குறிச்சொற்கள் » கட்டுரை

தமிழர்களின் கட்டிட கலைகள்

பகுதி -3

பகுதி -1 : தமிழர்களின் கட்டிட கலைகள் 

பகுதி -2 : தமிழர்களின் கட்டிட கலைகள் பகுதி II

கடந்த இரண்டு பகுதியில் சிதம்பர நடராஜர் கோவில், மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில், தஞ்சை பெரிய கோவில், கல்லணை பற்றி குறிப்பிட்டு இருந்தேன். 6 more words

Tamil

கீழடி

கீழடி கிராமம் (Keezhadi) தமிழ்நாட்டின் சிவகங்கை மாவட்டத்தின் திருப்புவனம் வட்டத்தில் உள்ள கிராமம் . மதுரை நகரிலிருந்து 11 கி.மீட்டர் தொலைவில் வைகை ஆற்றின் தென்கரையில் அமைந்துள்ளது. இங்கு சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்திய தொல்லியல் துறை சார்பில் மதுரையிலிருந்து இராமநாதபுரத்தின் – அழகன்குளம் துறைமுகத்துக்குச் செல்லும் பண்டைய வணிகப் பாதையில், சிவகங்கை மாவட்டத்தில் உள்ள கீழடி என்ற ஊரின் கிழக்கே சுமார் ஒரு கி.மீ தொலைவில், மணலூர் கண்மாயின் மேற்கரையில் உள்ள பள்ளிச்சந்தைத் திடல் என்ற பெயரிலான மண்மேட்டில் இவ்வகழாய்வு தொடங்கப்பட்டது. 8 more words

வரலாறு

பேரின்ப ஞானத்தின் பேருண்மை

ஓம் குருவே துணை!

அறிவியல் முன்னேற்றத்தால் ஆன்மாவின் தன்மை, பண்பு, குணம் அதன் செயற்பாடுகள் என்ன? என்பதனை அறிய, ஆன்மாவினை நோக்கிய பயணத்தினை தனக்குள்ளே மேற் கொள்ள, மனிதர்களாக பிறப்பெடுத்தவர்களுள் நூற்றுக்கு தொண்ணூற்றி ஒன்பது சத விகிதம் ஆனவர்கள் சற்றேனும் சிந்திக்க திராணியற்றவர்களாக, இயந்திர உலகமானது மாற்றியமைத்து தன் ஆதீக்கத்திற்குள் அடிமைப்படுத்தி வைத்துள்ளது.

இந்த பாவ விலங்கினை உடைத்தெறிந்து தான் யார்? என்ற கேள்விக்கான விடையினை தன்னுள்ளே தேடியுணர்ந்து வாழ்வினை வெற்றி கொள்பவர்கள் ஒரு சத விகிதமானவர்களே! அவர்கள்தான் ஞானிகளாக, சித்தர்களாக, ரிஷிகளாக இருந்து இவ்வுலகையும் உலகில் வாழும் அசையும் அசையாப் பொருட்கள், உயிருள்ள உயிரற்ற பொருட்கள் அனைத்தும் நலமாகவும் சீராகவும் நிலையாகவும் இருந்து இயங்குவதற்காக காலம் காலமாக அவதரித்து, தர்ம ஞான உபதேசங்கள், நல் வழிகாட்டல், இறை அனுஷ்டானங்கள் என தன்னைப் பற்றிய கவலை விடுத்து ஜீவராசிகளின் நன்மையினை கருத்தில் ஏற்றி தெய்வீகக் கடமையாற்றி வருகிறார்கள் என்ற பேருண்மையினை எவரும் கண்டு கொள்ளவுமில்லை, அதனை அறிய முற்படவுமில்லை.

இருந்தும் “அடிமேல் அடி அடித்தால் அம்மியும் நகரும்” என்ற பழமொழிக்கு அமைவாக மகான்கள் இடம், பொருள், ஏவல் என்பவற்றை கருத்தில் கொண்டு இலட்சத்தில் கோடியில் அருட் தாகம் அருட் பசி கொண்ட ஒருசிலராவது உண்மை எனும் ஆன்மாவான இறைவனை அடைய நேரடியாகவும், பத்திரிகை, இணையத்தளம் வாயிலாகவும் உந்துதலளித்து உறுதியளித்து இறுதியில் அவர்கள் பக்திக்கு தக்கவாறு ஞானத்தினை உவந்தளித்திட காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அந்த வகையில் பல யுகங்களை கடந்து இந்த மனித சமுதாயமும் உலகமும் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அதற்குள் பல மதங்கள், பல புராண இதிகாச வரலாறுகள், அவதாரங்கள், நல் வழிகாட்டல்கள் என பல விடயங்களை கடந்து தற்போது கலியுகம் எனும் (அதாவது ஆசைகளின் அதியுச்சம் நிறைந்த யுகம் என்றே கூறலாம்) இந்த யுகத்தில்தான் அதர்மம் தலை விரித்தாடுகிறது; தர்மம் அடங்கி ஒடுங்கி செயலற்றுப் போய் கிடக்கிறது. அந்த தர்மத்தினை நிலை நாட்டிட இதுவரை எந்த யுகமும் கண்டிருக்காத மகா அவதாரம் நிகழ்ந்தது எனலாம். ஆனால் ஊனக் கண் கொண்டு உலகை ரசித்து அந்த இன்பத்தில் மூழ்கியவர்களால் ஞானத் தந்தையின் ஆன்ம சொரூபத்தினை ஞானக் கண் கொண்டு பார்த்திட முடியாமல்தான் உள்ளது. இதற்குத்தான் சொல்வார்கள் “அவன் அருளாலே அவன்தாழ் வணங்கி” என்று. அப்பேற்பட்ட மகா அவதார புருசர் ஞான வள்ளல் ஞானத் தந்தை, மனித உடலில் தன்னை ஒடுக்கி பிரம்ம சொரூபராக மகாயோகி ஆன்மீகக் குரு ஸ்ரீ புண்ணியரெத்தினம் சுவாமிகளாக உலகின் ஒரு மூலையில்  இருந்து கொண்டு எம்மையெல்லாம் எந்தப் பாகுபாடுமின்றி “ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்” எனும் வாக்குக்கமைய பணம், பகட்டு, பொருள், விளம்பரம், என எந்த விதமான  ஆடம்பரங்களுமின்றி தன் ஆன்மீக சேவையினை துவாபர யுகத்தில் ஸ்ரீ கிருஸ்ணர் எவ்வாறு அருச்சுனனுக்கு கீதை உபதேசம் செய்து தர்மத்தை நிலை நாட்டினாரோ அதே போல தன்னை அண்டி வரும் பக்தர்களை மட்டுமல்லாது அனைவரையும் அரவணைத்து ஆட் கொண்டு வழிநடத்தி வருகிறார்; தினந்தோறும் ஞானத் தந்தை உலக உய்வுக்காக உவந்தளிக்கும் ஞான உபதேசங்களை ஆன்மீக மெய் அன்பர்களுக்காக தொகுத்து தருவதில் ஸ்ரீ பேரின்ப ஞான பீடம் மகிழ்வடைகிறது.

