ஒருமுறைக்கு இருமுறை படிக்கவும்

ஒருமுறைக்கு இருமுறை படிக்கவும்

ஒருமுறைக்கு
இருமுறை படிக்கவும்

பல

Vidhai2virutcham

Assassinated for Love

Assassinated for Love

Instead of me
There is no one to love her
Thus, I loved her

They cannot preserve
A half-peeled apple

Instead of me… 140 more words

கவிதை

பெரு மௌனம்

பெரு மௌனம்
===============

அழுது அரற்றலாம்
புலம்பித் தீர்க்கலாம்
அனைத்திற்குப் பிறகும்
நிலவுகிறது ஒரு நிசப்தம்
துயருற்ற நிசப்தம்.
காலங்களை விழுங்கும்
பெரு மௌனம்.

துயருற்ற நிசப்தங்கள்
பயம் கொள்ளச் செய்கின்றன
மனிதர்களைத் தேட வைக்கிறது
கேட்பதற்கு ஒரு செவி இல்லாத வேளைகளில்
துயரம் தன்னையே விழுங்கிவிடுகிறது.
மீண்டும் பெரு மௌனம்.

எல்லோர்க்கும் வேலைகள் இருக்கிறது
எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்
எல்லோரும் செவிகளின்றி அலைகிறார்கள்.

வேலைகள் முடிந்துபோன
ஒரு ஆசுவாச பொழுதில்
செவிகள் முளைக்கிறது எல்லோர்க்கும்;
அமைதியைத் தாங்கவியலாத பொழுதில்
நமக்கான ஆறுதல் வார்த்தைகள்
சுரக்கிறது அவர்களிடம்.

நமக்கும் அவர்களுக்கும் இடையில்
நிலவுகிறது பெருமௌனம்.

-அஸி

கவிதை

அடித்தவன் அழுகை

சாலையைக் கடக்க முற்பட்டேன்

அதிவேகமாக !

எதிர்ப்பட்ட வாகனத்தில் மோதிக்கொண்டேன்

தலையில் சிறு காயத்தோடு வீடு திரும்பினேன்

பார்த்த வேகத்தில் ஐயோ என

அம்மா கதறிவிட்டாள்,

அதனை கேட்ட வேகத்தில் முதுகில் நான்கு அறை.

அறைந்த வேகத்தில் என்னை அவன்

மருத்துவனை தூக்கிச் சென்ற நினைவு

பின் ஓராயிரம் முறை சொல்லக் கேட்டிருப்பேன்

ஆதங்கத்தில் அடித்துவிட்டேனென்று

பத்து முறையாவது அந்த மருத்துவரிடம்

இருபது முறையாவது போவோர் வருவோரிடம்

ஐம்பது முறையாவது ஆச்சி தாத்தாவிடம்

நூறுக்கும் மேல் அம்மா தங்கையிடம்

எல்லையில்லாமல் என்னிடம் !

அடித்துவிட்டு அழுவானென தெரிந்திருந்தால்

அடி வாங்காமல் ஓடியிருப்பேன்.

அடித்தவன் அழுவதும்

பெற்றவன் நெகிழ்வதும்

அப்பா என்ற பந்தத்தில் மட்டுமே !

