விட்டுச் செல்!

கண்ணாடி = காந்தி
சிலுவை = இயேசு
புல்லாங்குழல் = கண்ணன்
வில் = ராமன்
வீணை = ராவணன்
காதற்ற ஊசி = பட்டினத்தார்
சும்மா இரு = அருணகிரியார்
நான் யார் = ரமண மகரிஷி
நிர்வாணம் ,ஒளிவட்டம் = புத்தர்
பரமஹம்சர் = ராமக்ருஷ்ணர்
…………….
ஒற்றைப் பொருள்! ஒற்றைச் சொல்!
இவையனைத்தும் இவர்களுக்கு முன்பும் வழக்கத்தில் இருந்தவை!
இவற்றிற்கு ஒரு தனித்துவத்தை ஏற்படுத்தி உலகை விட்டுச் செல்லும் முன் இவர்கள் விட்டுச் சென்றார்கள்!

நாம் எதைவிட்டுச் செல்லப் போகிறோம்?!

காலங்களின் கடவுள் !


ஏதாவது ஒரு பொருளை உருவாக்கினால் அதற்கான ‘காப்புரிமையை’ பெறுவது இப்போது நடைமுறையில் இருக்கும் வழக்கம். காலங்களை உருவாக்கிய கடவுள் காலங்களுக்கான காப்புரிமையை வைத்திருக்கிறார். “என் தந்தை தம் அதிகாரத்தால் குறித்து வைத்துள்ள நேரங்களையும் காலங்களையும் அறிவது உங்களுக்கு உரியது அல்ல” என்கிறார் இயேசு (திருத்தூதர் பணிகள் 1:7 ). இறைவன் ஒருவரே காலங்களின் அதிபதி ! எனவே தான் அவரை படைப்புகளின் பிதா, காலங்களின் கடவுள், பருவங்களின் பரமன் என்றெல்லாம் அழைக்கலாம் !

“உலகில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிக்கும் ஒரு காலமுண்டு. பிறப்புக்கு ஒரு காலம், இறப்புக்கு ஒரு காலம்; நடவுக்கு ஒரு காலம், அறுவடைக்கு ஒரு காலம்; கொல்லுதலுக்கு ஒரு காலம், குணப்படுத்தலுக்கு ஒரு காலம் …” என பேசுகின்ற சபை உரையாளர் “கடவுள் ஒவ்வொன்றையும் அதனதன் காலத்தில் செம்மையாகச் செய்கிறார்; காலத்தைப் பற்றிய உணர்வை மனிதருக்குத் தந்திருக்கிறார்” ( சபை உரையாளர் 3 : 1 ..10) என்கிறார்.

பூமி இப்படி இளமையாகவும், வளமையாகவும் இருப்பதற்குக் காரணம் இந்த பருவ மாற்றங்களே என்கிறது விஞ்ஞானம். நமக்காய் இந்த பூமியைப் படைத்த இறைவன் நமது வளமையான வாழ்வுக்காய் பருவங்களைத் தந்திருக்கிறார்.

காலங்கள் ஒன்றை ஒன்றிடமிருந்து பிரிக்கின்றன. இறைவன் ஆதியில் ஒளிப்பிழம்புகளை உருவாக்கி காலங்களை வகைப்படுத்தினார். பிரிவினைகளின் முதல் சுவடு அங்கே வைக்கப்பட்டது. இரவிலிருந்து பகல் பிரிக்கப்பட்டது ! நீரினினின்று நிலம் பிரிக்கப்பட்டது ! காலங்களைப் பிரித்து ஞாலத்தை அழகுபடுத்தினார் இறைவன்.

மனித வாழ்க்கையிலும் பல்வேறு காலங்கள் வந்து செல்கின்றன. சிரிப்பின் வீதிகளில் நடமாடும் காலம், அழுகையின் கரையில் அடைபடும் காலம், உற்சாகத்தின் ஊஞ்சலில் ஆடும் காலம், சோர்வின் படிக்கட்டில் அமரும் காலம் என வாழ்க்கையின் பருவங்கள் அனுபவங்களை அள்ளித் தருகின்றன.

இறைவன் படைத்த இந்த உலகில் நான்கு பருவங்கள் பொதுவானவையாக இருக்கின்றன. வசந்த காலம், இலையுதிர் காலம், வேனிற் காலம், குளிர் காலம் என இந்த‌ நான்கு காலங்களைச் சொல்லலாம். நிலப்பரப்புக்கு ஏற்ப இந்த காலங்களில் மாற்றங்கள் நேர்வதுண்டு. எனினும் பொதுவானவையாய் இருப்பவை இந்த நான்கு பருவ காலங்களே !

மனித வாழ்க்கையையும் ஆன்மீக வெளிச்சத்தில் இந்த நான்கு பருவங்களுக்குள் அடக்கி விடலாம். மழலைக்காலம் எனும் வசந்த காலம், பதின்வயதுக் காலம் எனும் இலையுதிர் காலம், இளமைக்காலம் எனும் வேனிற்காலம், முதுமைக்காலம் எனும் குளிர்காலம் !  அதெப்படி ?

  1. வசந்த காலம் !

வசந்த காலம் என்பது மகிழ்ச்சியின் காலம். துயரங்களைப் பற்றிய சிந்தனையின்றி மரங்கள் வண்ண ஆடை உடுத்தி, கிளையசைத்து, இலை சிரிக்க நம்மை வரவேற்கும் கால்ம். உற்சாகத்துக்குப் பஞ்சம் இல்லாத காலம் இது !

நமது மழலைக்காலம் இந்த வசந்த காலம் போன்றது. கவலைன்னா என்ன என்று கேட்கின்ற காலம். இருப்பதைக் கொண்டு இன்புற்று வாழும் காலம். இறைவனின் ஆசீரை நிறைவாகப் பெற்று களித்திருக்கும் காலம். பெற்றோரின் விரல்பிடித்து நடந்து, எந்த பிரச்சினைகளும் இல்லாலம் திரிகின்ற காலம்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையில் இறைவனை அறிகின்ற காலம் இது ! இறைவனிடம் வருகையில் கிடைக்கின்ற உற்சாகமும், புளகாங்கிதமும் அளவிட முடியாதது. தந்தையின் விரல்பிடித்து திருவிழாவில் பலூன் பொறுக்கும் குழந்தையின் பரவசம் இந்த காலத்தின் அற்புதம். இந்தக் காலம் இப்படியே நீடிக்காதா என மனம் ஏங்கும் ! ஆன்மீகத்தின் ஆரம்ப காலம் ! ஆனந்தத்தின் அற்புத காலம்.

  1. இலையுதிர் காலம் !

இலையுதிர்க்காலம் புதுப்பிறப்பின் காலம். தலைகளில் இருக்கும் இலைகளை உதிர்த்து விட்டு மரங்கள் நிராயுதபாணியாய் நிற்கும் காலம். இன்னொரு வசந்த முளைக்காகக் கிளைகள் காத்திருக்கும் காலம். உதிர்தல் இல்லாமல் முளைத்தல் இல்லை. இழத்தல் இல்லாமல் பெறுதல் இல்லை. தியாகம் இல்லாமல் மேன்மை இல்லை !

ஆன்மீகப் பயணத்தின் இரண்டாம் பிறப்பு இலையுதிர்காலம். நம்மிடம் இருக்கின்ற பாவத்தின் களைகளை உதிர்க்கும் காலம். நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் தீமையின் துருக்களை உதறும் காலம். மறுபிறப்பின் முன்னுரை இந்தக் காலத்தில் தான் எழுதப்படுகிறது. பதின்வயதுகளில் ஒருவன் புதுப்பிறப்பெடுத்தால் அவனுக்குள் ஆன்மீகத்தின் அடைமழை நிச்சயம் பொழியும்.

உள்ளே இருக்கின்ற அழுக்குத் தண்ணீரை அகற்றாமல், பாத்திரத்தை மீண்டும் கழுவாமல், நல்ல நீரை நிரப்புதல் சாத்தியமில்லை. பழைய மனிதனின் மரணமே புதிய மனிதனின் ஜனனம். ஆன்மீகத்தின் வளர்நிலைக் காலம் என்பது இலையுதிர்க்காலமே ! இலைகளை உதிர்க்காமல் இருக்கின்ற மரங்கள் வசந்தத்தை வரவேற்பதில்லை !

  1. வேனிற்காலம்.