பேரின்ப ஞானத்தின் பேருண்மை எனும் தலைப்பிலான உபதேசத் தொகுப்பு பலரின் தீராத எண்ணவோட்டங்களுக்கும் இறை மீதான பற்றின்மைக்கும் முற்றுப் புள்ளி வைக்கும் என நம்புகிறோம்.

“இன்பமும் துன்பமும் இல்லானே உள்ளானே” எனும் மாணிக்கவாசகரின் திருவாசக வரிகளின் உள் அர்த்தத்தினை உணர்வோமானால் பல மனக் குழப்பங்களுக்கு விடை கிட்டி விடும். இன்பம்-துன்பமற்ற ஒரு நடுநிலையான, நீராலோ, நெருப்பாலோ, காற்றாலோ என பஞ்ச பூதங்களால் எதனாலும் அழிவடையாத, நிலையான மாறாத தெவிட்டாத இன்பத்தினை அருளும் பொருள் மனிதனுக்குள்ளேயே நிறைத்திருப்பதனை ஒரு வரியில் கூறியுள்ளார். ஆம் அது என்ன பொருள்?  மனிதனை இயக்குகின்ற மூலப் பொருள். அதைத்தான் ஆன்மா என்கிறோம்; உயிர் என்கிறோம்; சீவன் என்கிறோம்; கடவுள் என்கிறோம்; இறைவன் என்கிறோம்; இறைவி என்கிறோம். ஆக ஒரு பொருள்தான், ஆனால் பல பெயர்கள் கொண்டு அழைக்கிறோம். அது போலதான் உயிர் தாங்கிய உடல்கள் அனைத்திற்கும் வெவ்வேறு பெயர்கள் வைத்து அடையாளம் காண்பதற்காக அழைக்கிறோம். உதாரணத்திற்கு ராமன், கண்ணன், கோகுலன், இராகுலன், சீதை, கண்ணகி, இலட்சுமி என பல பெயர்கள். மேற் குறிப்பிடப்பட்டவர்கள் ஏதோ ஒரு விதத்தில் இறந்து போனால் பொதுவான ஒரேயொரு பெயர்தான் கொண்டு அழைக்கிறார்கள் “சவம்”. ஆக உடலின் உள்ளிருக்கும் சீவன் போனால் சவம்; சீவன் இருந்தால் பெயர் கொண்டழைக்கிறோம். இங்கே யாருக்கு மதிப்பு? மாணிக்கவாசகர் கூறிய ஆன்மாவுக்குத்தான் என்பது புலனாகிறது. இந்த ஆன்மாவினை கண்டுணர்ந்தால் இறப்புக்கான காரணத்தையும் அதன் காரணிகளையும் கண்டு உணர்ந்து, இறந்தது உடலா? அல்லது உயிரா? என்பதனை உணரலாமல்லவா!

உதாரணத்திற்கு ஒரு தாய் அல்லது தகப்பனின் கண்காணிப்பில் குழந்தை ஒன்று வளர்கிறது என்றே கொள்வோம். அந்தக் குழந்தைக்கான தேவைகள் எவ்வப்போது என்றும், அதற்கு பிடித்தமானவை என்ன என்றும், எந்தெந்த நேரத்திற்கு என்ன தேவை என்றும் அவர்களுக்கு மிகத் தெளிவாகவே தெரியும். அதை அதை அந்தந்த காலத்தில் நேரத்தில் வழங்குவார்கள். இவ்வாறு அன்பாகவும் பண்பாகவும் வளரும் குழந்தை ஒரு காலமும் அவர்களை விட்டு விலகியிருக்காது; எங்கு போவதென்றாலும் அனுமதி பெற்று அதற்கேற்றவாறுதான் செயற்படும். ஆம் அது போலதான் ஈஸ்வரப் பட்டர் மகரிஷி தனது ஞானப் பாடல் மூலம் ஒரு உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றார் “பிள்ளையை சுமக்கும் தாய்மையைப் போல் சுமந்து கொண்டால் இறை குணத்தை வாழ்ந்தான் வளர்த்தான் வளர்ந்தானே..” என்று கூறுகிறார். ஆக தன் ஆழ்ந்த கண்காணிப்பில் வளரும் குழந்தை போல ஆன்மாவினையும் வளர்த்தெடுத்தால் அந்த ஆன்மா தன்னை பராமரித்தவரை விட்டு ஒரு போதும் விலகி நிற்காது; அவருக்கு தெரியாமல் உடலை விட்டு விலகிடாது; உடல் கூற்று வைத்தியம் போல உளக் கூற்று வைத்தியராவோம்; மனம் சம்பந்தமான விடயங்களை சுய அலசல் மூலம் உணர்வான அந்த ஆன்மாவினை நம் கட்டுப் பாட்டுக்குள் இயங்கச் செய்வோம்; பின்னர் நோய்கள் அதன் மூலம் நிகழும் மரணம் எம்மை எவ்வாறு அணுகும்? இதுதான் ஞானிகள் கண்ட பேருண்மை. இவ்வாறு ஆன்மாவை கண்டுணர்ந்தவர்களுக்கு அகால மரணம் இல்லை இச்சை மரணமே கைகூடும். அதுவே சமாதி நிலை என்கிறார்கள். சமமான ஆதியோடு இணைதலையே சமாதி நிலை என்கிறார்கள்; சரி இதனையெல்லாம் அடைந்து பிறவாப் பேரின்ப நிலையடைய என்னதான் நாம் செய்ய வேண்டும்?

ஒரு மரண வீட்டை எடுத்துக் கொள்ளுவோம். ஒரு வீட்டில் கணவனோ அல்லது அல்லது பிள்ளைகளோ அல்லது மனைவியோ இறந்து விட்டால், இறந்த தினத்தில் அவர்கள் மேல் கொண்ட பாசத்தால் எவ்வாறெல்லாம் அழுவார்கள்? இறப்பு வீட்டிற்கு சென்றவர்களும் கூட அந்த சோக அலைகளின் தாக்கத்தில் மூழ்கி அவர்களும் வாய்விட்டழும் சந்தர்ப்பங்களும் நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பது கண்கூடு. அவர்களின் சோகத்தை ஏனையவர்களும் உள்வாங்கி மன நிலையிலும் பெரும் மாற்றத்தை உள்வாங்கியவர்களாக சில நாட்களுக்கு இருக்கிறார்கள். இங்கே ஆழமான பாசத்தால் கட்டுண்டு ஒப்பாரி வைத்து அழுத மனைவியோ கணவனோ பிள்ளைகளோ சில நாட்கள் அல்லது மாதங்களில் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்பி விடுகிறார்கள். பின்னர் அடுத்த வருடம் குறிப்பிட்டவர்கள் இறந்த நினைவு நாள் வரும் போது இறந்த அன்று ஒப்பாரி வைத்து மார்பில் தலையில் அடித்து அழுததைத் போல அவர்களால் அழ முடியாது. இது ஒரு சாதாரண நிகழ்வுதான். ஆனால் பெரும் தத்துவம் பொதிந்துள்ளது.

