சிலுவையில் ஓர் சிவப்புப் புறா

என்ன செய்வது ?
இங்கே,
அர்த்தங்களைவிட
அர்த்தப்படுத்தப் பட்டவை தான்
அதிகமாய்
விலை போகின்றன.

இரவல் கண்­ணீரை
கண்களுக்கு வழங்கி
மரச் சிலுவைமுன் மண்டியிட்டுக் கிடக்கும்,
மதக்கூட்டம்.
மதிப்பிழந்த மதிப்பீடுகளை
மனசுக்குள் உயிர்ப்பித்துக் கொண்டு.

எனக்குப்
புனிதநூல்கள் பிடிக்கும்
கடவுளர்களையும் பிடிக்கும்
அதற்குப் பிறகு பிடிப்பதெல்லாம்
மதச் சாயம் வடியாத
மனித முகங்கள் தான்.

சிலுவையில்
இரண்டு கரம் விரித்த இயேசு
சிலுவை நிழலில்
இரு கரத்தையும் இறுக்கக் கட்டி
மனசை
விரிக்க மறுக்கும் மதக்கூட்டம்.

வலக்கரம் செய்வது
இடக்கரம் அறிய வேண்டாம்,
ஜெபிக்கும் போது
தனிமை போதும்,
விளக்கைக் கொளுத்தி
மரக்காலுக்குள் மறைக்காதீர்கள்,
இவையெல்லாம்
இன்னும்
விவிலியத்தின் வார்த்தைகளில் மட்டும் தான்
வாழ்க்கைக்கு வரவில்லை.

கழுத்துச் சங்கிலியில்
தங்கச் சிலுவை சுமப்பவர்களுக்கு
மரச் சிலுவையின்
பாரம் புரிவதில்லை.

மத விற்பன்னர்கள்
புனித நூல்களைப் படிப்பதைவிட
விற்பதையே அதிகம் விரும்புகிறார்கள்..

ஆன்மீகவாதிகளோ
ஆயிரம் பேருக்குத் தெரிவித்துத் தான்
ஆறு பேருக்கு
அன்னதானம் செய்கிறார்கள்.

பாவம் பரமன்,
இன்னும் சிலுவையில்
பாவிகளை மன்னிக்கச் சொல்லி
தொடர்ந்து மனுச்செய்கிறார்.
மதமோ
பாவிகளை உற்பத்தி செய்துகொண்டிருக்கிறது.

மனிதமும், மன்னிப்பும்
ஆலயத்துள் பெறப்பட்டு
ஆலயத்துக்குள் விவாதிக்கப்பட்டு
ஆலயத்துக்குளே விட்டுச் செல்லப் படுகிறது.

காய்கள் கனியாகும்
எனும் நம்பிக்கையில்
சிலுவை மட்டும் இன்னும் காயவில்லை.

கேட்கச் செவியுள்ளவன் கேட்கட்டும்,
இன்னும்
சிலுவை கதறிக் கொண்டிருக்கிறது
காதுகளைக் கழற்றிவிட்ட மனிதர்களைப் பார்த்து.

கவிதைகள்

விதைக்குள் ஒளிந்தவை

ஆயிரம் மைலுக்கு
அப்பால் இருந்தாலும்
என் குரல் கேட்பாய் என்று
சில நூற்றாண்டுகளுக்கு
முன் யாரேனும் சொல்லியிருந்தால்
அவனுக்குப்
பைத்தியக்காரப் பட்டம்
கிடைத்திருக்கும்.

எங்கே இருந்தாலும்
பார்த்துக் கொண்டே பேசலாம்
என
கடந்த நூற்றாண்டின்
முதல் படியில் யாரேனும்
முனகியிருந்தால்,
மனநிலை மருத்துவமனை
அவனை அனுமதித்திருக்கும்.

பூமிக்கு வெளியே போய்
பூமியை
படமெடுப்பேன் என்றவனை
ஈசல் கூட சீண்டியிருக்காது.

நிரூபிக்கப் பட்டபின்பே
நம்புவேன் என
பிடிவாதம் பிடிக்கும் பழக்கம்,
கடிவாளம் போட்டாலும்
நமக்குள் அடங்கி விடாது.

நேற்றைய கேலிகளில்
விளைந்திருக்கின்றன
இன்றைய
வியப்பின் விரல் நுனிகள்.

இன்றைய கேலிப் பேச்சுகள்
நாளை சில
ஆச்சரியங்களை
உச்சரிக்கும்.

புரியாவிட்டாலும் நம்பும்
நிலையில் நானும் நீயும்.

யாரோ சிரிக்கிறார்கள்,
கடவுள் தான்
மனிதனைப் படைத்தாராமே ?.

0

கவிதைகள்

பாவம்...

முண்டியடிக்கும்
குழப்பக் கண்களோடு
கேட்டேன்….
பாவம் என்றால் என்ன ?

சட்டத்தின் முதுகெலும்புடைத்து
சமுதாயத்தைக் குழப்பி
சச்சரவு செய்வது பாவம்
என்றான்
அரசு ஊழிய நண்பன்.

ஆண்டவனின்
வார்த்தைகளை வாழாமல்,
கேட்டுவிட்டுக் கடப்பவன்
பாவி என்றார்
மரியாதைக்குரிய மதகுரு ஒருவர்.

கத்தி வீசாமல்
பிறர் மனம் காயம் செய்வதும்
வார்த்தை வாளெடுத்து
இதயம் சொருகுவதும் பாவம்,
என்றாள் குடும்பத் தலைவி ஒருத்தி.

பாவமில்லா இதயங்களை
பாவத்துக்குள் விழத்தாட்டுவது பாவம்,
படித்ததைச் சொன்னான்
பெரியவன் ஒருவன்.