வேனிற்காலம் வியர்வையின் காலம். உடலின் உறுதியை எல்லாம் சூரியன் வந்து உறிஞ்சிச் செல்லும் காலம். நிழல் கிடைத்தால் நிற்கலாமே என கால்கள் ஏங்கும் காலம். இந்தக் காலத்தில் நமக்கு அதிக சக்தி தேவைப்படும். இந்தக் காலத்தில் தான் வேலைகள் அதீத வேகத்தில் நடக்கும். உலகமே சுறுசுறுப்பாய் இயங்கும் ! பணியே இங்கே பிரதானமாகும்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையின் வீரிய காலம். வசந்தத்தின் இனிமையை ரசித்து, பாவத்தின் துருக்களை அகற்றி புதிய மனிதனானபின் வேனிற்காலத்தில் பயணிக்க வேண்டும். பாவம் களைந்த மனிதனே பாவமில்லாத இறைவனைப் பறைசாற்ற முடியும். தனது கர்வத்தின் இலைகளை உதிர்த்த மனிதன் மட்டுமே பணிவின் பாதையில் நடக்க முடியும்.

இந்த வேனிற்காலம் சோர்வுகளைக் கொண்டுவரும். அசதியைக் கொண்டு வரும். நிழல்வேண்டுமென ஏக்கம் கொள்ளும் பாதங்களைக் கொண்டு வரும். எனினும் இந்தக் காலமே நீளமான பகலின் காலம். ஒளியின்றி வழியைப் பற்றிப் போதித்தல் இயலாது ! இது கனிகொடுக்கும் காலம். ஒளிச்சேர்க்கையின் காலம்.

நமது ஆன்மீக வாழ்க்கையில் எந்த அளவுக்கு இந்த வேனிற்காலத்தைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதைக் கொண்டே நமது ஆன்மீக வாழ்வின் ஆழம் அளவிடப்படும்.

  1. பனிக்காலம்

பனிக்காலம், தனிக்காலம் ! சோர்வின் காலம். வெளியே சென்றால் குளிர் வாட்டியெடுக்கும். சன்னலின் கம்பிகள் வழியே பனிக்காற்று கோலியாத்தின் வாளைப் போல மூர்க்கமாய் மிரட்டும். காதுகளின் கதவுகளை குளிர்க்குத்தீட்டிகள் கூர்மையாய் விரட்டும். பெரிதாக எதையும் செய்ய முடியாத சோர்வின் காலம்.

இது முதுமையின் காலம் எனலாம். போர்வைக்குள் கதகதப்பைத் தேடும் காலம். ஒரு தேனீர் குடித்து, காலத்தை நினைவுகளின் தேர்களில் ஏறிக் கடக்கும் பருவம் இது. மேலை நாடுகளில் வெண் பனியின் யுத்தம் நடக்கும் காலம் இது. சாலைகளை பனிக்கரடி கட்டிப்பிடித்துப் படுத்திருப்பது போல எங்கும் பனிக் குன்றுகளே கண்சிமிட்டும்.

ஆன்மீகப் பயணத்தின் கடைசிக் காலம். வாழ்க்கையின் முதுமைப் பயணம். இறைவனின் அன்பின் அரவணைப்புக்குள் அமைதியாய் இருந்திடவே மனம் துடிக்கும். அந்த கதகதப்பு உணர்வுகளில் உயிரைக் காத்துக் கொள்ளும் காலம். வேனிற்காலத்தில் தேவையானவற்றைச் சேமிக்கும் எறும்புகள் பனிக்காலத்தில் பதட்டப்படாது. அது போல, ஆன்மீக வேனிற்காலத்தில் இறைவனின் பிரியத்துக்குரிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்கள் பரமன் தரும் பனிக்காலத்தில் பதற மாட்டார்கள். அவரது அன்புக்குள் அமைதியாய் இருப்பார்கள்.

இறைவன் நமக்குத் தந்திருக்கும் இயற்கையின் பருவங்கள் நமது வாழ்க்கையை வளமாக்குகின்றன.

ஆன்மீகத்தில் நாம் பயணிக்கும் பருவங்கள் நமது வாழ்க்கையை  அழகாக்குகின்றன.

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்

*

இயேசு

இயந்திர வாழ்க்கை

இன்றைய வாழ்க்கை இயந்திரத்தனமாகவும், இயந்திரங்களோடும் என்றாகிவிட்டது. தொழில்நுட்ப உலகம் நம்மை மனிதர்களை விட்டு அந்நியப்படுத்தி, மனிதர்களோடு இருப்பது போன்ற மாயையை நமக்குள் உருவாக்கிவிட்டது. நிழல் நட்புகளை நிஜம் என நம்பச் செய்து விட்டது.

இல்லாத ஒன்றை இருப்பது போல நம்புவதில் தொடங்குகிறது நமது ஏமாற்றத்தின் முதல் படி. இருக்கும் ஒன்றை அதற்காக இழக்கத் தொடங்குவதில் அந்த ஏமாற்றம் வளர்ச்சியடைகிறது. அந்த மாயைக்குள் கூடுகட்டிக் குடியிருக்கும் போது வாழ்க்கை அர்த்தமிழக்கிறது.

‘நான் ஸ்டெடி’ என குடிகாரன் சொல்வதைப் போல, நான் டிஜிடல் மாயையில் இல்லை என சொல்பவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் ஐந்தரை இஞ்ச் வெளிச்சத் திரைகளில் டிஜிடல் கயிறுகளால் கட்டப்பட்டிருப்பவர்கள் தான். இது தான் வாழ்க்கையின் இன்றைய நிலை.

எல்லாமே பாஸ்ட் புட் போல சட்டென கிடைக்கவேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறது இளைய சமுதாயம். ஏடிஎம் மெஷினுக்கு முன்னால் நிற்கும் பதினைந்து வினாடிகள் கூட அவர்களுக்கு அதீத காத்திருப்பாய்த் தோன்றுகிறது. அதி வேகம் தான் அவர்களை பல இடங்களில் வீழ்ச்சியடைய வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை.

முகநூலில் முகம் பார்த்து, வாட்சப்பில் குரல் கேட்டு சந்திப்பதற்கு நாள் குறிக்கும் இள வயதுகள் அவசரத்தின் குடுவைகளில் சோதனைச்சால அமிலங்களைப் போல உருமாறி அழிகின்றனர். சட்டென காய்கள் வேண்டுமென போன்சாய் மரங்கள் நடுவது தொடங்கி, சட்டென முடிவு வேண்டுமென டைவர்ஸ் கேட்பது வரை எங்கும் எதிலும் பரபர காட்சிகள் தான்.

ரெண்டு குழந்தைகள் பள்ளிக்கூடம் செல்லும் வீடுகளில் காட்சிகள் ஒரு ராணுவ பரபரப்புடன் தான் இருக்கும். குழந்தைகளை எழுப்புவது முதல், அவர்களை பள்ளிக்கூடம் அனுப்புவது வரை ஒரு மின்னல் பரபரப்பு. பின் அலுவலகம் நோக்கி ஓடும் பெற்றோரின் பரபரப்பு. அலுவலகத்தில் அழுத்தம் கலந்த பரபரப்பு. மாலையில் வீடு நோக்கி ஓடி, குழந்தைகளின் படிப்பு, ஹோம் வர்க், எக்ஸ்ட்ரா கிளாஸ்.. என நள்ளிரவில் படுக்கையில் விழுந்தால் காலையில் அலாரம் அடித்து தொலைக்கும் !

வாழ்க்கை இதயங்களால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் போய்விட்டது. இப்போது அவை இயந்திரமயமான கட்டமைப்புக்குள் கட்டுப்பட்டுக் கிடக்கிறது. காத்திருப்பதின் சுகமும், அமைதியாய் அமர்ந்திருப்பதன் நிம்மதியும் இளைய தலைமுறைக்குப் புரிவதே இல்லை. அவர்கள் டிஜிடல் கைகளோடு, துடித்துக் கிடக்கின்றனர்.

உண்மையில் ‘நேரமில்லை’ என நினைக்கும் நாம் செலவிடும் நேரங்களில் பெரும்பாலானவை வீணானவையே ! சந்தேகமெனில் ஒரே ஒரு வேலை செய்யுங்கள். உங்களுடைய போனில் வாட்ஸப், டுவிட்டர், ஃபேஸ்புக் போன்ற அனைத்து உரையாடல், சமூக வலைத்தளங்களை அன் இன்ஸ்டால் செய்து விடுங்கள். ஒரு வாரம் கழிந்து திரும்பிப் பாருங்கள் உங்களுக்கு எக்கச்சக்க டைம் கிடைத்திருக்கும். நீங்கள் இழந்தது என எதுவுமே இருக்காது ! அது தான் யதார்த்தம்.