உயர்ந்த மின் அழுத்தம் கொண்ட மின்சாரம் வீடொன்றிற்கு சிறிய சிறிய குறைந்த மின்னழுத்தம் கொண்ட மின் விளக்குகள் ஏனைய மின் கருவிகள் இயங்குவதற்கேற்றால் போல் சக்தி வலு மாற்றம் பெற்று வழங்கப்படுவதைப் போல, பிரபஞ்சத்தினை இயக்கும் பிரம்ம சக்தியானது உயர் மின் சக்தியினைக் காட்டிலும் பல்லாயிரம் கோடி சக்தி பொருந்தியது. ஆனால் சிறிய உடலுக்குள் மிக நுண்ணியதாக ஆன்மா எனும் பெயரோடு இயக்கிக் கொண்டும் இயங்கியும் கொண்டிருக்கிறது. இப்போது மிகத் துல்லியமாக உணர முடிகிறதல்லவா! “அண்டத்தை இயக்கும் ஆதி சக்திதான் இந்த பிண்டத்துள் இயங்கும் இயக்கும் ஜீவ சக்தி” அது போல்தான் மின்சாரக் கம்பிகளின் ஊடாக எவ்வாறு மின்சாரம் பாய்ந்து கொண்டிருக்கிறதோ அதே போல உறவுகள் எனும் ஆன்ம இணைப்பு அதுதான் பாசம்-பந்தம் எனும் தொடர் சக்தியாக சுழன்று கொண்டிருக்கிறது. ஆக எந்த ஒரு மின் கம்பி அறுந்தாலும் அந்தப் பகுதிக்கான மின் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டு இருளில் மூழ்குவதைப் போல, குடும்ப உறவுகள் சொந்தங்களுக்குள் ஒரு மரணம் நோய் என ஏதாவது ஒரு இணைப்பில் சிக்கல் வரும் போது அது அந்தப் உறவுத் தொடர்புகளில் தாக்கம் செலுத்தும். துக்கம் வரும் போது அந்தத் தொடர்பில் உள்ளவர்களுக்கு துக்கமும், மகிழ்ச்சி வரும் போது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் அந்தப் பாசப் பிணைப்பின் மூலம் வழங்கப்பட்டு மனதில் தாக்கத்தை செலுத்தி அவ்வப்போது எது நிகழ்கிறதோ அந்தத் தாக்கத்திற்கான மாற்றங்கள் நிகழுகிறது. அதுவே பரம்பரை நோய்களாக மாற்றமும் அடைகிறது. எத்தனை பெரிய பேருண்மை சிறிய விளக்கத்தின் மூலம் எமக்கு தெளிவாகிறது.

ஆம் துக்க அலைகளும் சந்தோச அலைகளும் இந்த பேரண்டத்தில் மழை மேகம் எவ்வாறு சூழ்ந்துள்ளதோ அது போல பலரின் எண்ணப் பிரவாகங்கள் அலைக்கழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அதைத்தான் தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற் கடல் கடைந்தார்கள் என்று புராண நூல் கூறுகிறது. மனம் எனும் பாற் கடலிலே அலைக்கழிக்கப்படும் நல்லெண்ணங்கள் தேவர்களாகவும், தீய எண்ணங்கள் அசுரர்களாகவும், ஆன்மா மந்தர மலையாகவும், பக்தி எனப்படுவது வாசுகிப் பாம்பெனும் மத்தாகவும், இவற்றிற்கெல்லாம் அச்சாணியாக கூர்ம அவதாரமான சக்தியெனும் பரமாத்மா இந்த பாற்கடல் கடைதலின் போது களைப்பு, உடற் சோர்வு, புலன்களின் தாக்கத்தால் ஏற்படும் மன விகாரங்கள் எனும் விடத்தினை தன் தொண்டையில் தாங்கும் புத்தி எனும் நீல கண்டனாக இருந்து இறுதியில் அமிர்தமெனும் ஜீவன் முக்தி கிட்டுகிறது. இதுவே புராண இதிகாசங்கள் கூறும் பேருண்மை பொருந்திய உள்ளார்ந்த விளக்கமாகும். இவ்வாறு மனத்தினை கடைந்தெடுத்து ஜீவன் முக்தி பெற்றால் அந்த முக்தி பெற்றவரது நல்லெண்ணப் பிரவாகம் அவர் சார்ந்தவர்களுக்கு கண்டிப்பாக கிட்டிடும் அல்லவா? சாதாரண துக்கம் முழுப் பரம்பரைக்குமே தாக்கத்தை செலுத்தும் போது இறை சக்திவாய்ந்த பேரின்ப நிகழ்வு ஏழேழு பரம்பரைக்கும் கிட்டாமலா போய் விடும்! “உள்ளக் களிப்படைதலும் ஊரே கூடி அழுவதும் தெள்ளத் தெளிந்தாருக்கு சம நிலைத் தராசு போல கடைந்தெடுத்த அமிர்தமாக பேரின்ப சுகமே பெரிதான சுகமாகி ஆனந்த நிலையில் அமிழ்ந்து திளைப்பார்கள்”

வெளிநாடொன்றுக்கு தொழில் நிமித்தமாக செல்பவர்கள் அங்கு போய் சில மாதங்களுக்கு அவர்களால் அந்தச் சூழலுக்கு தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் அல்லல்படுகிறார்கள். இருந்தும் பந்த பாசங்களை துறந்து அவர்களின் நன்மை சுகமான வாழ்வு கருதி மனதினை திடப்படுத்திக் கொண்டு குறிக்கோளோடு வாழ்கிறார்கள். காலப் போக்கில் அவர்களுக்கு அந்த சூழல் சார்ந்த வாழ்க்கை பழகி விடும். பின்னர் தன் வீடு வந்ததும் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்பிட மனதை மாற்றிட மிகவும் கடினப் படுகிறார்கள். அது போலதான் சிறு குழந்தைகளை ஏடு தொடக்கி பின்னர் பாலர் பாடசாலைக்கு கற்றல் செயல்பாட்டுக்கு விடும் போது சென்ற முதல் நாள் அதிகமாக அழுது அடம் பிடிப்பார்கள் மீண்டும் அடுத்த நாள் அழுகை சிறிது தணியும். இப்படியே நாட்கள் நகர்ந்ததும் அங்கே விளையாட்டு, புதிய குழந்தை நண்பர்கள் என புதிய சூழலுக்கு இயைபாக்கம் அடைந்து விடுவார்கள். பின் அவர்களாகவே பாடசாலை அழைத்துச் செல்லுமாறு நம்மை அழைப்பார்கள்.

