Post one movie poster daily; No explanation needed!

I’ve been nominated by ‘so and so’ to choose my 10 favorite films: Post one movie poster daily, no explanation needed. Also, nominate a person each day to do the same.

140 more words
சினிமா

சினிமாக்கதைகள் - 3 (தேவதாசி )

இதன் முதல் பகுதியை படித்துவிட்டு வந்தா இந்த தொடர் எதை பற்றியதுனு நல்லா புரியும்ன்னு நினைக்கிறன்

https://gnanakuthu.wordpress.com/2018/05/07/சினிமாக்கதைகள்-1/

அப்பெல்லாம் திரையரங்குகளில் திரைப்படப்பாடல்கள் போட்டுக்கிட்டிருப்பாங்க, இப்ப எல்லாம் திரையரங்குகளில் திரைப்படம் ஒளிப்பரப்புற வரை திரைப்படப்பாடல்கள் ஒலிக்கவிடுவதில்லைன்னு நினைக்கிறேன் குறிப்பா மல்டிப்ளக்ஸ்களில். படம் போடாத போது விளம்பரமும் திரைப்பட முன்னோட்டமும் (டிரைலர்) தான்.

நுழைவுச்சீட்டு வாங்கினாலும் மிகச்சரியாக காட்சி நேரத்தின் போது தான் உள்ளயே விடுறாங்க. முன்னெல்லாம் 6:15 மணிக்கு படம் போடுறாங்கன்னா 5:45 க்கு எல்லாம் உள்ள விட்ருவாங்க, கிட்டத்தட்ட நியூஸ் ரீல் போடுற வரை பாட்டுத்தான்..

நிறைய படத்தோட பாட்டெல்லாம் முதல் முறை அப்பத்தான் கேட்போம் கேசட் வாங்க காசோ அனுமதியோ இல்லைகிறதால வானோலி தான் எங்கள் குலதெய்வம். ஆனா திரையரங்கின் ஒளியமைப்பில் கேக்கும் பொது சில பாட்டுகள் புதிகாக உயிர் பிறக்குற மாதிரி இருக்கும். அதே போல இடைவேளை விட்ட உடனே பாட்டு போட்றுவாங்க.

அது மாதிரி திரையரங்குல நான் கேட்ட ஒரு பாட்டு அது ஒளிப்பரப்பட்ட திரைபடத்தைப் பத்தி தான் மீதி கதை.

நானும் என் மாமா பையனும் முதல்முறையா ஒரு A படத்துக்கு போக முடிவெடுத்து சேது படம் மூலம் தமிழுக்கு அறிமுகமான அபிதா நடித்த தேவதாசி படத்துக்கு போனோம்.(அப்பொழுதே நாங்கள் தமிழ் உணர்வாளர்களாக இருந்திருக்கிறோம் என்பது ஆச்சர்யமாக உள்ளது) படப் போஸ்டர் எல்லாம் பட்டாச இருந்ததால அந்த படத்துக்கு எதிர்பார்ப்பு இருந்திச்சு. அது மதுரை சிவம் திரையரங்கில் வெளியானது. என்னப்பா மதுரக்காரங்கன்ற முதன்முதல்ல A படத்த நீங்க தங்கரீகல் தியேட்டடர்ல பார்த்திருக்கலாமேன்னு நீங்க கேக்குறது காதுல விழுது எங்க வீட்டுக்காரங்க/சொந்தக்காரங்க/தெரிஞ்சவங்க நிறைய பேர் அலையிற ஏரியா. பெரியார் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து எங்க பாட்டிவீட்டுக்கு வரும் வழி அதனால் பாதுகாப்பு இல்லை. இந்த தியேட்டருக்கு போகும் வழில சிக்கிட்டா சக்தி தியேட்டர்ல ஓடுற படத்த பார்க்க போனோம்ன்னு சொல்லி தப்பிக்கத்தான் இந்த ஏற்பாடு. (சக்தி- சிவம் இரட்டை திரையரங்கு)

முதல் A படம் (இதுவரை தியேட்டரில் பார்த்த ஒரே A படமும் அதுவே) அதுனால பயங்கர சந்தேகம்,நடுக்கம், பயம், ஏக்கம், எதிர்பார்ப்புன்னு பல உணர்வுகளோட உட்காந்து இருக்கோம் “எங்கே என் புன்னகை எவர் கொண்டு போனது”  தாளம் படத்தின் பாடலை ஒலிக்க விட்டிருந்தார்கள்,அந்த பாடலை முதன்முறையாக அப்ப தான் நாங்க கேக்குறோம். அது என்ன படமாயிருக்கும்ன்னு தெரியல (ரஹமான் ரசிகர்கள் மன்னிக்கவும்) . அந்த பாட்டு எவ்வளவு அழகான பாட்டு என்று நான் சொல்லவேண்டியதில்லை அந்த மெட்டும் பல்லவி வரிகளும் நெஞ்சுக்குள் பதிஞ்சிருச்சு. அந்த நேரத்துல அந்த பாடல் கொஞ்சம் இயல்புக்கு கொண்டுவந்துச்சுன்னு சொல்லலாம் அடுத்து காதல் யோகி படலையும் போட்டாங்க ஆனா அப்ப பெரிசா மனசுல நிக்கல..