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையானது இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையல்ல. நின்று நிதானித்து இறைவனின் வார்த்தைகளின் படி வாழும் வாழ்க்கை. நல்ல சமாரியன் கதையில் இயந்திரத்தனமாய் ஓடியவர்களை இயேசுவும் கைவிட்டார். நின்று நிதானித்து மனிதநேயப் பணி செய்தவனே பாராட்டப்பட்டார்.

அன்னை தெரேசா ஒருமுறை ஆலயம் சென்று கொண்டிருந்தபோது வழியில் ஒரு முதியவர் சாலையோரம் கிடப்பதைக் கண்டு அவருக்கு உதவி செய்ய ஓடினார். கூட இருந்தவர்கள், ‘திருப்பலிக்கு நேரமாகிறது, திரும்ப‌ வரும் போது பார்த்துக் கொள்ளலாம்’ என்றார்கள். அன்னையோ, ‘நீங்கள் செல்லுங்கள் நான் இயேசுவை இங்கேயே கண்டு கொண்டேன்’ என்றார். நின்று நிதானிப்பவர்களே மனிதர்களில் இயேசுவைக் காண்கின்றனர். இயந்திர ஓட்டங்கள் ஆலயத்திலும் ஆண்டவரைக் காட்டுவதில்லை.

இயந்திர வாழ்க்கை என்பது பொருளாதாரத் தேடல்களுக்காகவும், சுயநலத் தேவைகளுக்காகவும் ஓடுகின்ற வாழ்க்கை. செபத்துக்கான நேரங்களை தொலைக்காட்சிகள்  திருடிக்கொண்ட வாழ்க்கை. ஆலய நேரத்தை தூக்கம் இழுத்துக் கொண்ட வாழ்க்கை. மனிதநேய பணிகளை மொபைல் அழித்து விட்ட வாழ்க்கை. அன்புக்கான நேரங்களை டிஜிடல் சாகடித்த வாழ்க்கை.  இந்த இயந்திர மயமான காலகட்டத்தில் கிறிஸ்தவர்களாகிய நமது வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டும் ?

  1. சந்தித்தல் !

மது அன்பின் வெளிப்பாடுகள் தொய்வின்றித் தொடரவேண்டும். அதுவும் தனிப்பட்ட சந்திப்புகளாக, உரையாடல்களாக, அரவணைத்தல்களாக, அன்புப் பகிர்தல்களாக இருக்க வேண்டும். அதுவே உறவைக் கட்டியெழுப்பும். உதாரணமாக, பல ஆண்டுகளாக நாம் சந்திக்காத எத்தனையோ நண்பர்கள், உறவினர்கள் இருப்பார்கள். அவர்களை திடீரென ஒரு நாள் சென்று பார்த்து அவர்களோடு சில மணி நேரங்கள் செலவிட்டுப் பாருங்கள். வாழ்வின் உன்னதம் புரியும். அன்பு எத்தனை வசீகரமானது என்பதை அறிய முடியும்.

  1. பேசுதல் !

ஒரு காலத்தில் உதாரணமாய்ப் பேசப்பட்ட கிறிஸ்தவக் குடும்ப உறவுகள் இன்றைக்கு மிகப்பெரிய அவமானப் பாதையில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றன‌. மனம் விட்டுப் பேசுவதற்கு மனமில்லாமலோ, நேரமில்லாமலோ பயணிக்கின்றனர் இளம் தம்பதியர். இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கை அவர்களுடைய இதயங்களுக்கு இடையே தொழில்நுட்பத்தை இட்டு நிரப்புகிறது. காலம் செல்லச் செல்ல அந்த இடைவெளி பெரிதாக, மணமுறிவுகளின் முற்றத்தில் தம்பதியர் முகம் திருப்பிச் செல்கின்றனர். இந்த சிக்கல்களிலிருந்து விடுபட, மனம் விட்டுப் பேசும் பழக்கத்துக்கு நாம் திரும்ப வேண்டும். டைப் அடிக்கும் வார்த்தைகளில் அல்ல, கரம் பிடிக்கும் வார்த்தைகளில் தான் அன்பின் ஸ்பரிசம் செழிக்கும்.

  1. பகிர்தல்

மனிதநேயத்தின் வேர்களே பகிர்ந்தலின் கிளைகளில் கனிகளை விளைவிக்கும். பகிர்தலின் கனிகளே அன்பின் செயல்களாக மனம் நிறைக்கும். இன்றைய அவசர வாழ்க்கை பகிர்தலைத் தூக்கி பரணில் வைத்து விட்டது. கடைசியாக எப்போது உங்களிடம் இருந்த உணவையோ, உடையையோ, நேரத்தையோ, பொருட்களையோ பகிர்ந்தளித்தீர்கள் என சிந்தியுங்கள். பழைய ஆடைகளை ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் கொடுக்கக் கூட மாதக் கணக்கில் தாமதம் செய்கிறோமா இல்லையா ? நிதானிப்போம், பகிர்தலோடு வாழ்ந்தலே பரமனோடு வாழ்தல் என்பதை உணர்வோம்.

  1. மன்னித்தல்

இயந்திர வாழ்க்கையில் நாம் இழந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம் மன்னித்தல். நமது கடந்த தலைமுறையினரிடம் இருந்த பொறுமையோ, சகிப்புத்தன்மையோ, விட்டுக் கொடுத்தலோ இந்த தலைமுறையினரிடம் இல்லை. இந்த தலைமுறையினரிடம் கொஞ்சூண்டு மிச்சமிருக்கும் இந்த குணாதிசயங்கள் அடுத்த தலைமுறையினரிடம் அறவே இல்லாமல் போகுமோ எனும் அச்சம் உண்டு. மன்னிப்பை மறுதலித்து வெறுப்பை வளர்க்கவே சமூகமும், ஊடகங்களும் கற்றுத் தருகின்றன. மன்னித்தல் வேண்டுமெனில், நாம் உலகின் போதனைகளை விடுத்து, இறைவனின் போதனைகளை உடுத்த வேண்டும்.

  1. நிதானித்தல்

எதையெடுத்தாலும் சமூக வலைத்தளங்களில் அவற்றைப் பதிவு செய்வதும், அதற்கு எத்தனை லைக்ஸ் ஷேர் வந்தது என கணக்குப் பார்ப்பதும் இன்றைய இளசுகளிடம் இருக்கும் ஒரு போதை. புகழ் போதையின் ஆரம்பகட்டம் இது. சமூக வலைத்தளங்களில் வெறுப்புக் கருத்துகளை தொடர்ந்து படிப்பதும், படைப்பதும் அவர்களுடைய மனங்களில் எதிர்மறை சிந்தனைகளுக்கு எண்ணை வார்த்துக் கொண்டே இருக்கும். அத்தகைய பழக்கங்களை விட்டு ஒழிப்பது இயந்திர வாழ்க்கையிலும் நிம்மதியைக் கொண்டு வரும். நமது சமூக பங்களிப்புகளை நேரடியான சமூகச் செயல்களில் செய்வதே சிறந்தது. சமூக வலைத்தளங்களில் சண்டை போடுவது ஏட்டுச் சுரைக்காயை வைத்து சமையல் செய்வதைப் போன்றதே.

  1. நிஜமணிதல்

இயந்திர வாழ்க்கை கொண்டு வரும் முக்கியமான குணாதிசயம் இரட்டைவேடம் போடுதல். அவசரத்தின் கைக்குள் அலைகின்ற வாழ்க்கையில் பொய்யும், கபடமும் இணைந்தே பயணிக்கின்றன. நிஜம் அமைதியாய் வரும், பொய் புயலாய் வரும். நிஜம் தென்றலாய் வருடும், பொய் கனலாய் சுடும். உள்ளுக்குள் ஒன்றை புதைத்து, முகத்தில் ஒன்றைத் தரித்து வருகின்ற போலித்தனங்களை உதறுவோம். அது தான் நமது வாழ்க்கையை இறைவனை விட்டு தூரமாய் துரத்துகிறது. நிஜத்தை அணிவோம் !

  1. புனிதமாதல் !