– தீவிரா

கவிதை

'முழுநேரத் தேநீரகம்', 'மண்டையோடெனும் பால்மண்டலம்' - ஆகி கவிதைகள்

ஆகி

முழுநேரத் தேநீரகம்

பேசக்கூடாது பேசக்கூடாது
பேசக்கூடாதென்றால்
பேசாமலென்ன செய்வதாம்
பேசவேண்டாம் சரி
எதுவுமே பேசக்கூடாதா
எதப் பேசக்கூடாது முதலாளி
அரசியலா
அதைத் தவிர்த்து பிறிதொன்றை
குறிப்பா இலக்கியம் பேசக்கூடாது
அரசியலென்றால் இலக்கியமுந்தானே அடக்கம்
கூடாது கூடாது பேசக்கூடாதென்றால் கூடாது
இப்படித்தான் டீக்கடைக்காரர் அவ்வப்போது
எதையாச்சும் புதுசு புதுசாக எடுத்துவிடுவார்
இப்போதெல்லாம் கதவைத் தட்டாமலே
வாடைக்காற்று உள்ளே புகுந்துவிடுகிறதென்று நாங்கள்
லொக்கு லொக்கென்று பேசி முடித்து நடையைக் கட்டினோம்
டீக்குக் காசு தரவில்லையே அன்பர்களே
நாங்கள்தான் குடிக்கவேயில்லையே முதலாளி
குடித்துவிட்டுதான் போகவேண்டும் தெரியுந்தானே
இப்போதெல்லாம் எமக்கு கேப்பைக் கூழ் மட்டுந்தான்
கீழே இறங்குதுன்னா நம்பவாப் போகின்றீர்
நாற்பது பேர்களா இன்றைக்கு நாற்பத்து நாலா
எத்தனை வண்டி வேண்டும் சொல்லுங்கள் இறக்கிவிடுவோம்
இப்படித்தான் டீக்கடைக்காரர் எம்மை அவ்வப்போது
திருதிருவென முழிக்கவும் வைத்துவிடுவார்
எம்மை என்றால் என்னை மட்டும்தான்
தேக்கரண்டியைத் தட்டித் தட்டி அத்தாளகதியில்
சும்மா அப்படியே தேமேயென்று உட்கார்ந்திருப்பேன்
சும்மா சும்மா கையை ஓங்கக்கூடாதென்று விரலை
நீட்டிக்கொண்டு எழுந்தால் மூவர் முப்பத்து மூணு பேர்களாயிருப்போம்
அம்மாட்டப் போவணும்
அப்பாட்டச் சொல்லிருவேன்
ஒண்ணுக்குப் போயிட்டேன்
தலைக்குள் இடித்துக் கொள்வதற்கு நேருக்கு நேர் அடித்து
விவாதித்து வியாக்கியானித்துக் கொள்வது எவ்வளவோ தேவலை
இவளே மோர்காக்கின் ஐயர்ன் ஆர்க்கிட்தானேடி அப்படிச் சொன்னது
பேசக்கூடாது பேசக்கூடாது இலக்கியம் பேசக்கூடாதென்று
சொல்லிக்கொண்டே இருக்கவேண்டுமா உங்களுக்கு
முதலாளி எனக்கு இருமலுக்கு கசாயமிட்டுக் குடிக்கனும்
இவங்களுக்கு கேப்பக் கூழ் ஆளுக்கு லொக்கு லொக் ஒரு கப்
கூழெல்லாம் தேனா தீயாயினிக்கிது சரிதான் முதலாளி ஆனாலென்ன
தேநீர் கடன்னா சில்லுன்னுக் கள்ளு இல்லன்னா குறைந்தபட்சம்
சப்புக்கொட்டப் பதநீராவது வச்சிருக்கவேண்டாமா

oOo

மண்டையோடெனும் பால்மண்டலம்

ஏதேன் தோட்டத்திற்கு ஞானப்பழம் தேடிப்போன முருகன்
ஆட்டக்காரர் மட்டையால் பந்தடிப்பதைக் கண்டு ஆரவாரிக்கிறான்
பாறாங்கல்லில் கால்வைத்து நிற்கும் மேய்ப்பனின் கோல் கண்ணின்
ஓரு சிமிட்டலில் திரிசூலாய் மற்றொரு சிமிட்டலில் வேலாகிறது
மிஸ்கோமகட் கடற்கரையில் தயங்கும் மெல்லிசாவின் விம்மல்கள்
அல்பட்ரோசாய் அலையில் பாய்ந்து சிறகுவிரித்தெழுகிறது
குறிசொல்வதை குறிக்கோளாய்க் கொண்ட குருவிச்சித்தர்
குறியீட்டை குறியாக்க முப்பரிமாண அச்சுப்பொறியைத் தேடுகிறார்
பொறுமைசாலியென்று பெயரெடுத்த ஆங்குயின் பெங்குயினின்
முதுகுக்குப் பின்னால் முகஞ்சுழித்து முணுமுணுக்கிறாள்
ட்ரோனாய் வந்திறங்கிய ட்ரோஜன் ஒட்டகம் அரேபியப் பாலையில்
தீகக்கி அணையாப் பிழம்பாய் சடசடத்து முறிந்தெரிகிறது
நரிகள் திரியும் தேரியில் குறிபார்த்து எறியப்பட்டக் கூழாங்கல்
செம்மண்கறை படிந்த கோள்பந்தாய் பத்ரகாளியின் காலடியில்
கிணறுகள் அகற்றப்பட்ட மண்டையோடெனும் பால்மண்டலத்தில்
எண்ணிறந்தோர் என்னுள் எண்ணங்களாய் வசிக்கின்றனர்
ஆப்பிள் கடையை வலம் வந்து விலை கேட்டால் கணேசன் சொல்கிறான்
தலையை அடகுவைத்தால் அசல் ஆப்பிள் கிடைக்குமோ கிடைக்காதோ
கடிபட்ட மெழுகு ஆப்பிள் ஒன்றிரெண்டு கிடைத்தாலும் கிடைக்கும்

