பகலில் இருள்

(திருமுறை விளக்கம்: 04)

மார்கழித் திங்கள்.

அதிகாலைப் பொழுது.

இனிய இளம்பனி.

இதமான குளிர்.

தவழும் மென்காற்று.

இல்லங்களில் விளக்கொளி.

ஊர் விழித்துக்கொள்கிறது.

எங்கும் பெருமகிழ்ச்சி.

காதணிகள் குலுங்கும் ஒலி.

கைவளைகள் உராயும் ஒலி.

காற்சிலம்புகள் அசையும் ஒலி.

பளிங்குத்தரையில் முத்துகளை இறைத்தாற்போல் சிரிப்பொலி.

குழலும் யாழும் குயிலும் கிளியும் ஒன்றானாற்போல் பேச்சொலி.

அதிகாலை வானத்தில் மின்னும் விண்மீன் திரள் தரையில் இறங்கி நடைபயிலுவதுபோல் இளம்பெண்கள் கூட்டம்.

தூய்மையான அழகோடும் தூய்மையான உள்ளத்தோடும் நடந்து வருகின்றனர்.

சிவபெருமான் திருக்கோயில் வழிபாடு நடைபெறவிருக்கிறது.

அதிகாலையில் எழுந்து நீராடி முமுதற்பரம்பொருளை வழிபடவேண்டும்.

இல்லந்தோறும் சென்று தோழிமார்களை அழைக்கிறார்கள்.

இவர்கள் வருகைக்காகக் காத்திருக்கும் அப்பெண்களை உடன் அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.

வழியில் ஒரு வீடு.

விளக்குகள் ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன.

வாசலில் தோழியைக் காணவில்லை.

அவள் அன்னையாரிடம் கேட்கிறார்கள்.

“அவள் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டு இருக்கிறாள்; எழுப்பி எழுப்பிப் பார்த்தேன்; படுக்கையை விட்டு எழாமல் அப்படியே கிடக்கிறாள்” என்கிறார் அன்னையார்.

இன்னுமா படுக்கையில் கிடக்கிறாள்?

இன்னுமா தூங்குகிறாள்?

முக்கால் உறக்கமும் கால் விழிப்புமாக அப்படியே பஞ்சு மெத்தையில் கிடக்கிறாளா?

அதிகாலையில் எழுந்து ஆயத்தமாக இருக்கவேண்டும் என்று முதல்நாளே பேசி வைத்திருந்ததை எல்லாம் மறந்துவிட்டாளா?

என்ன வேடிக்கை!

இலவம்பஞ்சு மெத்தையும் இளங்காலைக் குளிரும் இறைவனை மறக்கச்செய்து விட்டனவா?

தொழுகையால் கிடைக்கும் இன்பத்தைத் தூக்கத்தால் கிடைக்கும் இன்பம் மறக்கச்செய்து விட்டதுவா?

இவளை இப்படியே விட்டுவிடலாமோ?

விட்டுவிட்டால் தூங்கிக்கொண்டே இருப்பாளே!

என்ன பெண் இவள்?

தோழியருக்குச் சிரிப்பு வருகிறது.

அவளை எழுப்புகிறார்கள்.

அன்னையார் எழுப்பியும் எழாமல் போர்வைக்குள் புதைந்து கிடக்கும் தங்கள் தோழியை எழுப்புகிறார்கள்.

ஒண்ணித் திலநகையாய் இன்னம் புலர்ந்தின்றோ

வண்ணக் கிளிமொழியா ரெல்லாரும் வந்தாரோ

எண்ணிக்கொ டுள்ளவா சொல்லுகோ மவ்வளவும்

கண்ணைத் துயின்றவமே காலத்தைப் போக்காதே

விண்ணுக் கொருமருந்தை வேத விழுப்பொருளைக்

கண்ணுக் கினியானைப் பாடிக் கசிந்துள்ளம்

உண்ணெக்கு நின்றுருக யாமாட்டோம் நீயேவந்

எண்ணிக் குறையில் துயிலேலோ ரெம்பாவாய். (8.7.4)

ஒள் நித்தில நகையாய் இன்னம் புலர்ந்தின்றோ

வண்ணக் கிளிமொழியார் எல்லாரும் வந்தாரோ

எண்ணிக்கொடு உள்ளவா சொல்லுகோம் அவ்வளவும்

கண்ணைத் துயின்று அவமே காலத்தைப் போக்காதே

விண்ணுக்கு ஒரு மருந்தை வேத விழுப்பொருளைக்

கண்ணுக்கு இனியானைப் பாடிக் கசிந்து உள்ளம்

உள் நெக்கு நின்று உருக யாம் மாட்டோம் நீயே வந்து

எண்ணிக் குறையில் துயில் ஏல் ஓர் எம் பாவாய்.