இன்றைய வாழ்க்கையில் தேவைப்படுகிற முக்கியமான விஷயம் புனிதத்துவம். அதற்குத் தேவை இறை வார்த்தைகளோடு பயணித்தல். நமது வாழ்க்கையை செபத்தை விட்டும், இறை வார்த்தைகளை விட்டும், இயேசுவை விட்டும் துரத்துகின்ற செயலைத்தான் இன்றைய பரபரப்புகள் செய்கின்றன. அவற்றை மீண்டெடுப்போம். நாளும் நமக்கு முன்னால் விரிக்கப்படுகின்ற வலைகளில் பெரும்பாலானவை சாத்தானுடையவை. அவற்றைக் கண்டுபிடித்து விலக்கும் போது புனிதத்தின் பாதையில் நடைபோட முடியும்.

இயேசு

காலங்களின் கடவுள் !

ஏதாவது ஒரு பொருளை உருவாக்கினால் அதற்கான ‘காப்புரிமையை’ பெறுவது இப்போது நடைமுறையில் இருக்கும் வழக்கம். காலங்களை உருவாக்கிய கடவுள் காலங்களுக்கான காப்புரிமையை வைத்திருக்கிறார். “என் தந்தை தம் அதிகாரத்தால் குறித்து வைத்துள்ள நேரங்களையும் காலங்களையும் அறிவது உங்களுக்கு உரியது அல்ல” என்கிறார் இயேசு (திருத்தூதர் பணிகள் 1:7 ). இறைவன் ஒருவரே காலங்களின் அதிபதி ! எனவே தான் அவரை படைப்புகளின் பிதா, காலங்களின் கடவுள், பருவங்களின் பரமன் என்றெல்லாம் அழைக்கலாம் !

“உலகில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிக்கும் ஒரு காலமுண்டு. பிறப்புக்கு ஒரு காலம், இறப்புக்கு ஒரு காலம்; நடவுக்கு ஒரு காலம், அறுவடைக்கு ஒரு காலம்; கொல்லுதலுக்கு ஒரு காலம், குணப்படுத்தலுக்கு ஒரு காலம் …” என பேசுகின்ற சபை உரையாளர் “கடவுள் ஒவ்வொன்றையும் அதனதன் காலத்தில் செம்மையாகச் செய்கிறார்; காலத்தைப் பற்றிய உணர்வை மனிதருக்குத் தந்திருக்கிறார்” ( சபை உரையாளர் 3 : 1 ..10) என்கிறார்.

பூமி இப்படி இளமையாகவும், வளமையாகவும் இருப்பதற்குக் காரணம் இந்த பருவ மாற்றங்களே என்கிறது விஞ்ஞானம். நமக்காய் இந்த பூமியைப் படைத்த இறைவன் நமது வளமையான வாழ்வுக்காய் பருவங்களைத் தந்திருக்கிறார்.

காலங்கள் ஒன்றை ஒன்றிடமிருந்து பிரிக்கின்றன. இறைவன் ஆதியில் ஒளிப்பிழம்புகளை உருவாக்கி காலங்களை வகைப்படுத்தினார். பிரிவினைகளின் முதல் சுவடு அங்கே வைக்கப்பட்டது. இரவிலிருந்து பகல் பிரிக்கப்பட்டது ! நீரினினின்று நிலம் பிரிக்கப்பட்டது ! காலங்களைப் பிரித்து ஞாலத்தை அழகுபடுத்தினார் இறைவன்.

மனித வாழ்க்கையிலும் பல்வேறு காலங்கள் வந்து செல்கின்றன. சிரிப்பின் வீதிகளில் நடமாடும் காலம், அழுகையின் கரையில் அடைபடும் காலம், உற்சாகத்தின் ஊஞ்சலில் ஆடும் காலம், சோர்வின் படிக்கட்டில் அமரும் காலம் என வாழ்க்கையின் பருவங்கள் அனுபவங்களை அள்ளித் தருகின்றன.

இறைவன் படைத்த இந்த உலகில் நான்கு பருவங்கள் பொதுவானவையாக இருக்கின்றன. வசந்த காலம், இலையுதிர் காலம், வேனிற் காலம், குளிர் காலம் என இந்த‌ நான்கு காலங்களைச் சொல்லலாம். நிலப்பரப்புக்கு ஏற்ப இந்த காலங்களில் மாற்றங்கள் நேர்வதுண்டு. எனினும் பொதுவானவையாய் இருப்பவை இந்த நான்கு பருவ காலங்களே !

மனித வாழ்க்கையையும் ஆன்மீக வெளிச்சத்தில் இந்த நான்கு பருவங்களுக்குள் அடக்கி விடலாம். மழலைக்காலம் எனும் வசந்த காலம், பதின்வயதுக் காலம் எனும் இலையுதிர் காலம், இளமைக்காலம் எனும் வேனிற்காலம், முதுமைக்காலம் எனும் குளிர்காலம் !  அதெப்படி ?

  1. வசந்த காலம் !

வசந்த காலம் என்பது மகிழ்ச்சியின் காலம். துயரங்களைப் பற்றிய சிந்தனையின்றி மரங்கள் வண்ண ஆடை உடுத்தி, கிளையசைத்து, இலை சிரிக்க நம்மை வரவேற்கும் கால்ம். உற்சாகத்துக்குப் பஞ்சம் இல்லாத காலம் இது !

நமது மழலைக்காலம் இந்த வசந்த காலம் போன்றது. கவலைன்னா என்ன என்று கேட்கின்ற காலம். இருப்பதைக் கொண்டு இன்புற்று வாழும் காலம். இறைவனின் ஆசீரை நிறைவாகப் பெற்று களித்திருக்கும் காலம். பெற்றோரின் விரல்பிடித்து நடந்து, எந்த பிரச்சினைகளும் இல்லாலம் திரிகின்ற காலம்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையில் இறைவனை அறிகின்ற காலம் இது ! இறைவனிடம் வருகையில் கிடைக்கின்ற உற்சாகமும், புளகாங்கிதமும் அளவிட முடியாதது. தந்தையின் விரல்பிடித்து திருவிழாவில் பலூன் பொறுக்கும் குழந்தையின் பரவசம் இந்த காலத்தின் அற்புதம். இந்தக் காலம் இப்படியே நீடிக்காதா என மனம் ஏங்கும் ! ஆன்மீகத்தின் ஆரம்ப காலம் ! ஆனந்தத்தின் அற்புத காலம்.

  1. இலையுதிர் காலம் !

இலையுதிர்க்காலம் புதுப்பிறப்பின் காலம். தலைகளில் இருக்கும் இலைகளை உதிர்த்து விட்டு மரங்கள் நிராயுதபாணியாய் நிற்கும் காலம். இன்னொரு வசந்த முளைக்காகக் கிளைகள் காத்திருக்கும் காலம். உதிர்தல் இல்லாமல் முளைத்தல் இல்லை. இழத்தல் இல்லாமல் பெறுதல் இல்லை. தியாகம் இல்லாமல் மேன்மை இல்லை !

ஆன்மீகப் பயணத்தின் இரண்டாம் பிறப்பு இலையுதிர்காலம். நம்மிடம் இருக்கின்ற பாவத்தின் களைகளை உதிர்க்கும் காலம். நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் தீமையின் துருக்களை உதறும் காலம். மறுபிறப்பின் முன்னுரை இந்தக் காலத்தில் தான் எழுதப்படுகிறது. பதின்வயதுகளில் ஒருவன் புதுப்பிறப்பெடுத்தால் அவனுக்குள் ஆன்மீகத்தின் அடைமழை நிச்சயம் பொழியும்.

உள்ளே இருக்கின்ற அழுக்குத் தண்ணீரை அகற்றாமல், பாத்திரத்தை மீண்டும் கழுவாமல், நல்ல நீரை நிரப்புதல் சாத்தியமில்லை. பழைய மனிதனின் மரணமே புதிய மனிதனின் ஜனனம். ஆன்மீகத்தின் வளர்நிலைக் காலம் என்பது இலையுதிர்க்காலமே ! இலைகளை உதிர்க்காமல் இருக்கின்ற மரங்கள் வசந்தத்தை வரவேற்பதில்லை !

  1. வேனிற்காலம்.

வேனிற்காலம் வியர்வையின் காலம். உடலின் உறுதியை எல்லாம் சூரியன் வந்து உறிஞ்சிச் செல்லும் காலம். நிழல் கிடைத்தால் நிற்கலாமே என கால்கள் ஏங்கும் காலம். இந்தக் காலத்தில் நமக்கு அதிக சக்தி தேவைப்படும். இந்தக் காலத்தில் தான் வேலைகள் அதீத வேகத்தில் நடக்கும். உலகமே சுறுசுறுப்பாய் இயங்கும் ! பணியே இங்கே பிரதானமாகும்.