oOo

எழுத்து

'சாரதியிடம் அதே கேள்விகளுடன்', 'இருப்பு' - கமல தேவி கவிதைகள்

கமல தேவி

சாரதியிடம் அதே கேள்விகளுடன்

யுகங்கள்தோறும் கேள்விகள் மாறவில்லையென
கேட்க நினைக்கும் கணம் தோன்றுகிறது…
அதனாலென்ன…
பதில்கள் மாறலாமில்லையா?
“வருவேன்” எனச் சொன்னவன்
அதிகாலை நீலத்திலிருந்து திரண்டு வந்தான்
புன்னகைத்தான்…
மரியாதை கருதி புன்னகைத்துவிட்டு,
ஆக வேண்டியதைப் பார்த்தேன்…சொல் திரண்டது,
“அவமானம், வஞ்சகம், துரோகம்
இவற்றின் முன் என்ன செய்வேன்?”
புன்னகைத்தவனைக் கண்டு “மாயம் வேண்டாமென”
குரலுயர்த்த நினைக்கையில்,
அவன் சுட்டு விரல் நீண்ட திசை பார்த்தேன்,
தன்னியல்பில் இலையுதிர்க்கும் மரம்,
புன்னகைத்துத் திரும்புகையில்
வானத்தின் நீலம் வெளிறி
ஆதவன் கரங்கள் நீட்டத் தொடங்கியிருந்தான்.

oOo

இருப்பு

விளக்குகள் அணைந்த நேரத்தில்
பயணத்திற்கான முதலடியை வைத்தேன்.
திரும்புவது எளிதுதான்,
திரும்பாததைப்பற்றி என்ன சொல்ல
திரும்பவில்லை என்பதைத் தவிர.
மெல்ல அடுத்த அடி.
ஔியின்மையில்
காலமும் இல்லாமலாகுமா?
எடுத்து வைத்த அதே அடியில்
நிற்பதாய் பதட்டப்பட்டு கொண்டேயிருந்தேன்.
காலமற்ற காலத்தில்
தூரம் அர்த்தப்படாத பாதையில்
மிக மெல்லிய ஔிக்கீற்று
முதலில் புள்ளியென்று இருந்தது.
பின் ஔிப்பூவென..!
மலர்தலின் கணத்தை அறிந்த ஒன்றே
காத்திருக்கிறது மலர்தலுக்காக எனில்
சொல்ல என்ன உள்ளது!
அதன் பின்னால்
அனைத்தும் காத்திருப்பதாய் தோன்றியது.

எழுத்து

இசைக்கண்ணாடி - வே. நி. சூரியா கவிதை

வே. நி. சூரியா

வெளியே வெயிலின் பிரம்மாண்ட தொட்டில்
ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது
இது காலை
தனது பாதங்களை
கனவில் மாட்டிக்கொண்டு ஓடுபவர்களின் பொன்வேளை
ஏதோ தன் காதலை கூற
தயங்கித்தயங்கி வரும் பெண்ணின் முகச்சாயலோடு
காற்றிலிருந்து அலைபோல வருகிறது சோப்பினின் இசைக்குறிப்பு
மேகத்தில் அரங்கு இருக்கிறதாம்
நிசப்தத்தின் தூதுவனொருவன் சொல்லிச் சென்றான்
மகுடிக்காடும் நாகத்தை போல கண்களிலுள்ள பனிச்சிகரங்கள் அசைகின்றன
எதிர்பாராத கணத்தின் மாளிகையொன்று திறந்துகொள்ள
என் தலை ஒரு பியானோவாகிறது
அதையிசைக்கிறது காலத்தின் திருக்கரம்
புராணங்களின் மதில்களை
எகிறி குதித்துவந்து
தூங்குகிறான் கும்பகர்ணன்
தன்னைத்தானே தூக்கி
தன் கையில்
வைத்துக்கொள்கிறது கயிலாயம்
எனக்கு தெரியவில்லை இசை நிற்குமா அல்லது உலகம் நிற்குமா

எழுத்து