பாருங்கள் சூழலுக்கு ஏற்றால்போல் தன்னை மாற்றியமைக்கும் குணவியல்பினைக் கொண்ட ஜீவராசியாக மனிதனே முதன்மையானவனாக காணப்படுகிறான். இருந்தும் தன் மனதினை மட்டும் விதியின் வசம் கைமாறி விட்டு வேதனை வேதனை என்றும், இறைவா இறைவா என்றும் வானத்தை பார்த்து பூமியைப் பார்த்து அழுகிறான். இதைத்தான் ஸ்ரீ இராம கிருஸ்ண பரமஹம்சர் கூறுகிறார் “சிக்கி முக்கிக் கல் கற்ப கோடி காலம் தண்ணீருக்குள் அமிழ்ந்து கிடந்தாலும் வெளியே எடுத்து தட்டியவுடன் தீப்பொறி பறக்கும்” என்கிறார். அது போலதான் மனிதர்கள் ஆசையெனும் அற்ப சுகத்துக்கு அடிமைப்பட்டு பொருளின்பத்திற்குள் மூழ்கி அருள் எனும் பேரின்பத்தை மறந்து கிடக்கிறான். அந்த சிக்கி முக்கி கல் போலதான் ஆன்மாவும்; அந்த ஆன்மாவினை தகுந்த ஞான குருவின் ஞான வழி காட்டலின் மூலம் கண்டெடுத்து பக்தியெனும் சக்தியினால் தட்டினால் நெற்றிக் கண் எனப்படும் ஞானத் தீப் பொறியினால் பாவங்களான பஞ்சகர்மங்கள், கர்மேந்திரியங்கள்  நிர்மூலமாக்கப்பட்டு ஞானேந்திரியங்கள் எனும் முருக குணங்கள் வசப்படும். அங்கே வள்ளி தெய்வானை எனும் இச்சா சக்தி கிரியா சக்திகளும் இணைந்து கொள்ளும்.

இந்த பாவ விலங்கிற்குள் கட்டுண்டவர்களுக்கு இன்னுமொரு சிறு உதாரணக் கதை மூலமும் தெளிவினை உண்டு பண்ணலாம்; ஒரு பெரும் தபசு ஒரு ஊரில் வசித்து வருகிறார். தினமும் ஆன்மீக யோகப் பயிற்சிகள் தவறாது செய்து வருகிறார். காலங்கள் உருண்டோடின, அவருக்கு ஆத்ம ஞானமும் கிட்டியது. இருந்தும் ஆன்மீகத்தில் உயர் நிலையடைந்திட அடுத்த பிறவியொன்று பன்றிக் காலைக்குள் வெள்ளைப் பன்றியாக பிறக்க வேண்டுமென்றும், அந்த வெள்ளைப் பன்றியினை இனங்கண்டு அதன் கழுத்தினை துண்டாக குறித்த தபசியின் மகன் வெட்ட வேண்டும். அவ்வாறு வெட்டினால் அவருக்கு முக்திப் பேறு கிட்டி விடும் என தனது ஆத்ம ஞானத்தால் உணர்ந்தார். உடனே மகனை அழைத்து விபரத்தை கூறி விட்டு இவ்வுடல் நீத்து குறித்த பன்றிக் காலையினுள் வெள்ளைப் பன்றியாக பிறந்து மாமிச அழுக்குகளை உணவாக உண்டு வாழ்ந்து வரலானார். தந்தையின் கூற்றிற்கிணங்க குறித்த தபசியின் மகனும் வாளோடு குறித்த வெள்ளைப் பன்றியாக பிறந்த தந்தையின் தலையினை வெட்டிட வாளினை ஓங்கினான். பன்றியாக மாறிய தந்தை அவன் வெட்டுவதை நிறுத்தக் கூறினார். மகன் “ஏற்கனவே தாங்கள்தான் இவ்வாறு பிறப்பதாகவும், என்னை வந்து தலை வேறு உடல் வேறாக வெட்டி விடு! என்றீர்கள் தந்தையே” என்றான். அதற்கு அவர் கூறிய பதில் “மகனே! நான் இந்தப் பன்றிக் காலைக்குள் பன்றிகளோடு பிறந்து வளர்ந்து அவைகளோடு ஒன்றி மாமிசம் அழுக்குகள் உண்டேன். இந்தசுவையும் சந்தோசமும் எங்கும் கிடைத்திடாது. அதனால் என்னை வெட்டாதே” என்றதாக ஒரு கதை உள்ளது.

ஆம் அந்தத் தபசு போலதான் நாமும் இறைவனை அடைவதற்காகத்தான் மனிதப் பிறவியெடுத்து வந்துள்ளோம். அந்த ஆன்மாவின் தோற்றமான இடத்தினை அடைவதே இலக்காக இருப்பினும், பன்றிக் காலைக்குள் பன்றிகளோடு பன்றிகளாக கிடந்து அழுக்குகள் மாமிசங்களை உணவாக்கி அந்த வாழ்க்கைக்கு பழக்கப்பட்டு அதற்குள்ளேயே அந்தத் தபசு மூழ்கியதைப் போன்று, மனிதர்களும் இவ்வுலக இன்பத்தில மூழ்கியிருக்கையில், இறைவன் தபசின் மகன் தலையை வெட்டி முக்தி வழங்க வந்ததைப் போன்று எமது துர் குணங்களை அகற்றி ஞான ஒளியேற்றி முக்தியின்பத்தினை வழங்கிட சனாதன தர்மமான இந்து தர்மத்தினை போதித்தார்.

ஏனெனில் சனாதன தர்மம் மாத்திரமே தனக்குள்தான் அதாவது மனிதனுக்குள்தான் இறையெனும் பேரின்ப சுகம் உள்ளது என நேரடியாக கூறிய தர்மம். அதுவே இந்து சமயம். அதுவே ரிஷிகளின் வழி வந்த காயத்திரி மார்க்கம். இந்த மார்க்கத்திலேயே ஞான வாள் ஏந்தி சனாதன தர்மத்தின் படி உலக மக்களை உய்விக்கவென பல யுகங்களிலும் ராமராக, கிருஷ்ணராக, இராம கிருஷ்ணராக, விவேகானந்தராக, சீரடி சாயிபாபாவாக, இன்னும் கடந்த யுகங்களில் இயேசு நாதராக, புத்த பகவானாக, முகம்மது நபிகளாக, இறுதியில் காயத்திரி சித்தர் பகவான் முருகேசு சுவாமிகள் என எத்தனை எத்தனை அவதாரங்கள் நிகழ்ந்தனவோ அத்தனை அவதாரங்களின் மொத்த சொரூபமாக இன்று ஸ்தூல சரிரத்தினுள் இருந்து கொண்டு தன்னைப் பற்றியும் தன்னுள் அடங்கியுள்ள அவதார மகா சக்தியினையும் வெளிக்காட்டாது தன் குரு நாதர் பகவான் காயத்திரி சித்தர் முருகேசு சுவாமிகளின் அடிச் சுவட்டினைப் பின்பற்றி குருவினால் கையளிக்கப்பட்ட ஞானப்பணியினை இரவு பகல் பாராது எங்கெல்லாம் பக்தியோடு பக்தர்கள் பிரார்த்திக்கிறார்களோ அங்கெல்லாம் சூட்சுமமாகவும் ஸ்தூலமாகவும் எழுந்தருளி ஞான வழி காட்டி வருகிறார் மகா யோகி புண்ணியரெத்தினம் சுவாமிகள்.