தோழியர்: ஒளீபொருந்திய முத்துப்போலும் பற்களை உடைய பெண்ணே! உனக்கு இன்னும் பொழுது விடியவில்லையோ?

படுத்திருப்பவள்: அழகிய கிளிபோலும் பேச்சை உடைய நம் தோழியர் எல்லாரும் வந்துவிட்டனரா?

தோழியர்: நாங்கள் எண்ணிப்பார்த்து உண்மையாகவேதான் சொல்லுகிறோம். நீ கண்மூடித் தூங்கிக் காலத்தை வீணாகக் கழிக்காதே! வீட்டின்பம் அளிக்கும் அருமருந்தாக இருப்பவனும், திருமறையின் நுண்ணிய பொருளாக விளங்குபவனும், அகக்கண்ணுக்கும் புறக்கண்ணுக்கும் இனியவனுமான சிவபெருமானைப் புகழ்ந்து பாடிக் கசிந்து உள்ளத்தின் உள்ளே நெகிழ்ந்து நாம் உருக வேண்டாவோ? உடனிருப்பவர்களை மீண்டும் எண்ணிச் சொல்ல எங்களால் இயலாது. நீயே வந்து எண்ணிப் பார்த்துக்கொள்! எண்ணிக்கையில் குறைந்தால் மீண்டும் நீ போய் உறங்கு! எம் பெண்ணே, இதனை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்வாயாக!

ஒண்ணித்திலம்: ஒள் நித்திலம் – ஒளிபொருந்திய முத்து

நகை – பல்

புலர்ந்தின்றோ – விடியவில்லையோ

வண்ணம் – அழகு

எண்ணிக்கொடு – எண்ணிக்கொண்டு; எண்ணிப்பார்த்து

உள்ளவா – உள்ளவாறு

சொல்லுகோம் - சொல்லுகிறோம்

துயின்று - தூங்கி

அவமே – வீணே

விண் – வீடுபேறு; முக்தி

விழுப்பொருள் – நுண்ணிய பொருள்; மேலான பொருள்

உள் நெக்கு – உள்ளே நெகிழ்ந்து

குறையில் – குறைந்தால்

துயில் – தூங்கு

ஏல் – ஏற்றுக்கொள்; ஒப்புக்கொள்

ஓர் – உணர்ந்துகொள்; அறிந்துகொள்

எம் பாவாய் – எம் பெண்ணே; எங்கள் பெண்ணே

உறக்கம் கலையாமல் படுக்கையில் கிடப்பவள் சிரிப்பதில் கெட்டிக்காரி. தோழியருடன் உரையாடும்போது ஒளிவிடும் வெண்முத்துப் போன்ற பல்வரிசை தெரிய அடிக்கடி தானும் சிரித்து அவர்களையும் சிரிக்கச் செய்வாள் போலும்.

`கலகலப்பாகச் சிரித்துக் குலுங்கும் தோழி, படுக்கையில் வாய்மூடிக் கிடக்கிறாளே’ என்னும்எண்ணத்தாலும், `சிரிப்புக்கு ஒன்றும் குறைச்சல் இல்லை; திருக்கோவிலுக்குச் செல்லவேண்டும் என்னும் நினைவில்லாமல் அடித்துப்போட்டாற்போல் படுக்கையில் கிடக்கும் அழகைப் பார்’ என்னும் எண்ணத்தாலும் `ஒண்ணித்தில நகையாய்’ எனப் பரிவும் உரிமையும் புலப்படுமாறு அவளை அழைக்கிறார்கள் தோழிகள்.

எழவேண்டிய நேரத்தை உணராமல் ஒருத்தி அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தால் அவளைத் தொட்டு எழுப்பலாம்; `அடியே தோழி, எழுந்து வா’ என்று தட்டி எழுப்பலாம்.

அப்படியா அவள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள்? அன்னையார் எழுந்துவிட்டார்; தந்தையார் எழுந்துவிட்டார்; அவளுக்குத் தெரியும். ஊர் எழுந்துவிட்டது; அதுவும் தெரியும். தோழியர் வந்து வாசலில் நிற்கிறார்கள்; அதுவும் தெரியும். தெரிந்திருந்தும் எழுவதற்கு மனமின்றிப் பஞ்சணையில் கிடப்பவளை `எழுந்து வா தோழி’ என வறிதே எழுப்பலாமா? உறக்கத்தில் அவளுக்கு இருக்கும் விருப்பத்தைச் சொல்லிக்காட்ட வேண்டாவா?