தேவதாசி படத்தை ஆரம்பிச்சாங்க படத்துல அபிதா தவிற எங்களுக்கு தெரிந்த இன்னோரு நடிகை அனுயா, நெடுமுடி வேணு நிறைய போஸ்டர்ல வந்த ‘அந்த’ காட்சி முதல் பாதிலயே முடிஞ்சிருச்சு.. அதைவிட பெரிசாக முதல் பாதில ஒன்னுமில்ல இடைவேளையில் மீண்டும் “எங்க என் புன்னகை” பாடல் போட்டாங்க. அப்புறம் எங்களுக்கு ஒரு மாதிரி பயமும் யாராச்சும் பாத்துருவாங்கனு ஒரு பீலிங் அதிகரிக்க திரையரங்குல உட்கார முடியல அதுனால இடைவேளைக்கு அப்புறம் வாட்ச்மேன் கிட்ட சொல்லிட்டு திரையரங்குல இருந்து விட்டு வெளியே வந்துட்டோம்.

நானும் அவனும் இந்த படத்துக்கு போய்ட்டுவந்து ரெண்டுநாள்ல, எங்க பாட்டி வீட்டு பக்கதுக்கு மாரியம்மன் கோவில் திருவிழா. திருவிழா ன்னா என்ன பாட்டுத்தான், எங்க பாட்டி வீட்ல பாட்டு நல்லா கேக்கும் அதுல இந்த பட்டா போட்டாய்ங்க. எங்க ரெண்டுபேருக்கும் சிரிப்போ சிரிப்பு வேணுமுன்னே எங்க மாமா பையன் “என்ன பாட்ட ரசிச்சு கேக்குறத பார்த்தா ஏற்கனவே கேட்டா மாதிரி இருக்கு எப்ப கேட்ட இந்தப்பாட்டன்னு” பத்தவைக்க சாமாளிச்சுட்டு விட்டு வெளிய வந்து ஒரே சிரிப்பு தான். அப்புறம் ஏரியாகாரங்க கிட்ட இது என்ன படம்ன்னு கேட்டு தெரிஞ்சிக்கிட்டேன்.

அப்புறம் என் வாழ்க்கையில “எங்கே என் புன்னகை எவர் கொண்டு போனது” பாட்டு எந்த சூழ்நிலையில கேட்டாலும் முதல்முறையா கேட்ட அந்த தருணத்துக்கு மனதை கொண்டுசென்றுவிடும்

பாடலும் என் அனுபவமும்

ஆனந்த யாழை மீட்டியவன்

போகாதே னு ஆரம்பிச்சு, காதல் மழையா இல்லை காட்சி பிழையா னு போய் ஆனாலும் மறுபடி “ராத்திரி தூக்கத்தில் கேக்கையில் கண்ணீர் வருதே”ன்னு போன் ல பாடல்களா இருக்க.
வேடிக்கை பார்ப்பவன், பட்டாம்பூச்சி பிடிப்பவனாக புத்தக அலமாரியில் இருக்க நா. முத்துக்குமாருக்கு
பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்.

கூட்டு குடும்பத்தில் வளர்ந்த பிள்ளைகள் வளர்ந்த பின்னும்
அம்மாவை அண்ணி என்றே அழைக்கும்.

“காற்றில் பறந்தே பறவை மறைந்த பிறகும் கிளை தொடங்கும் நடனம் முடிவதில்லையே”

சிதறல்கள்

பாட்சா பாரு... பாட்சா பாரு...

சென்னை பிராட்வேயின் சந்தடி மிகுந்த தெருக்களில் ஒன்று டேவிட்சன் தெரு. சரக்குகளை ஏற்றவும் இறக்கவும் மூன்று சக்கர வண்டிகள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக விரைந்து கொண்டிருக்கின்றன. நடைமேடை வாசிகள் பலர் குடும்பத்துடன் இந்தத் தெருவில் வசிக்கிறார்கள். இதே தெருவில்தான் சென்ற நூற்றாண்டின் சாட்சியாக நிற்கிறது பாட்சா திரையரங்கம்.

PORTFOLIO

மனிதன் மனிதன்!

Disclaimer: இது கண்டிப்பாக அரசியல் பதிவு அல்ல!

ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து எண்பதுகளின் மீது எனக்கு எப்போதுமே இனம் புரியாத ஏக்கம் உண்டு. சில நேரங்களில் 80களில் பிறந்திருக்கலாமோ என்கிற ஏக்கம் மனதைப் போட்டு பிசைந்தெடுக்கும். இதை வளர்த்தெடுத்ததில் அக்காலகட்டத்தில் வெளியான சில தமிழ்த் திரைப்படங்களுக்கும், சாகாவரம் பெற்ற சில பாடல்களுக்கும் பெரும் பங்குண்டு.