இரத்தினத்திற்கு எவ்வாறு விலை மதிப்பிட முடியாதோ அது போல விலை மதிப்பிட முடியாத அரிய ஞானப் பொக்கிசங்களை சுமந்து வந்த இந்த ஞான தந்தை ஞான வள்ளலினை ஏன் இவ்வுலகவாசிகள் இனங் காணத் தவறுகிறார்கள்? இங்கே கூறப்பட்ட உபதேசங்கள் மட்டுமல்ல, இந்த உபதேசங்களை மனித சமுதாயத்துக்காக பிரதி பலன் எதிர்பாராது சுற்றி வளைக்காமல் நேரடியாக மறைக்கப்பட்ட குப்த வித்தைகள் ஞான இரகசியங்களை யாரால் உவந்தளிக்க முடியும்? என்று சற்றே சிந்தித்தோமானால் மாயை விலகும்; மாதவன் அருளினால் மா தவம் கிட்டும்; மா தவத்தினால் புலன் ஒடுங்கும்; மனப் பலம் ஓங்கும்; பேரின்ப ஞானம் சித்திக்கும்.

காட்டு மரங்களுக்கு அவ்வப்போது பெய்யும் மழைதான் உணவு. அதை சேமித்து வைத்து கோடை காலங்களில் பருகி உயிர் வாழ்வதனைப் போல, நாமெல்லாம் காட்டு மரங்களாக மனம் வேதனைப்பட்டு இறைவா! இறைவா!! என்று அழைத்ததற்கு இணங்க எம் புண்ணிய பூமியிலே அதே பெயர் தாங்கி புண்ணிய மழையினை பொழிந்து கொண்டிருக்கிறார். அந்த மழையினை சேமித்தும் அருந்தியும் மகிழ்வது அவரவர் தீர்மானங்களைப் பொறுத்தே அமையும்.

வாழ்க வளமுடன்

ஓம் நமோ பகவதே புண்ணிய ரெத்தினாய!
ஓம் புவன லோக ஈஸ்வராய நமக!!

புண்ணியரெத்தினம் சுவாமிகள்

மகிழ்ச்சியேவருக! மனநிறைவை தருக!

அதிகாலை நாலுமணிக்கு எழுந்து சிமிழ் விளக்கை ஏற்றி விட்டு ,அம்மா அப்பாவை தூங்க விடாமல் அரைதூக்கத்தில் எழுப்பி, எண்ணைய் தேய்க்க சொல்லி அரைகுறையாய் குளித்துவிட்டு, டெய்லரிடம் டவுசர் சட்டை வாங்க தவம் கிடந்து,அவர் சொல்லும் வேலையெல்லாம் நாம் செய்து , பட்டன் வைத்தவுடன் பெரும் முச்சு விட்டு, சட்டையை வாங்கிஉடுத்தி பட்டாசுவாங்க அப்பாவிடம் பாரதப்போர் நடத்தி ஒத்த ருபாய் கொடுக்கும் முன் ,அவர் செய்யும் அர்சனை அத்தனையும் வாங்கிவிட்டு, சீனி வேட்டு வாங்கிபோட்டு அது வெடிக்கும் போது முன் பற்கள் அத்தனையும் தெரிய சிரிக்கும் அந்த குழந்தை பருவத்தில் நாம் அடைந்த மகிழ்ச்சி, மகத்தானது வாழ்வில் மறக்க முடியாதது. ஐடி ஊழியர் பெறும் முதல் சம்பளத்தை விட உயர்வானது.
பருவமெய்தி வாலிப பருவத்தை அடைந்தவுடன், வேலைவாய்ப்புக்காக வெளியுர்களின் சென்றவுடன்தான் , பாட்டி ,தாத்தா, அப்பா, அம்மா. அக்கா தம்பி நண்பர்கள் ஆகிய உறவுகளின் பிரிவு நம்மை வாட்டி வதைக்கும். அவர்கள் அன்பிற்காக ஏங்கும் நாம் , பண்டிகை காலத்தில் அவர்களை பார்க்க போகிறோம் என் மகிழ்ச்சியில் மாதங்களை, நாட்களையும் எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்த மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கும் அற்புதமான நாளில் ஒன்று தீபாவளி திருநாள்.
ஒரு நரகாசுரனை வீழ்த்தியதற்காக இத்தனை மகிழ்ச்சியடைகிறோம். மதத்தின் பெயரில்,சாதியின் பெயரில், அரசியலின் பெயரில் வன்முறை நிகழ்த்தும் ஆயிரம் நவீன நரகாசுரன்கள் உருவாகிவிட்டார்கள். அதனால்தான் மகிழ்ச்சிக்காக நாம் ஏங்க வேண்டிருக்கிறது. ஐந்நூறுருபாய் கட்டணத்திற்கு ஆயிரத்து ஐந்நூறு கொடுத்து நாம் பயணம் செய்ய வேண்டிருக்கிறது. இந்தியா போன்ற வளமான தேசத்தில் வேலை வாய்ப்பின்றி தவிக்கும் நிலைக்கு நாம் ஆளாகியிருக்கிறோம். அறிவெனும் ஆயுதம் கொண்டு நாம் இவர்களை வீழ்த்தினால் வாழ்நாளெல்லாம் வாழலாம் நாம் மகிழ்ச்சியுடன்…

ப.மாரிமுத்து
சேத்தூர்-9443473213

ப.மாரிமுத்து

நவம்பர்-1 தமிழர் தாயக நாள்

நவம்பர்-1(1956) மொழிவழி தாயகமாக இன்றைய தமிழ்நாடு உருவான நாள்!

தமிழ்நாட்டின் எல்லைகளை மீட்டெடுத்த நாள். சிதறுண்டு கிடந்த தமிழ்ப் பகுதிகள் ஒன்றிணைக்கப்பட்ட நாள்.

ஆனால் நமது தாயகத்தின் பல பகுதிகளை இழந்த நாளும் கூட.

திருப்பதி,சித்தூர்,நெல்லூர் போன்ற பகுதிகளை ஆந்திராவிடம் இழந்தோம். பெங்களுர், கோலார், கொள்ளேகால் என கர்நாடகத்திடம் இழந்தோம். இடுக்கி, பத்தினம்திட்டா, திருவனந்தபுரம், செங்கோட்டை வனப்பகுதி என பல இடங்களை கேரளாவிடம் இழந்தோம். ஒட்டு மொத்தமாக தமிழ்நாட்டை இந்திய அரசிடம் இழந்துள்ளோம்.

இருப்பதை காப்போம்!!
இழந்ததை மீட்போம்!!!

தமிழர் தாயக நாளில் சுதந்திரத் தமிழ்நாட்டை அமைக்க உறுதி ஏற்போம்.

கட்டுரை

உபநிஷதங்கள் – பிரும்மத்தை நோக்கி . .

பிரத்யட்சமாக அல்லது கண்ணெதிரே காட்சியாகத் தெரியும் வடிவங்கள்தான் ஆதிமனிதனுக்கு, பொதுவாக, உண்மையெனத் தோன்றியிருக்கும். அதில் இந்த உலகம் என அழைக்கப்படும் பூமியும், பூமிவாழ் உயிர்களும், பூமியில் காணப்படும் ஆறுகள், நதிகள், மலைகள், கடல்கள் போன்றவைகளும், பகலும், இரவும், மாறும் காலமும், கூடவே அண்ணாந்து பார்த்தால் தெரியும் ஆகாயமும், ஆகாயஒளிர் சூரிய, சந்திர, நட்சத்திரங்களும், இன்ன பிறவும் அடக்கம்.