ஆன்மீக வாழ்க்கையின் வீரிய காலம். வசந்தத்தின் இனிமையை ரசித்து, பாவத்தின் துருக்களை அகற்றி புதிய மனிதனானபின் வேனிற்காலத்தில் பயணிக்க வேண்டும். பாவம் களைந்த மனிதனே பாவமில்லாத இறைவனைப் பறைசாற்ற முடியும். தனது கர்வத்தின் இலைகளை உதிர்த்த மனிதன் மட்டுமே பணிவின் பாதையில் நடக்க முடியும்.

இந்த வேனிற்காலம் சோர்வுகளைக் கொண்டுவரும். அசதியைக் கொண்டு வரும். நிழல்வேண்டுமென ஏக்கம் கொள்ளும் பாதங்களைக் கொண்டு வரும். எனினும் இந்தக் காலமே நீளமான பகலின் காலம். ஒளியின்றி வழியைப் பற்றிப் போதித்தல் இயலாது ! இது கனிகொடுக்கும் காலம். ஒளிச்சேர்க்கையின் காலம்.

நமது ஆன்மீக வாழ்க்கையில் எந்த அளவுக்கு இந்த வேனிற்காலத்தைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதைக் கொண்டே நமது ஆன்மீக வாழ்வின் ஆழம் அளவிடப்படும்.

  1. பனிக்காலம்

பனிக்காலம், தனிக்காலம் ! சோர்வின் காலம். வெளியே சென்றால் குளிர் வாட்டியெடுக்கும். சன்னலின் கம்பிகள் வழியே பனிக்காற்று கோலியாத்தின் வாளைப் போல மூர்க்கமாய் மிரட்டும். காதுகளின் கதவுகளை குளிர்க்குத்தீட்டிகள் கூர்மையாய் விரட்டும். பெரிதாக எதையும் செய்ய முடியாத சோர்வின் காலம்.

இது முதுமையின் காலம் எனலாம். போர்வைக்குள் கதகதப்பைத் தேடும் காலம். ஒரு தேனீர் குடித்து, காலத்தை நினைவுகளின் தேர்களில் ஏறிக் கடக்கும் பருவம் இது. மேலை நாடுகளில் வெண் பனியின் யுத்தம் நடக்கும் காலம் இது. சாலைகளை பனிக்கரடி கட்டிப்பிடித்துப் படுத்திருப்பது போல எங்கும் பனிக் குன்றுகளே கண்சிமிட்டும்.

ஆன்மீகப் பயணத்தின் கடைசிக் காலம். வாழ்க்கையின் முதுமைப் பயணம். இறைவனின் அன்பின் அரவணைப்புக்குள் அமைதியாய் இருந்திடவே மனம் துடிக்கும். அந்த கதகதப்பு உணர்வுகளில் உயிரைக் காத்துக் கொள்ளும் காலம். வேனிற்காலத்தில் தேவையானவற்றைச் சேமிக்கும் எறும்புகள் பனிக்காலத்தில் பதட்டப்படாது. அது போல, ஆன்மீக வேனிற்காலத்தில் இறைவனின் பிரியத்துக்குரிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்கள் பரமன் தரும் பனிக்காலத்தில் பதற மாட்டார்கள். அவரது அன்புக்குள் அமைதியாய் இருப்பார்கள்.

இறைவன் நமக்குத் தந்திருக்கும் இயற்கையின் பருவங்கள் நமது வாழ்க்கையைவளமாக்குகின்றன.

ஆன்மீகத்தில் நாம் பயணிக்கும் பருவங்கள் நமது வாழ்க்கையை

அழகாக்குகின்றன.

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்

*

இயேசு

கொடுங்கள், பெற்றுக் கொள்வீர்கள்

“நிறைய பணம் வேணும், என்னங்க செய்யலாம் ?” என யாரிடமாவது கேட்டுப் பாருங்கள். பல ஐடியாக்கள் சொல்வார்கள். நல்ல சேமிப்புத் திட்டம், நீண்டகால வைப்புத் திட்டம், தங்க நகைத் திட்டம், ரியல் எஸ்டேட் இப்படி ஏதோ ஒன்றைத் தானே ? ஆனால் கிறிஸ்தவமோ இருப்பதையெல்லாம் ஏழைகளுக்குக் கொடுங்கள், அப்போது நீங்கள் பெற்றுக் கொள்வீர்கள் என்கிறது.

பிறருக்குக் கொடுப்பதை இயேசு அழுத்தம் திருத்தமாகப் போதித்தார். இறைவனிடமிருந்து நாம் பெற்றுக் கொள்வதே பிறருக்குக் கொடுப்பதற்காகத் தான் என்கிறது கிறிஸ்தவம். “ஏழைக்கு இரங்கி உதவிசெய்கிறவர் ஆண்டவருக்குக் கடன் கொடுக்கிறார்; அவர் கொடுத்ததை ஆண்டவரே திருப்பித் தந்துவிடுவார்” என பகிர்தலை உற்சாகப்படுத்துகிறது விவிலியம்.

நியாயத் தீர்ப்பு நாள் ஒன்று உண்டு. அன்று நல்லவர்கள் வலப்பக்கமும், தீயவர்கள் இடப்பக்கமும் நிற்பார்கள். இருவருமே இறைவனை நேசித்தவர்கள், மத செயல்களில் ஈடுபடுபவர்கள், வழிபாட்டில் குறை வைக்காதவர்கள். ஆனால் இரு பிரிவினருக்கும் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் உண்டு.

வலப்பக்கம் நிற்பவர்கள் ஏழைகளுக்கு உதவியவர்கள். பசியாய் இருந்தவர்களுக்கு உணவளித்தவர்கள். தாகமாய் இருந்தவர்களுக்கு நீர் கொடுத்தவர்கள். ஆடையின்றி இருந்தவர்களை உடுத்தியவர்கள். நோயுற்று இருந்தவர்களைப் பார்க்க வந்தவர்கள். அன்னியனாய் இருந்தவர்களை வரவேற்றவர்கள். அப்படி அவர்கள் ஏழைகளுக்குச் செய்தது எல்லாமே இறைவனுக்குச் செய்ததாயிற்று ! என்கிறார் கடவுள்.

பிறருக்கு உதவுகின்ற மனித நேய சிந்தனை இல்லாதவர்கள் விண்ணகத்தில் நுழைய முடியாது என்பது தான் இயேசு போதித்த சிந்தனைகளில் முக்கியமான ஒன்று.

அவருடைய வாழ்க்கையிலும் அவர் எப்போதுமே ஏழைகளின் பக்கமாகவே நின்றார். பிறந்த போது மாட்டுத் தொழுவம், வளர்கையில் தச்சுத் தொழிலாளியின் குடிசை, சாவின் போது சிலுவையில் குற்றவாளியாய் மரணம், மரித்தபின் ஏதோ ஒருவருடைய கல்லறையில் அடக்கம். என ஏழைகளின் சாயலாகவே ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் இருந்தவர் இயேசு.

“பெற்றுக் கொள்வதைவிட கொடுத்தலே பேறுடைமை” எனும் போதனையையே இயேசு முன்வைத்தார். கொடை என்பது எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான சில வழிகாட்டல்களையும் அவர் தனது போதனைகளின் மூலமாக வைத்தார். கொடுத்தல் பற்றி சில சிந்தனைகளை மனதில் கொள்வோம்.

