியது.

நான் வண்டியை வேகத்தை இன்னும் தளர்த்தி காருக்கு வழி கொடுத்து பின் வலதுபுறமாய் சென்றேன்.

மெதுவாக நிறுத்த முற்பட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த காரை முந்திச் செல்கையில் பின்னாலிருந்தவர் ஓட்டுனரை பார்த்து கையை நீட்டி, “போறான் பாரு பன்னாடை. லெஃப்ட்ல நிக்கப்போறவன் முதல்லயே ஸ்லோ பண்ண மாட்டான். எல்லாம் அவனவன் இஷ்டத்துக்கு வண்டி ஓட்றானுக” என்றார்.

கார் ஓட்டுனர் எங்களை முறைத்தது கண்ணாடியில் தெரிந்தது. அய்யய்யோ, வேகமாக வந்து சண்டை போடுவானா? தெரியாத்தனமா இவனை ஏத்திட்டு சீரழியறனே!

நல்லவேளையாக ஓட்டுனர் காரை நிறுத்திவிட்டார். பின்னாலிருந்தவர் என்னிடம் ஏன் இந்தியாவில் போக்குவரத்து சரியில்லையென்று கொச்சையாக கட்டுரை பேசிக் கொண்டுவந்தார். அவ்வப்போது தோள்பட்டையை அழுத்தினார்.

“மெதுவா… மெதுவா… ” என்றும் “லெஃப்ட்… லெஃப்ட்…” என்றும் கிலோமீட்டருக்கு மூன்று முறை கூவினார்.

“இதற்கும் மேல் லெஃப்டில் போனால் வண்டி சுவறில் மோதிவிடும்” என்று சொல்ல நினைத்து பின் நிறுத்திக் கொண்டேன்.

ஒருவழியாக விஜயநகர் பேருந்து நிறுத்தம் வந்தது. வண்டியை நிறுத்தி திரும்பி அவரை பார்த்தேன். அவர் இறங்கியதும் காணாமல் போயிருந்த வண்டியின் அரையடி மீண்டும் வந்துவிட்டது.

எங்களுக்கு வலதுபுறம் இருசக்கர ஓட்டுனர் ஒருவர் அருகில் வந்திருந்த காரின் மீது மோதிவிடுவதைப் போல் வந்து சுதாரித்துக் கொண்டார்.

“ம்ம்.. ம்ம்.. பாரு, பாரு. நீங்க எல்லாம் திருந்த மாட்டீங்கடா” என்றவர் பேசிக்கொண்டே போனார். இருசக்கர ஓட்டுனர் காதில் போட்டுக் கொள்ளாமல் போய்விட்டார்.

இப்போது அவர் என்னை பார்த்தார். மரியாதை நிமித்தமாக சிரிக்கலாமா என்று யோசித்து பின் வேண்டாமென்று  முடிவு செய்தேன். “நன்றி” என்றொரு வார்த்தையை அவர் உதிர்த்துவிட்டால் அங்கிருந்து பறந்து விடவேண்டும்.

ஆனால் அவர் பார்த்த பார்வை, “என்னடா பாக்கறே? நாந்தான் பஸ்ஸுக்கு நிக்கறேன், நீ ஏன் லூசு மாதிரி இங்கேயே நிக்கறே?” என்பது போலிருந்தது.

எரிச்சலாகிப் போய் வேகமாக வண்டியை திருப்பி மனதிற்குள்ளேயே தலையில் அடித்துக் கொண்டு அலுவலகம் வந்தடைந்தேன்.

Jagadeesan Balakrishnan

பொக்கிஷம் - 6

ஒருவழியாய் வங்கிக்கடன் வாங்கி விசாவும் வாங்கிவிட்டேன். என் நண்பனின் நண்பன் ப்ரசன்னா மேக்டிபர்கில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடன் தொலைபேசியில் பேசி நான் வருவதை ஒருவாறு உறுதி செய்தேன்.

2003 மார்ச் 31ம் தேதி.

சென்னை டு ஃப்ராங்ஃபர்ட், எமிரேட்ஸ் விமானத்தில் பயணம்.

Jagadeesan Balakrishnan

பொக்கிஷம் - 5

“ஹாய், ஐ யாம் ப்ரவீன்”

“ஹாய், நான் ஜெகதீஷ். இது சங்கர்”

“நீங்க எந்த யுனிவர்சிட்டிக்கு போறீங்க?”

“இப்பதாங்க அப்ளை பண்ண ஆரம்பிச்சிருக்கோம். அக்டோபர்ல தான் போவோம்னு நினைக்கிறேன்”

“ஓ காட். எனக்கு ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடியே அட்மிஷன் கிடைச்சுருச்சு.

Jagadeesan Balakrishnan