நீ
என்ற ஒன்றே இல்லாத போது
பாவம் என்பதெல்லாம் இல்லை.
பார்வையில் தான் பழுது.
உன்னைச் சுற்றி இருப்பதெல்லாம்
நீர்க்குமிழிகளின் நிரந்தர அரங்கம்.
மேதாவித்தன குழப்பவாதி சொன்னான்.

உன் பார்வையில் தவறாய் தெரிவது
இன்னொரு பார்வையில்
பழுதாயில்லை என்றால்
பாவம் என்பதை எப்படி
பட்டியல் படுத்துவாய் ?
கேள்விக்குக் கேள்வியை பதிலாய் சொன்னார்
பேராசிரியர் ஒருவர்.

எந்தப் பதிலும் பதிலாய் முடியாமல்
கேள்வியோடு கேள்விகள்
கேள்விகள் தொடுக்க,
பதிலாய் நான் படுக்கையில் விழுந்தேன்…

மனசாட்சியின் தூங்காக் கண்கள்
உங்களை
தூங்கவிடாமல் செய்கிறதென்றால்,
நீங்கள் செய்தது பாவம் என்றாள்
கிசுகிசுப்பாய்
காதருகே என் மனைவி.
திரும்பிப் படுத்தேன்.

கனவுகளோடு சிரித்துப் பேசி
தூங்கிக் கொண்டிருந்தது
என் குழந்தை.

கவிதைகள்

தோழிக்கு ஒரு கவிதை

அவளருகே செல்கையிலே மனதினுளே வண்ணத்துப்பூச்சிகள் சிறகடிக்கும்

அவள் குரளை கேட்கேயிலே செவிகளுள்ளே குயிளோசை கூச்சலிடும்

அவள் நடையோடு போட்டியிட்டால்
அண்ணப்பரவையும் தோத்துவிடும்

அவள் கண்ணத்தின் ஒற்றைப் பருவிற்கு
காரனமான கள்வன் நானென எண்கயிலே

என் நெஞ்சமும் சிறிது சஞ்சலம்கொள்ளும்
அவள் அழகை அது குறைத்ததோ என

அவள் உதட்டினில் உதிரும் புண்நகை
என்னை எங்கோ தூக்கிச் செல்லும்

அவள் பெயரை உச்சரிக்க உதடுகளின் உதவி நாடவேண்டாம்

‘ல’ கரமும் ‘ச’ கரமும் ‘
இ’ கரத்தொடுயினைந்து

இடையே

ஒற்றொடு ‘ன’ கரம் ஒட்டிக்கொண்டால்
வருவது அவள் பெயர்

– Johan

கவிதை

5.2 தூரிகைப் பிழை

-ஸ்ரீ.பக்தவத்சலம்

(ஆங்கிலத்தில்: ஜான்சி)

மனத்தூரிகை

முதலில் மீனை

வரைந்து விட்டது.

நதியின்றி நானா என்றது மீன்.

நதியைத் தொடங்கினால்

கரையின்றியா என்றது.

கரைக்குக் கோடிழுக்கையில்

மண் இல்லாமலா என்றது.

புல் முளைத்த மண் ஆக்கினால்

கவிதை

ஒரு தேவாலயம்

ஆலயத்தில் பெரும்பாலும்
ஆட்கள்
குறைவாகத் தான் இருப்பார்கள்.

பலர்
வெளிப்பக்கப் படிக்கட்டுகளில்
இளைப்பாறிக் கிடப்பார்கள்.

காற்றில் பறக்கும்
காகிதங்களை கவனித்துக் கொண்டோ,
விளையாடித் திரியும்
அணில்களை ஆராய்ந்து கொண்டோ,
சிறு சிறு
கற்களை எண்ணிக் கொண்டோ
வெளிப்பக்க மணல் திடலில்
சிதறிக் கிடப்பவர்களே அதிகம்.

நலம் விசாரிப்புகளுக்காகவும்,
சந்திப்புகளுக்காகவும்
தொடரும்
பலருடைய தேவாலயப் பயணம்.

சிலருக்கு ஞாயிறு காலை
திருப்பலி
கட்டாயமாகிப் போன
ஒரு வலி.

கடன் பாக்கி கேட்கவும்,
பொருட்கள் கை மாற்றவும் கூட
அந்த
ஆலய வளாகம் அவசியமானது
அனேகருக்கு.

சுவரில் கிறுக்கும்
சிறுவர்களை
மிரட்டி விரட்டி விட்டு
மீண்டும் விட்ட இடத்திலிருந்து
கதை தொடர்கிறார்கள்
சுவரில் சாய்ந்திருக்கும் பெண்கள்.

ஏலக் கணக்கை
எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார் ஒருவர்,
அடுத்த வார அறிவிப்புகளை
ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார்
இன்னொருவர்.

இத்துடன் இத்திருப்பலி
நிறைவுற்றது என்கிறார்
பாதிரியார்.

வாரங்கள் தொடர்கின்றன,
அர்த்தங்களற்ற அடையாளங்களோடு.

கவிதைகள்

மதம்

என் மதத்தை
நான்
தாக்கிப் பேசினால்,
மதச்சார்பற்றவன் என்கிறீர்கள்,

உன்
மதத்தைத் தாக்கினால்
மத வெறியன் என்கிறீர்கள்,

இரண்டையுமே
எதிர்த்துப் பேசினால்
நெற்றிக்கு நாத்திக நாமம்
பூசுகிறீர்கள்.

என்ன தான் செய்வது ?

மாற்றுக் கருத்துகளை
மறைத்து வைத்துச்
சிரித்தால் மட்டுமே
என்னை
நானாய்
ஏற்றுக் கொள்வீர்கள்
போலிருக்கிறதே.

கவிதைகள்