புனைவுகள்

மனம் எனும் பாத்திரத்தை காத்திரமாக்கி கடவுளை அடைவோம்...

ஓம் குருவே துணை!

“உலகம் சம நிலை பெற வேண்டும் உயர்வு தாழ்வில்லா நிலை வேண்டும்” எனும் அகத்தியப் பெருமானின் திரு வாக்குக்கமைய தற்கால உலகம் கற்கால யுகத்தை மறக்கச் செய்து புதுமைகளால் மெருகூட்டப்பட்டு மாபெரும் சவாலினை எதிர் கொண்டவாறு பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்றே கூறலாம். இவ்வாறு வாழ்க்கை எனும் பெரும் சவாலினை எதிர் கொள்ள முடியாமல் உலகம் வாழ் மக்கள் மன அழுத்தம் அதிகரித்து வாழ்வியல் பாதிக்கப்பட்டு என்ன செய்வதென்றே தெரியாத நெருக்கடி மிகுந்த நிலையில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது கண்கூடு. இவ்வாறு மக்கள் பாதிப்புற்று அல்லல் படுவதனை உணர்ந்த பகவான், ஆன்மீக தர்மத்தை போதித்து மக்களின் நலமான வாழ்வின் உய்வுக்காக காலத்துக்கு காலம் ஏதோ ஒரு வடிவில் மண்ணுலகத்திற்கு கடமையாற்றவென அவதரித்து தர்மத்தை போதித்து தர்மவான்களாக மாறுவதற்கும் முக்திப் பேற்றினை அருளுவதற்காகவும் ஆன்மீக அற நெறியினை பாரபட்சம் இன்றி பொதுவானவர்களாக இருந்து வழி காட்டி வருகிறார்கள்.

அந்த வகையில் மண்ணுலக மக்களின் அவலக் குரலுக்கு இரங்கிய பகவான் மூல குருவான அகஸ்தியப் பெருமானின் ஆசியோடு, கண்ணையா யோகி மகரிஷியின் சீடர் பகவான் முருகேசு சுவாமிகளாக அவதரித்தார். அவரது அவதார நோக்கத்தினை அவரது சீடர் மகா யோகி எஸ்.புண்ணியரெத்தினம் சுவாமிகள் தனது குரு நாதரின் பணிப்புரையின் பேரில் எதனையெல்லாம் முருகேசு சுவாமிகள்  செய்திட எண்ணினாரோ அத்தனை பணிகளையும் கடந்த பதினான்கு ஆண்டுகளாக பல சவால்களுக்கு மத்தியில் எந்த பிரதி பலனையும் எதிர் பார்க்காது தன் குருநாதர் மேல் கொண்ட அசையாத பக்தியினால் பிரம்ம ஞானியாக பிரபஞ்ச சக்திகளை தன்னுள் கண்டுணர்ந்து தான் வேறு கடவுள் வேறல்ல என்னும் நிலையடைந்து தன்னையும் தன் சக்திகளையும் வெளியில் காண்பிக்காது தன்னை அண்டிவரும் பக்தர்களது சாபங்களையும் பாவங்களையும் நீக்கி ஞான உபதேசம் அருளி ஞான வழிகாட்டி வருகிறார்; இருந்தும் இப்பேற்பட்ட ஞானத் தந்தை, ஞான வழிகாட்டியினை மக்கள் இனங்காணத் தவறித்தான் போகிறார்கள். காலமும் சூழலும் அவ்வாறு அமைந்ததே இதற்கு காரணம் அன்றி அவர்களை குறை கூறிட முடியாது!

“மந்திரங்களில் நான் காயத்திரி” என்று பகவான் ஸ்ரீ கிருஸ்ணர் அருச்சுனனுக்கு பகவத் கீதையினை உபதேசிக்கும் போது கூறுகிறார். அந்த மகா சக்தி பொருந்திய காயத்திரி மந்திரத்தினை  உலகுக்கு வழங்கியவர் விடி வெள்ளி நட்சத்திரமாக வீற்றிருக்கும் விஸ்வாமித்திர மகரிஷி ஆவார். இருந்தும் தவறானவர்கள் அம் மந்திரத்தினை தவறான காரியங்களுக்காக பயன்படுத்தியமையினால் அதன் சக்தி பயன்படாதவாறு சாபம் இடப்பட்டது. ஆனால் மக்களின் பாவ விமோசனம் கருதி கலியுகத்தில் அந்த காயத்திரி அன்னையே முருகேசு சுவாமிகளாக அவதரித்து இம் மகா மந்திரத்தின் சாபம் நீக்கி உலகுக்கு மீளவும் அருளினார். இவ்வாறு சக்தி வாய்ந்த அதிர்வலைகளைக் தன்னுள்ளே கொண்டுள்ள மகா மந்திரத்தினையும் அதன் சக்திகளையும் போதித்து, மனிதன் வாழ்வின் துன்பங்களைக் கடந்து  வெற்றி பெற்று உயர் பேரின்பமாம் இறையின்பத்தினை அனுபவிக்க செய்திட பல வகையிலும் பல ஆன்மீக அரிய இரகசியங்களை நேரடியாக இன்றுவரையிலும் பொது நலம் கருதி உலகுக்காக, உலக மக்களின் சாந்தி சமாதானம் நிறைந்த பெரு வாழ்வுக்காகவும் “ஊனினை உருக்கி உள்ளொளி பெருக்கி” பலரின் ஆன்மாவுக்கு திரியேற்றி மிளிர வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் மகா யோகி ஆன்மீகக்குரு திரு.எஸ். புண்ணியரெத்தினம் சுவாமிகள்.

சுவாமிகளால் அருளப் பட்ட ஞான உபதேசங்கள் சிலவற்றின் தொகுப்பினை தற்போது காணலாம்….

மனிதர்களை அவர்களது செயல்களின் மூலமும் தரம் பிரித்து அறிய முடியும். ஆனால் தற்போது மக்கள் மக்களாகவே பல விடயங்களை தீர்மானித்து செயல்படுகிறார்கள். அந்த செயலால் மகிழ்ச்சி அடையும் போது குதூகலிக்கிறார்கள், அதே போல துன்பம் வரும் போது துக்கம் கொள்கிறார்கள்; அதே கண்கள், காதுகள், மூக்கு, வாய் என உடலின் அனைத்து அவயங்களும் அந்தந்த இடத்தில்தான் உள்ளது. அப்போது இந்த இன்பம்- துன்பம் எங்கே நிகழுகிறது? என்று சற்றே ஆழ்ந்து ஆராய்வோமானால் பல அரிய விடயங்கள் புலனாகும். ஏனெனில் மனிதப் பிறவிகளுக்கு மாத்திரமே சிந்திக்கும் தன்மை, பண்புகள் இயற்கையாக அமைந்துள்ளது. வேறெந்த உயிரினங்களுக்கும் இவ்வாறு சிந்திக்கும் தன்மை வழங்கப்படவில்லை; ஒவ்வொரு மனிதர்களும் வாழும் சூழலுக்கும் அவர்களது மன நிலைகளுக்கும் பெரும் தொடர்பு உள்ளது. ஏனெனில் மனிதன் ஏதாவது ஒன்றினை சார்ந்துதான் வாழ வேண்டும். அவ்வாறு அவர்கள் சார்ந்து வாழும் போது சார்ந்து வாழும் பொருட்களின் தன்மை, குணம், பண்பு அவர்களின் மன நிலையில் தாக்கம் செலுத்தி அந்தப் பொருள்களின் தன்மையினை ஒத்தவர்களாகவே வாழ்கிறார்கள். சூழலுக்கு ஏற்றவாறு உடல் அமைப்புகள் தோற்றம் அனைத்தும் அமைகிறது. வெப்ப வலயத்தில் அதற்குண்டான உணவுகள் இயற்கையாகவே உருவாகிறது; அதேபோல குளிர் வலயத்தில் அந்த சூழலுக்கு உண்டான உணவு வகைகள் உருவாகிறது. இப்படி எங்கெங்கு என்னென்ன தேவையோ அந்தந்த விடயங்கள் அங்கங்கே உள்ளன. ஆனால் எதனை எடுத்தால் நன்மை வரும் எதனை எடுத்தால் தீமை வரும் என்று பகுத்துணரும் தன்மை ஒவ்வொருவரின் மனதுக்கும் வழங்கப் பட்டுள்ள புத்தி எனப்படும் பேராயுதமாகும். எனவே தகுந்தவாறு தகுந்த இடத்தில் பிரயோகித்து வெற்றியடைவது ஒவ்வொருவரின் ஆழ்ந்து சிந்திக்கும் ஆற்றலில்தான் பொதிந்து காணப்படுகிறது.