  1. முகமலர்ச்சியோடு கொடுக்கவேண்டும். பிறருக்குக் கொடுப்பது என்பது நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய பாக்கியம் என நினைத்து உதவ வேண்டும்.
  2. ரகசியமாய் உதவ வேண்டும். வலது கையால் நீங்கள் செய்யும் உதவி இடது கைக்குக் கூட தெரியக் கூடாது. மறைவாய் கொடுப்பதைக் காணும் இறைவன் பலன் தருவார்.
  3. நல்ல சிந்தனையோடு கொடுக்க வேண்டும். கட்டாயத்தினாலோ, தனது பெயருக்காகவோ, கடமைக்காகவோ, பிறருடைய வசைக்குத் தப்பியோ அல்லது வேறு எந்த காரணத்துக்காகவோ கொடுப்பது தவறு. சக மனித கரிசனை, அன்பு இதன் அடிப்படையில் மட்டுமே உதவ வேண்டும்.
  4. பிறருக்குக் கொடுப்பது என்பது விண்ணகத்தில் செல்வம் சேர்த்து வைப்பது போல. அது பூச்சியாலும் துருவாலும் சேதமடையாது என்கிறார் இயேசு. அந்த மனநிலையோடு கொடுக்க வேண்டும்.
  5. பிறருக்குக் கொடுப்பது என்பது இறைவனைப் புகழ்வதைப் போன்றது என்கிறது பைபிள். எவ்வளவு கொடுத்தோம் என்பதை அளவிட வேண்டுமெனில், மீதம் நம்மிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதை வைத்தே அளவிடவேண்டும்.
  6. குற்ற உணர்விலிருந்து விடுபட பிறருதவிப் பணிகளை செய்யக் கூடாது. இயேசுவின் மீதான அன்பும், சக மனிதன் மீதான அன்பும் மட்டுமே ஈகையை தூண்டவேண்டும். உள்ளதிலிருந்து கொடுப்பதை விட, உள்ளதையெல்லாம் கொடுப்பதும், உள்ளத்தையே கொடுப்பதும் உயர்வானவை.
  7. கடவுள் திரும்பத் தருவார் எனும் எண்ணத்தில் நாம் உதவக் கூடாது. கடவுள் இதயத்தைப் பார்க்கிறவர், நமது உண்மையான தேவைக்கு ஏற்ப அவர் நமக்கு அளிப்பார்.
  8. நம்மிடம் இருக்கும் மண்ணுலக செல்வங்களை நாம் பிறருக்கு அளிக்கும்போது, இறைவன் விண்ணுலக செல்வங்களை நமக்கு அளிப்பார்.
  9. எவ்வளவு கொடுத்தோம் என்பதல்ல, எந்த மனநிலையில் கொடுத்தோம் என்பதே முக்கியம். அளவைப் பார்த்து மதிப்பிடுவது மனித இயல்பு, அகத்தைப் பார்த்து மதிப்பிடுவது இறை இயல்பு.
  10. கொடுங்கள். மனிதநேயம் என்பது பெறுதலில் அல்ல, கொடுத்தலில் தான் நிறைவு பெறும். கொடுக்கக் கொடுக்க வளர்வது அன்பு மட்டும் தான்.

“கருணை நிறைந்தவர் தம் உணவை ஏழைகளோடு பகிர்ந்து உண்பார்; அவரே ஆசி பெற்றவர்.” நீதிமொழிகள் 22 :9

*

இயேசு

ஆன்மீகம்-8

வானவில்
=========
22 டிஸம்பர் 2017

சென்ற வாரம் பாரதி கண்ட கடந்த அறம்,பொருள்,இன்பம்,வீடு நிலைகளைப் பார்த்தோம். ஆன்மீகத்தில் மனிதன் நேர்கோட்டுப் பாதையில் செல்வதில்லை.

பாரதியும் உருவ வழிபாட்டில் தொடங்கி உலகை உண்மை என்று சாதித்து குள்ளச்சாமி போன்ற பல ஞானியரின் தொடர்பால் மாயைப் பழித்து ” எங்கெங்கு காணினும் சக்தியடா !” ” எல்லாம் நந்தலாலா!” என்ற அத்வைத நிலையை அடைந்தான். இத்தனையும் 40ற்குள்!

முன்னேற்றம் பின்னேற்றம் தெளிவு குழப்பம் இப்படி முன்னும் பின்னுமாய்ச் செல்வது.

அதனால் பல ஆண்டுகள் பல கோடி பிறவிகள் தேவைப்படுகிறது.
அதுபோல ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தத்தம் வழியே முன்னேறி தன் சொந்த முயற்சியில் முக்தியை நோக்கி முன்னேறிச் செல்கிறது. ஒரு ஆன்மாவின் பயணம் மற்றொன்றிலிருந்து வேறுபடும்!

பாரதி காஞ்சி மஹாப் பெரியவர் பட்டினத்தார் விவேகானந்தர் ஆண்டாள் நபிகள் இயேசு மீரா குருநானக்…. இவர்களது வாழ்க்கையை உற்று நோக்கினால் அவரவர்
கடந்த பாதைகள் தனித்துவமாய்த் தெரியும்!

ஒருவருக்கு உகந்த வழி மற்றவருக்கல்ல. ஆன்மநாட்டம் தேடல் சிறிது சிறிதாக ஏற்பட்டு தீவிரமாகும் போது குரு வந்து முன்னின்று வழிகாட்டுவார்! கைலாயம் போக ஆரம்ப இடம் வரை எவ்வழியேனும் எப்படியேனும் ( பேருந்து,விமானம்,கால்நடையாக) வந்து சேரலாம். அடிவாரத்திலிருந்து வழிகாட்டியின் துணையின்றி போக அனுமதியே இல்லை!

இந்தத் தொடரில் சொல்லப்படும் பல கருத்துக்கள் அனைவருக்கும் பொருந்தாது. எவருக்குப் பொருந்துமோ அவருக்கே அது எளிதாகப் புரியும். புலப்படும். ஆனாலும் எல்லாவழிகளையும் பற்றி ஓரளவு அறிந்து கொள்வது நல்லது.நமக்கு ஒன்று புரிபடவில்லை,புலப்படவில்லை என்றால் அவ்வழி நம்முடையதல்ல என உணர்க!
எவ்வழியும் தவறோ சரியோ அல்ல! இந்த அடிப்படை பக்குவம் முதிர்ச்சி தேவை.

இருவாரங்கள் முன் வயதுவாரியாக ஆன்மீகத்தைப் பிரித்தோம். அதில் மிக இளவயது ஆன்மீகம் பற்றிப் பார்க்கத் தொடங்கினோம். அதில் ஓரிரு கருத்துக்களைச் சொல்லி நிறைவு செய்துவிட்டு
” ஐம்பதைத் தாண்டியோரின் ஆன்மீகம்” என்ற நடைமுறை ஆன்மீகத்தைப் பார்ப்போம்.
நம் பாலத்தில் 35க்கு மேற்ப்பட்டோரே அதிகம்!
இளவயது ஆன்மீகத்தில் சில இறுதிக் குறிப்புகள் இதோ!
#கீழோராயினும்தாழஉரை
அனைவரிடமும் பணிவாக நடக்கக் கற்றுக் கொடுங்கள்.
#நன்றிமறவேல்
செய்நன்றி மறக்காதிருக்கக் கற்றுக் கொடுங்கள். உங்களையும் பிற்காலத்தில் காப்பாற்றும் குணம் வரும்!
#ஊழையும்உப்பக்கம்காண்பர்
வெற்றியை எப்படி உழைப்பால் கைப்பற்றலாம் என்றும்
#ஊழிற்பெருவலியாவுள எனத் தோல்வியைக் கண்டு துவளாதிருக்கப் பழக்குங்கள்
#வாழநினைத்தால்வாழலாம்
என உற்சாகப்படுத்தி பல வெற்றிபெற்றோரின் அறிமுகத்தைச் செய்துவையுங்கள்!

இவை மகற்காற்றும் உதவி!

வெற்றி நிச்சயம்!

அடுத்தமுறை ஐம்பதில் ஆன்மீகம் பற்றிப் பார்ப்போம்!
(தொடரும்)
#ஆன்மீகம்

இயேசு செய்த புதுமைகள் : அதிசயமாய் கிடைத்த மீன்கள்

: 21 : 1-14

பின்னர் இயேசு தம் சீடருக்குத் திபேரியக் கடல் அருகே மீண்டும் தோன்றினார். அவர் தோன்றியது இவ்வாறு:

சீமோன் பேதுரு, திதிம் எனப்படும் தோமா, கலிலேயாவிலுள்ள கானாவைச் சேர்ந்த நத்தனியேல், செபதேயுவின் மக்கள் ஆகியோரோடு இயேசுவின் சீடர்களுள் வேறு இருவரும் கூடியிருந்தனர்,

அப்போது சீமோன் பேதுரு அவர்களிடம், “நான் மீன்பிடிக்கப் போகிறேன்” என்றார். அவர்கள், “நாங்களும் உம்மோடு வருகிறோம்” என்று போய்ப் படகில் ஏறினார்கள். அன்று இரவு அவர்களுக்கு மீன் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை.

ஏற்கெனவே விடியற்காலை ஆகியிருந்தது. இயேசு கரையில் நின்றார். ஆனால் அவர் இயேசு என்று சீடர்கள் அறிந்து கொள்ளவில்லை.

இயேசு அவர்களிடம்,

“பிள்ளைகளே! மீன் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லையா?”

 என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், “இல்லை” என்றார்கள்.