`உன் இல்லத்தில் எல்லாருக்கும் பொழுது விடிந்துவிட்டது; ஊரார் எல்லாருக்கும் பொழுது விடிந்துவிட்டது; எங்களுக்குப் பொழுது விடிந்துவிட்டது. உனக்கு மட்டும் இன்னும் பொழுது விடியவில்லையோ? சரியான தூங்குமூஞ்சிப் பெண்ணடி நீ’ என்னும் பொருள்பட `இன்னம் புலர்ந்தின்றோ’ என இடித்துக் கேட்கிறார்கள்.

உள்ளே படுத்திருப்பவளுக்குத் தோழிகளின் கேள்வி காதில் விழுகிறது. கேள்வியின் உட்பொருளும் புரிகிறது. என்றாலும் எழ மனம் வரவில்லை. “நம் தோழிகள் எல்லாரும் வந்துவிட்டார்களா?” எனப் படுக்கையில் கிடந்தவாறே கேட்கிறாள்.

`நம்மோடு கோயிலுக்கு வரவேண்டிய பெண்கள் யாரேனும் இன்னும் எஞ்சியிருந்தால் அவர்கள் எல்லாரையும் முதலில் அழைத்துக்கொண்டு வாருங்கள். அதுவரை நான் மேலும் சற்று நேரம் தூங்கிக்கொண்டு இருக்கிறேன்; அவர்கள் எல்லாரும் வந்தவுடன் நான் எழுந்து வருகிறேன்’ என்பதுபோல் இருக்கிறது அவள் பேச்சு.

அவள் நோக்கத்தைத் தோழியரால் புரிந்துகொள்ள முடியாதா என்ன?

“வரவேண்டியவர்கள் எல்லாரும் வந்துவிட்டார்கள்; நாங்கள் ஒன்றும் வறிதே சொல்லவில்லை. வந்திருப்பவர்களை எண்ணிப்பார்த்து உண்மையாகவேதான் சொல்லுகிறோம்! கண்மூடித் தூங்கி நீ காலத்தை வீணாகக் கழிக்காதே!

“வீடுபேறு அளிக்கும் அருமருந்து ஆனவன் இறைவன்; திருமறையின் நுண்ணிய பொருளாக விளங்குபவன் அவன்; அகக்கண்ணாலும் புறக்கண்ணாலும் கண்டு களிப்பதற்கு இனியவன் அவன்; முழுமுதற் பரம்பொருளாம் சிவபெருமானைச் செந்தமிழில் புகழ்ந்து பாடிக் கசிந்து கசிந்து உள்ளத்தின் உள்ளே நெகிழ்ந்து நெகிழ்ந்து நாம் உருக வேண்டாவோ?

“வந்திருப்பவர்கள் அனைவரையும் மீண்டும் ஒருமுறை எண்ணிப்பார்த்துச் சொல்ல எங்களால் இயலாது. வேண்டுமானால் நீயே எழுந்துவந்து எண்ணிப்பார்த்துக் கொள்! எண்ணிக்கையில் குறைந்தால் மீண்டும் நீ போய்த் தூங்கு!” என அழுத்தமாக உரைக்கிறார்கள் தோழிகள்.

`இன்னும் சற்று நேரம் தூங்கலாமே’ என்னும் ஆவலில் `வண்ணக் கிளிமொழியார் எல்லாரும் வந்தாரோ’ என அவள் தந்திரமாகக் கேட்க, `நீயே வந்து எண்ணிக் குறையில் துயில்’ எனத் தோழியரும் உட்பொருள் வைத்தே சொல்கிறார்கள்.

`நீயே எழுந்துவந்து எண்ணிப்பார்; வந்திருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை சரியாக இருந்தால் எங்களுடன் புறப்படு! எண்ணிக்கையில் ஓரிருவர் குறைந்தால் மீண்டும் நீ போய்த் தூங்கு! அவர்களும் வந்தபின் நீ எழுந்து எங்களுடன் வந்தால் போதும்’ என்று பொருள்படுமாறு `நீயே வந்து எண்ணிக் குறையில் துயில்’ எனத் தோழிகள் சொன்னாலும் அவளை மீண்டும் உறங்கவிடும் எண்ணம் அவர்களுக்கு இல்லை.