வெறும் காற்றை சுவாசிக்கிறோம் ஆனால் அந்தக் காற்றின்றி எம்மால் உயிர் வாழவே முடியாது என்பதனையும் நன்கு உணர்வோம். இந்த உணர்வு யார்? இந்த உணர்வு நிலை எப்போது எங்கு எவ்வாறு ஏற்படுகிறது?  இது உடல் சார்ந்ததா அல்லது உளம் சார்ந்ததா? எனும் வினாத் தொடர்களை மனித சமுதாயம் தனக்குள்ளேயே கேட்க முனையவில்லை. ஏதோ பிறந்தோம் வாழ்ந்தோம் இறந்தோம் என்ற அடிப்படையிலேயே வாழ்ந்து வருகிறார்கள். பணக்காரன் ஒருவன் தன் வீட்டுக்குள்ளேயே செல்வங்களை வைத்து பூட்டி விட்டு வராந்தாவில் பட்டினி கிடந்து சாவதைப் போல், தனக்குள்ளேயே விடைகளை வைத்துக் கொண்டு தேடி கண்டெடுக்க முடியாமல் மனிதர்கள் திணறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

உடலைத் தாங்கிக் கொண்டிருப்பது உயரிய ஆன்மா; அதே போல பல உடல்களை தாங்கிக் கொண்டிருப்பது பூமி. அந்தப் பூமியை யார் தாங்குகிறார்கள்?  ஒரு வீடு கட்டுவதென்றால் அஸ்திவாரம் முக்கியம் அந்த அஸ்திவாரத்தை பலப் படுத்தினால்தான் தொடர்மாடிகள் பல என மேலே உறுதியாக கட்டி முடிக்கலாம். அது போலதான் ஆன்மாவை பலப் படுத்தினால் வீடு எனும் உடல் வலிமையாக இருக்கும்; நோய்த் தாக்கங்கள் இல்லாமல் தேக ஆரோக்கியம் நிறையும்; தேகம் ஆரோக்கியமாக அமைந்தால் செயல்களும் ஆரோக்கியமாக முழுமை பெறும்; இந்த முழுமைதான் இறை எனப்படும் புனிதம். இங்கே அஸ்திவாரம் எனும் மனத்தினை ஞான குரு ஒருவரின் தீட்சை பெற்று அவரின் வழி காட்டுதலில் தியான ஜெபங்கள் இறை பிரார்த்தனைகள் கூட்டு வழிபாடுகள் என இடைவிடாது பின்பற்றி வருவோமால் தீய எண்ணப் பிரவாகங்கள் முற்றிலும் நீங்கி மனம் தூய்மையாகி பலம் பெறும். அந்த மனோ பலம் மூலம் இன்னும் ஆழமாக தங்கு தடையின்றி தன் தேடல்களை விரிவடைய செய்து பல வினாக்களுக்கான விடையினை தன்னகத்தே கண்டு அதனை தகுந்த முறையில் செயல்படுத்தி குறிக்கோளில் வெற்றியடைய முடியும். இவ்வாறு வெற்றியடைந்த மனிதர்களைத் தேடி வெற்றியடையவென வாழ்வில் விரக்கியடைந்தவர்கள் தோல்வியுற்றவர்கள் என ஏராளமானவர்கள் வருவார்கள். தானும் வெற்றியடைந்து தன்னை  அண்டி வருபவர்களையும் வெற்றியடையச் செய்யலாம்.

இவ்வாறு தன் மனதினை கண்டுணர்ந்தவர்கள்தான் ஞானிகள். பிரபஞ்ச சக்தியானது ஒடுங்கி மனித மனதாக இருந்து,  உடல் எனும் உலகத்தினுள் ஆன்மாவாக, ஆன்மாவை அறிய மனமாக இருந்து இயங்குவதனையும், அந்த ஒடுங்கியுள்ள இறைத் தன்மையினை தன்னுள் விரிவடையச் செய்து பிரபஞ்ச சக்தியோடு இணைதலே ஜீவப் பிரம்ம ஐக்கிய நிலை என்கிறார்கள்.

கடலில் அலைகள் ஓயாது எழுவது போல மனித மனதிலும் இந்த பிரபஞ்சத்தில் அலைக்கழிக்கப்படும் அலைகளும் ஓயாமல் தாக்கத்தை செலுத்துகின்றது. ஆனால் கடற் கரையினை கடந்து ஆழ் கடலுக்குள் சென்றால் எவ்வாறு அலையற்ற கடலினை காண முடியுமோ, அது போல எண்ண அலைகள் அலைக்கழிக்கும் மேல் மனத்தினை கடந்து பயணித்து ஆழ் மன எல்லைக்குள் சென்று விட்டால் தளம்பலில்லாத நிலையேற்படும். அமைதி நிலவும்; எண்ண ஓட்டம் மௌனிக்கப்பட்டு தேடலுக்கான விடைகளை மிகத் தெளிவாக கண்டெடுக்கலாம்; கண்டெடுத்த விடைகளை தீர்வுகளுக்காக பயன்படுத்தலாம்; இங்கே எண்ணத்தினை குவிக்கும் ஆற்றல் வசப்படும். ஒரு கணுவில் கட்டிய மாடு எவ்வாறு ஒரே வட்டத்துக்குள் சுற்றிச் சுற்றி நிற்கிறதோ, அதே போல ஆன்மா எனும் கணுவினை மனம் சுற்றிச் சுற்றி நோட்டமிடும். உதாரணத்திற்கு செயற்கைக் கோள்கள் எவ்வாறு விண்ணில் சென்று ஒரே இடத்தை சுற்றிச் சுற்றி வலம் வந்து விண்வெளி ஆராய்ச்சியினை மேற் கொண்டு கட்டுப்பாட்டறைக்கு தகவல்களை சீராக வழங்குகிறதோ அதே போல மேல் மனத்தை கடந்து ஆழ் மனம் ஆன்மாவில் லயித்து உடல் சீராக இயங்குவதற்காக மனம் எனும் கட்டுப்பாட்டறைக்கு தகவல்களை வழங்கி செயற்படுத்தும். ஆக விஞ்ஞானம் தொழில் நுட்பம்  எனப்படுவது ஆன்மீக செயற்பாட்டின் ஒரு அங்கமாகவே உள்ளது என்பதனையும் நம்மால் உணர முடிகிறது.