அவர், “படகின் வலப்பக்கத்தில் வலை வீசுங்கள்; மீன் கிடைக்கும்”

 என்று அவர்களிடம் கூறினார். அவர்களும் அவ்வாறே வீசினார்கள். மீன்கள் மிகுதியாய் அகப்பபட்டதால் அவர்களால் வலையை இழுக்க முடியவில்லை.

இயேசுவின் அன்புச் சீடர் அதைக் கண்டு பேதுருவிடம், “அங்கு நிற்பவர் ஆண்டவர்தாம்” என்றார். அதைக் கேட்டவுடன் தம் ஆடையைக் களைந்திருந்த சீமோன் பேதுரு ஆடையை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு கடலில் குதித்தார்.

மற்றச் சீடர்கள் மீன்களுடன் வலையை இழுத்துக்கொண்டு படகிலேயே வந்தார்கள். அவர்கள் கரையிலிருந்து வெகு தொலையில் இல்லை; ஏறக்குறைய நூறு மீட்டர் தொலையில்தான் இருந்தார்கள்.

படகைவிட்டு இறங்கியவுடன் கரியினால் தீ மூட்டியிருப்பதையும் அதன்மீது மீன் வைத்திருப்பதையும் அவர்கள் கண்டார்கள். அங்கு அப்பமும் இருந்தது.

இயேசு அவர்களிடம்,

“நீங்கள் இப்போது பிடித்தவற்றில் சில மீன்களைக் கொண்டு வாருங்கள்” என்றார்.

சீமோன் பேதுரு படகில் ஏறி, வலையைக் கரைக்கு இழுத்தார். வலை நிறைய பெரிய மீன்கள் இருந்தன. அவற்றின் எண்ணிக்கை நூற்று ஐம்பத்து மூன்று. இத்தனை மீன்கள் இருந்தும் வலை கிழியவில்லை.

இயேசு அவர்களிடம்,

“உணவருந்த வாருங்கள்”

 என்றார். சீடர்களுள் எவரும், ‘நீர் யார்?’ என்று இயேசுவிடம் கேட்கத் துணியவில்லை. ஏனெனில், அவர் ஆண்டவர் தாம் என்று அவர்கள் அறிந்து கொண்டார்கள்.

இயேசு அவர்கள் அருகில் வந்து, அப்பத்தை எடுத்து அவர்களிடம் கொடுத்தார்; மீனையும் அவ்வாறே கொடுத்தார்.

இவ்வாறு, இயேசு இறந்து உயிருடன் எழுப்பப்பட்ட பின்பு தம் சீடருக்கு இப்போது மூன்றாம் முறையாகத் தோன்றினார்.

விளக்கம்

இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டு உயிர்விட்டு, மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்து விட்டார். அதன் பின் சீடர்களுக்கு இரு முறை காட்சியும் அளித்தார். சீடர்களுக்கோ இயேசு இல்லாத வாழ்க்கை தலைமையற்ற வாழ்க்கையைப் போல உறுத்தியிருக்க வேண்டும். மீண்டும் மீன்பிடிக்கும் தொழிலுக்கே திரும்பினார்கள்.

இப்போது இரவு முழுவதும் வலைவீசியும் மீன்கள் எதுவும் கிடைக்காமல் ஏமாற்றமாய் அதிகாலையில் சீடர்கள் கரையை நோக்கி வருகின்றனர். அப்போது இயேசு கரையிலிருந்து அவர்களோடு உரையாடுகிறார்.

இயேசு யார் என்றே அறியாமல் அவர்கள் அவருடைய வார்த்தைகளுக்குச் செவிகொடுக்கின்றனர். மீன்கள் ஏராளமாய் வலைகளில் வந்து சிக்குகின்றன. சீடர்கள் இயேசுவைக் கண்டு கொள்கின்றனர். பேதுரு படகிலிருந்து குதித்து இயேசுவை நோக்கி ஓடுகிறார்.

கரையில் சீடர்கள் வருகின்றனர். இயேசு அவர்களுக்காய் உணவு தயாரித்து வைத்திருக்கிறார்.

இந்த செயல் பல்வேறு ஆன்மீக சிந்தனைகளை நமக்குள் எழுப்புகிறது.

  1. மீன்பிடித்துக் கொண்டிருந்தபோது தான் இயேசு பேதுருவை முதன் முதலாக அழைத்தார். அவரும் தனது வலைகளை விட்டு விட்டு இயேசுவைப் பின்சென்றார். இயேசுவோடான பயணம் நிறைவடைந்தபின் பேதுரு மீண்டும் அதே மீன்பிடிக்கும் தொழிலுக்கு வருகிறார். உயிர்த்த இயேசு இரண்டாம் முறையாய் மீண்டும் அழைப்பாரா எனும் எதிர்பார்ப்பு அவருடைய மனதில் இருந்திருக்கலாம். இயேசு, இரண்டாம் முறையாய் வருகிறார். அவரை அழைக்கிறார். இறைபணியில் பேதுரு தன்னை முழுமையாய் ஈடுபடுத்திக் கொள்ள இந்த அனுபவம் உதவுகிறது.

இறையழைத்தல் இருமுறை நிகழலாம் என்பதை இந்த நிகழ்வு விளக்குகிறது. இயேசுவின் அழைப்புக்குச் செவிகொடுக்கும் மனநிலை நம்மிடம் இருந்தால் இயேசு நம்மைத் தேடி வந்து அழைப்பவராக இருக்கிறார். நமது அழைத்தலை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதில் தவறு ஏதும் இல்லை. அந்த அழைப்பை உறுதிப் படுத்திக் கொண்டபின் அதில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடமாகும்.

  1. இயேசுவின் அருகாமையை விட்டபின் சீடர்கள் மீண்டும் பழைய வாழ்க்கையை நாடிச் செல்கின்றனர். இயேசு இருக்கும் போது அவரது போதனைகளிலும், அவரது அருகாமையிலும் வாழ்ந்தவர்கள், அவர் இல்லாதபோது பழைய வாழ்வில் மீண்டும் நுழைகின்றனர். அழைப்புக்கு முந்தைய வாழ்க்கைக்கு அவர்கள் சென்று விடுகின்றனர்.

இயேசு நமது வாழ்வில் இல்லாத போது நமது பழைய பாவங்கள் நம்மை மீண்டும் பிடித்துக் கொள்கின்றன. நமது வாழ்க்கை ஒளியை விட்டு விட்டு இருளைத் தேடிச் சென்று விடுகிறது. இயேசுவோடு எப்போதும் இணைந்தே இருக்க வேண்டியதன் தேவையை இது வலியுறுத்துகிறது.

  1. இரவு முழுவதும் கடலில் வலை வீசியும் வெறும் கையோடு திரும்பி வருகின்றனர் சீடர்கள். ஒரு நாள் முழுவதும் வலை வீசியும் மீன்கள் அகப்படவில்லை என்பதே ஒரு அதிசயச் செயல் தான். இயேசுவை விட்டு விலகும் போது, நமக்குப் பழக்கமான செயல்கள் கூட வெற்றியைத் தராமல் போகலாம். எத்தனையோ ஆண்டுகள் வெற்றிகரமாகச் செய்த மீன்பிடி தொழில் சீடர்களைக் கைவிட்டது. காரணம் இயேசுவின் அருகாமை இல்லாமல் போனது தான்.

நமது வாழ்விலும் இயேசுவிடம் வந்து விட்டு விலகும் தருணங்கள் நமக்கு வீழ்ச்சியையே தரும். ஆன்மீக வீழ்ச்சியுடன் சேர்ந்து நமக்கு வளர்ச்சியைத் தந்து கொண்டிருந்த உலக செயல்கள் கூட வீழ்ச்சியையே தரும். அவை நம்மை மீண்டும் இயேசுவிடம் அழைத்து வரவேண்டும். பேதுரு ஆன்மீக வாழ்வின் சறுக்கினார், ஆனாலும் இயேசுவை தேடி ஓடினார். யூதாஸ் ஆன்மீக வாழ்வில் சறுக்கினார் ஆனால் இயேசுவை விட்டு விலகி ஓடினார். இயேசுவைத் தேடி ஓடியவர் திருச்சபைக்கு அடித்தளமானார், விலகி ஓடியவர் தற்கொலையில் அழிந்தவரானார்.