13 more words
Screenshot

போராடுவோம்

இருட்டில் வாழ்கிறாய் நீ
குருட்டு நம்பிக்கையோடு
வெளிச்சம் தேடித் தேடி
வெறகில் வெந்து சாவாய்
காணிக்கை பேரில் இங்கு
கல் சிலைக்கு
லஞ்சம் கோடி
கோடி குமியுது
உண்டியலில்
நாட்டில் ஆனால் பஞ்சம்

நிற்த்தாலும் மதத்தாலும்
பிரிந்துவிட்டோம்
மனிதாபிமானத்தை
நாமெல்லாம்
மறந்துவிட்டோம்
காசின் திருவிளையாடல் கண்டு
நாம் மயங்கி விட்டோம்
அடையாளம் நாம்
தொலைத்துவிட்டோம்
உரிமையை
இழந்துவிட்டோம்
நாம் இறந்துவிட்டோம்

அலட்சியம்
ஏழையின் உயிரென்றால்
அலட்சியம்
பணந்தான் நோயின்
மருத்துவம்
மருத்துவமணையின் அரசியல்

உதவிசெய்யத் தகுதி இருந்தும்
ஊனமாக நிற்கிறாய்
ஊனமாக நிற்கிறாய்
ஊனமாக நிற்கிறாய்
ஊமைகள் வாழுமிடத்தில்
வார்த்தைகளை விற்கிறாய்
வார்த்தைகளை விற்கிறாய்

நிலம் நீர் எங்கள் உரிமை
போராடுவோம்
எங்கள் வறுமைகள் ஒழிய
போராடுவோம்
புது புரட்சி உருவாக்கப்
போராடுவோம்
எங்கள் தலைமுறை காக்கப்
போராடுவோம்
எங்கள் கண்கள் தூங்கும் வரைப்
போராடுவோம்
எங்கள் இறுதி மூச்சுவரைப்
போராடுவோம்

போராடுவோம்
போராடுவோம்
போராடுவோம்
நாங்கள்
போராடுவோம்

*
ரஞ்சித்து ஆசம்யா ஆசம்..#காலா

சினிமாக் கதைகள் - 1

இந்த தலைப்பை வாசிச்சதும் இது எதோ சினிமா விமர்சனம்னோ சினிமா பற்றிய புதிய பார்வையை விதைக்கும் முயற்சியோ, சினிமா பார்த்தபின் நான் கண்ட என் வாழ்வின் தரிசனங்களோ இல்லை. எந்த காலத்திலும் சினிமாவுக்கு செல்வது என்பது நமக்கு பல்வேறு நினைவுகளை பதிய வைக்ககூடிய நிகழ்வு. ஒரு சினிமாவுக்கு போக நாம் சொன்ன பொய். சினிமா டிக்கெட்டுக்கு காசு தேற்றிய விதம். நண்பர்கள் கூட்டிக் கொண்டு சரியான நேரத்தில் திரை அரங்கிற்கு செல்வதற்கு நடந்த பல போராட்டங்கள் அங்கு நடந்த ருசிகரமான சம்பவங்கள் பற்றியது தான் இந்த தொடர்.

முன்னோட்டமா ஒரு சின்ன அனுபவம், நான் மதுரைக்காரன் 1984ல் பிறந்தவன் இந்த தகவல் ரொம்ப முக்கியம்,என்னோட சின்ன வயசுல என்னை (மாதிரி சின்ன பிள்ளைகளை) அதிகமா சினிமாக்களுக்கு அழைத்து செல்வது அம்மா,சித்திகள்,மாமிகள் குறிப்பாக பெண்கள் தான், இந்த அம்மா-அப்பா குழந்தைங்க ஒரே வரிசையில படம் பார்த்தது பிற்காலத்துல தான். அந்த காலகட்டத்தில திரையரங்களில் முன்வரிசைல பெண்களுக்கு மட்டும் தான்  அனுமதி (மலிவான கட்டணம் ) பின் இருக்கைகள் மட்டும் தான்ஆண்கள்  அனுமதிக்க படுவார்கள்.இடைவேளையில்  எல்லா குழந்தைகளும் சிறுநீர் கழிப்பது பெண்கள் கழிப்பறையில் தான், எந்த படமென்று நினைவுலயில்ல ஒரு இடைவேளைல 5 வயதிருக்கும்னு நினைக்கிறன் வழக்கம் போல பெண்கள் கழிப்பறைக்கு அம்மாவோடு போகும் பொழுது ஒரு பெரிய அம்மா என்ன இவ்ளோ பெரிய பையன இங்க கூட்டிகிட்டு வர டேய்  ஆம்பள கக்கூசுக்கு போடான்னு சொல்ல எங்க அம்மா ஆண்கள் கழிப்பறை வாசலில் நின்னுகிட்டு என்ன உள்ள அனுப்புனங்க , ஆண்கள் கழிப்பறைல  முதல்ல ஒண்ணுக்கு போன அனுபவம் என்னை மாதிரி  பலருக்கு திரையரங்கில் தான் கிடைச்சிருக்கும் . இது மாதிரி நான் உணர்த்த/கேட்ட திரையங்க அனுபவங்கள் பத்தி எழுதலாமுன்னு நிறைய ஒரு ஆசை பாப்போம்

அம்மா