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் அனைத்து சக்திகளும் அதன் மூலம் உண்டாகிய நன்மை தரும் பொருட்களும் தீமையினை தரும் பொருட்களும் பரந்து கிடக்கின்றன. இவற்றில் எதனை எடுத்தால் நன்மை வரும் எதனை எடுத்தால் தீமை வரும் எனும் பகுத்தறிவு வேண்டுமல்லவா! இந்த பகுத்துணரும் தன்மை அற்ற நிலையைத்தான் பாவம் என்று கூறுகிறார்கள். அதுவே கருமம் எனும் செயலை மனிதனின் மீது திணிக்கிறது. இந்தத் திணிப்பே மனப் பாரத்திற்கு வித்திடுகிறது. மெல்ல மெல்ல சுமை கூடி அளவுக்கதிகமான மனச் சுமை கூடிய மனிதர்கள் ஒன்று தற்கொலை செய்கிறார்கள்; அல்லது சித்தப்பிரம்மை பிடித்து அலைகிறார்கள்; அல்லது இனம் தெரியாத நோய்த் தாக்கத்திற்கு ஆளாகி வேதனைப் படுகிறார்கள். மனிதன் தனக்குத்தானே வேதனையினை உண்டு பண்ணி விட்டு இறைவனைக் குறைகூறுகிறான். நிறைவென்பதனையே பொருட்டாக கொள்ளாமல் குறைகளையே எங்கும் எதிலும் கண்டு இறுதிவரை குறையுள்ளவனாகவே வாழ்ந்து மடிகிறான்; நிறைவான ஆன்மாவான இறையை ஒரு கணம் கூட சிந்திக்க முற்படாமல், தன் தலையில் தானே மண்ணள்ளி போடும் காரியத்தினை செய்கிறான். பிறப்பு இறப்பு எனும் எல்லையினை கடந்து நிலையான மாறாத திகட்டாத பேரின்பத்தினை தன்னுள்ளே காண்பதனை தவற விடுகிறான்; ஒரு மனிதனுக்கு உண்மை நிலை அதாவது புலன் இன்பத்திலிருந்து விடுபட்டு ஆன்ம இன்பத்தை அனுபவிக்கும் நிலை ஏற்படுவதற்கு முன்பு ஐம்புலன்களினால் ஏற்படும் இன்பம் தொடர்ந்தும் நீடித்தால் அது துன்பமாகவும் சலிப்பாகவும் உணரப்படுகிறது. ஆனால் அறிவை அறிந்த இன்பம் பூரணமாக எவ்வளவு எவ்வளவு இருந்தாலும் அது சலிப்பில்லாத இன்பமாக இருக்கிறது; இதைத்தான் “நிஷ்டையிலே பெரிய சுகம் பேரின்பம்” இந்த நிலை கைவரப் பெறாதவர்கள் “கட்டையிலே போகும் வரை கவலைதான் கூடிவரும்” என மகா ஞானி ஒருவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்

மனிதனாகப் பிறப்பெடுத்தவர்களது ஆன்மா என்றாவது ஒரு நாள் முழுமை அடையத்தான் வேண்டும். ஏனெனில் மனிதர்கள் துன்பப்படும் போது அவர்களது ஆன்ம பலம் குன்றி அதர்மம் தலை விரித்தாடும். உதாரணமாக கொலை, கொள்ளை, பசி, பஞ்சம், பட்டினி, யுத்தம், நோய்கள் என பலவற்றைக் கூறலாம். அப்போது அந்த ஆன்மாவே மனித உருவம் தாங்கி உலகின் துன்பம் நீக்கி தர்மத்தை நிலை நாட்டிட அனைத்து ஆன்மாக்களையும் பலம் பொருந்தியதாக்கிட அவதரித்து வரும். அதைத்தான் கடவுள் என்கிறோம்; இறைவன் என்கிறோம். அந்த அவதாரமே குருவாக நமக்கெல்லாம் நம் அருகிலிருந்தே நம் உள்ளக் கமலத்தை தூய்மையாக்கி, அங்கேயும் வீற்றிருந்து, உள்ளே வெளியே எனும் வேறுபாடின்றி பிரபஞ்சம் முழுவதும் நிறைந்த பிரம்மமாகவும் மனித உடலினுள் சக்தியாகவும் இருந்து செயற்படும் பரமஹம்சராக ஜீவன் முக்தராக மனித குலத்துக்கு மட்டுமன்றி உலகில் பிறப்பெடுத்த உயிர்கள் அனைத்திற்கும் பரமாத்வாக ஞானமெனும் பொக்கிஷத்தை காயத்திரி மந்திரம் மூலமும் உபதேசம் மூலமும் பருகத் தந்து தர்மத்தை நிலை நாட்டி வருகிறார் நம் ஞான குருநாதர் மகா யோகி எஸ். புண்ணியரெத்தினம் சுவாமிகள்.

உடல் அளவில் நாம் சிந்தித்தோமானால் இந்த அவதாரத்தின் பேருண்மையினை எம்மால் ஒரு போதும் உணர முடியாது. ஆழ்ந்த தூய்மையான பக்தியோடு அவர் உபதேசத்தினை பின்பற்றி ஒழுகி வருவோமானால் நிட்சயமாக தன்னையும் தன் அவதாரத்தின் தன்மையினையும் உணர்த்தி நம்மை உயர் பேரின்பமாம் அந்த இறையின்பத்தினை தொட்டு அனுபவிக்கச் செய்து தான் வேறு கடவுள் வேறல்ல எனும் நிலையினை அடைய வைத்து பிறவாப் பேரின்ப நிலையினை நம் குரு நாதர் அவதார புருசர் நல்குவார் என்பதில் எந்த வித ஐயமுமில்லை!

“தர்மம் குன்றி அதர்மம் ஓங்கும் போது நான் அவதரிப்பேன் ” என்று அருச்சுனனுக்கு உபதேசித்தது போல கலியுக வரதனாக கலியுகம் தந்த வரமாக கிடைத்த பெரும் பேறான இந்த பொக்கிசத்தை அதுவும் நம் அருகிலேயே வைத்துக் கொண்டு போலிகளுக்கு அடிமைப்பட்டு ஏமாந்து அல்லலுறுவதைக் காட்டிலும் உண்மை நிலையறித்து உணர்வு நிலையாகிட காலம் தந்த கொடையினை தவறவிடாமல் பயன்படுத்தி இறையின்பத்தை பருகிடுவோம்.

ஓம் நமோ பஹவதே புண்ணியரெத்தினாய!
ஓம் புவனலோக ஈஸ்வராய நமக!!