  1. சீமோன் பேதுரு இங்கே ஒரு தலைவராக உருவாகிறார். “மீன்பிடிக்கப் போகிறேன்” என்று அவர் சொன்னதும் மற்ற சீடர்கள் அவரோடு இணைந்து விடுகின்றனர். அவர் யாரையும் அழைக்கவில்லை. ஆனாலும் அவர்கள் அவரோடு இணைந்து பணியாற்ற தயாராய் இருக்கின்றனர். இயேசு இல்லாத அந்த காலகட்டத்தில் அவர்கள் வீட்டில் முடங்கிக் கிடக்க நினைக்கவில்லை. உழைக்கத் தயாராக இருக்கின்றனர். உழைக்கத் தயாராய் இருப்பவர்களையே இயேசு அழைக்கத் தயாராய் இருக்கிறார்

நமது வாழ்வில் நாம் எப்படி இருக்கிறோம் ? உழைக்கத் தயாராய் இருக்கிறோமா ? சீடர்கள் இணைந்தே இருந்தது போல இறைவனுக்கு ஏற்புடையவர் கூட்டத்தோடு எப்போதும் இணைந்தே இருக்கிறோமா ? சிந்திப்போம்.

  1. பிள்ளைகளே மீன் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லையா ? என இயேசு சீடர்களிடம் கேட்கிறார். பிள்ளைகளே எனும் அழைப்பின் மூலமாக இயேசு தனது சீடர்களை தந்தை மகன் உறவுக்குள் இணைக்கிறார். திரியேக கடவுளின் ஒருவரான இயேசு உயிர்த்தபின் தந்தையோடு இணைந்திருக்கிறார் என்பதன் ஒரு வெளிப்பாடு இது எனலாம்.

இன்று நாம் ஆண்டவரை அப்பா பிதாவே என அழைக்கும் மகனுக்குரிய உரிமையைப் பெற்றிருக்கிறோம். இயேசு நம்மை பிள்ளைகளே என அழைக்கிறார். நாம் அவரை உரிமையுடன் தந்தையே என அழைக்கும் மனநிலையைப் பெற்றுக் கொள்வோம்.

  1. “மீன் கிடைக்கவில்லையா ?” எனும் கேள்விக்கு “இல்லை” எனும் வெளிப்படையான பதிலை சீடர்கள் சொல்கின்றனர். ஒன்றும் இல்லை என்னும் நிலைக்கு சீடர்கள் வந்தபோது இறைவனின் அருளால் வலைநிறைய மீன்களைப் பெற்றுக் கொள்கின்றனர். கொஞ்சம் இருக்கிறது, போதுமான அளவு இருக்கிறது என்பன போன்ற பதில்கள் வந்திருந்தால் ஒருவேளை இந்த அதிசயம் நடந்திருக்காது. சீடர்கள் வெறுமையான நிலைமைக்கு வந்ததும், இயேசு மகிமையான நிலையை அவர்களுக்கு வழங்குகிறார்.

நமது வாழ்விலும், “நம்மிடம் ஒன்றும் இல்லை” எனும் நிலைக்கு நாம் வரும்போது நமது வாழ்வில் நிறைவான ஆசீர்வாதங்களை இறைவன் நல்குகின்றார். ‘இயேசுவே என்னிடம் ஒன்றும் இல்லை, என்னை நிறைவாக்கும்” எனும் மனநிலையுடன் இயேசுவை அணுக வேண்டும்.

  1. இயேசு வலப்புறமாக வலைகளை வீசச் சொன்னார். அப்படி அவர்கள் வீசியபோது வலை நிறைய மீன்கள் கிடைத்தன. இயேசுவின் வார்த்தைகளின் படி நாம் செயல்படும்போது நமக்கு ஏராளமான ஆசீர்வாதங்கள் கிடைக்கின்றன. ஏராளமான மீன்கள் கிடைத்தாலும் வலை கிழியவில்லை ! அது மிகப்பெரிய அதிசயமாக இருந்தது.

நமது வாழ்வில் இறைவன் தருகின்ற ஆசீர்வாதங்கள் நமது வாழ்க்கை எனும் கூட்டை சிதைக்காததாகவோ, உடைக்காததாகவோ தான் இருக்கும். நமது வீட்டின் அமைதியையோ, நிம்மதியையோ, அன்புறவையோ உடைக்கும் ஆசீர்வாதங்கள் இறைவனிடமிருந்து வந்தவை அல்ல என்பதைப் புரிந்து கொள்வோம்

  1. நூற்று ஐம்பத்து மூன்று மீன்கள் பிடிக்கப்பட்டதாக விவிலியம் கூறுகிறது. அந்த காலத்தில் நூற்று ஐம்பத்து மூன்று வகை மீன்களே அடையாளம் காணப்பட்டதாகவும். அத்தனை வகையான மீன்களையும் அள்ளி வருவது என்பது எல்லா இன மக்களையும் இறைவனின் நற்செய்தியின் கீழ் இணைப்பது எனும் பொருளில் வருகிறது என்கிறார் புனித எரோனிமஸ்.

மனிதர்களைப் பிடிப்போராக்குவேன் என சீமோனிடம் சொன்ன இயேசு, எல்லா மனிதர்களையும் கூட்டிச் சேர்க்க வேண்டும் எனும் குறிப்பையும் இதன் மூலம் தருகிறார். நமது வாழ்வில் நாம் இறைவனின் அன்பை எல்லா மனிதருக்கும் அளிக்கிறோமா ? எனும் கேள்வியை நமக்குள் எழுப்புவோம்.

  1. இயேசு கரையில் இருந்தபோது அவர்கள் அவரை இயேசு என கண்டு கொள்ளவில்லை. இயேசுவை விட்டு விலகிச் செல்லச் செல்ல அவருடைய முகம் நமக்கு பரிச்சயமில்லாததாய் தோன்ற ஆரம்பிக்கிறது. ஆனால் அவர் இயேசுதான் என அறிந்ததும் பேதுரு சட்டென படகை விட்டுக் குதித்து இயேசுவை நோக்கி ஓட ஆரம்பிக்கிறார். பாவ இருளில் நிர்வாணியாய் இருந்தவர், ஆடை அணிந்து கொண்டு தூய்மையை நோக்கி ஓடுகிறார். பணிவாழ்வின் துவக்கத்தில் இயேசு பேதுருவை அழைத்தபோது, ‘நான் பாவி என்னை விட்டு விலகிப் போவீராக’ என சொன்ன பேதுரு, இப்போது, “இயேசுவை நோக்கி ஓடி வருகிறார்”.

இயேசுவை கண்டு கொள்ளும் போது நமது மனநிலை எப்படி இருக்கிறது ? இயேசுவை நோக்கி ஓடி வருவதாக இருக்கிறதா ?அல்லது விலகி ஓடுவதாக இருக்கிறதா ? சிந்திப்போம். இயேசுவின் குரலைக் கேட்கும் போது, இயேசுவின் முகத்தைப் பார்க்கும் போது, இயேசுவை இன்னொருவர் மூலமாக கண்டு கொள்ளும் போது நாம் உடனே இயேசுவை நோக்கி ஓடிப் போக வேண்டும்.

10.சீடர்கள் கரைக்கு வந்தபோது இயேசு மீனையும், அப்பத்தையும் அவர்களுக்காய் தயாராக்கி வைத்திருந்தார். உணவு உண்ண வாருங்கள் என அழைப்பும் விடுத்தார். அவர்களிடம் மீன் இருக்கவில்லை, அப்பம் இருக்கவில்லை. ஆனாலும் அவர் அவர்களுக்காக உணவைத் தயாராக்கி வைத்திருந்தார். அழைப்பவர் ஆண்டவர். அவருடைய அழைப்புக்கு இணங்கும்போது நமக்குத் தேவையானவற்றை அவர் தயாராக்கி வைக்கிறார். நமக்காக விண்ணகத்தில் ஒரு இடத்தை ஏற்பாடு செய்தவர், மண்ணகத்திலும் நமக்குத் தேவையானவற்றை உருவாக்கித் தருகிறார்.

நமது வாழ்வுக்கான தேடல்களுக்காக நாம் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. இறைவனின் அழைப்பை ஏற்றுக் கொண்டால் அவரே நமக்குத் தேவையானவற்றைத் தருகிறார். அவர் தருகின்ற ஆசீர்வாதங்கள் நமக்கு நிறைவானவையாகவும், மகிழ்வானதாகவும் இருக்கின்றன. எனவே நமது வாழ்க்கையை இறைவனிடம் ஒப்படைப்பதே நமது அதிகபட்ச ஆனந்தம் என்பதை உணர்வோம்.

இந்த சிந்தனைகளை மனதில் கொள்வோம்.

*

இயேசு