வந்திருப்பவர்களை எண்ணிப் பார்ப்பதற்காக அவள் படுக்கையைவிட்டு எழுந்துவந்தால், இனிமையாகவும் நயமாகவும் பேசி அவளைத் தங்களுடன் அழைத்துச் சென்றுவிட மாட்டார்களா என்ன! அதற்கும் மசியாவிட்டால் அவளைப் பிடித்து `உலுக்கு உலுக்கு’ என்று உலுக்கியே அவளின் உறக்க மயக்கத்தை விரட்டிவிட அவர்களால் இயலாதா என்ன! அதற்காகத்தானே `எழுந்துவந்து எண்ணிப் பாரடி தோழி’ என்று அழகாக அழைக்கிறார்கள்!

மார்கழித் திங்கள் அதிகாலைப் பொழுதில் எழுந்து நீராடி இளம்பெண்கள் சிவபெருமானை வணங்கச் செல்லும் இனிய காட்சியைச் செந்தமிழ்த் திருமறையாம் திருவாசகத்தில் இருபது திருவெம்பாவைத் திருப்பாடல்களில் மாணிக்கவாசகப் பெருமானார் நாம் ஓதி உணர்ந்து உய்யுமாறு அருளிச்செய்கிறார்.

திருவெம்பாவைத் திருப்பாடல்கள் அரிய உட்பொருளை உள்ளடக்கியவை.

எழுப்பும் பெண்களையும் எழுப்பப்படும் பெண்ணையும் பெண்களாகக் கொள்ளாமல் உயிர்த்தொகுதியின் குறியீடாகக் கொண்டால் உட்பொருள் எளிதில் விளங்கும்.

உயிர்கள் யாவும் அறிவுடையவை என்பது சைவ சித்தாந்த உண்மை.

எனவே எல்லா உயிர்களும் மெய்யுணர்வும் மெய்யறிவும் உள்ளவை என்பது தெளிவு.

ஆயினும் மெய்யுணர்வும் மெய்யறிவும் உள்ளவர்களையும் நாம் காணுகிறோம்; இவை குறைந்தவர்களையும் காணுகிறோம்; இவை இல்லாதவர்களையும் காணுகிறோம்.

பகலில் உறங்கிக் கொண்டிருப்பவனுக்குப் பகல் என்பது இருளாகத்தான் இருக்கும்.

அரைகுறை உறக்கத்தில் இருப்பவனுக்கு நிழலாடுவதுபோல் ஓரளவு வெளிச்சம் தெரியும்.

விழித்துக் கொண்டிருப்பவன்தான் பகலின் வெளிச்சத்தை முழுமையாக உணர்வான்.

ஆணவ இருளால் மறைக்கப்பட்டு உயிர்கள் அறியாமையில் கிடக்கின்றன என்கிறது சைவ சித்தாந்தம்.

இருளின் மறைப்புக் குறையக் குறைய, அறியாமை அகன்று அறிவு விளங்கும்; துலக்கமுறும்.

உறங்கிக் கிடப்பவர்களை விழித்திருப்பவர்கள் எழுப்பவேண்டும்.

அறியாமையில் கிடப்பவர்களுக்கு மெய்யறிவாளர்கள் அறிவுகொளுத்தவேண்டும்.

அறியாமையில் கிடப்பவர்களைச் சுட்டும் குறியீடாக உறங்கிக் கிடக்கும் பெண்ணையும், மெய்யறிவாளர்களைச் சுட்டும் குறியீடாக எழுப்பும் தோழியரையும் மணிவாசகப் பெருமானார் காட்டுகிறார்.

அறிந்தவர்கள் அறியாதவர்களுக்கு அறிவிக்கவேண்டும்.

உணர்ந்தவர்கள் உணராதவர்களுக்கு உணர்த்தவேண்டும்.

மாணிக்கவாசகப் பெருமானர் காட்டும் இனிய வழி இது.

சமய அறிவு பெறுதற்கும் பெருகுதற்கும் இதுவே நல்வழி.

பெருமானார் காட்டும் வழியில் நடப்போம்.

இறைவர் அருள்வார்.

- அ. நம்பி

பொருளும் மெய்ப்பொருளும்

(திருமுறை விளக்கம்: 03)

நீண்ட பிரிவுக்குப் பின் தலைவியைச் சந்திக்கிறான் தலைவன்.

`வெளியூரில் இருந்தபோது உன்னை நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்’ என்று சொல்ல எண்ணுகிறான்.

“பிரிந்திருந்த காலத்தில் உன்னையே நினைத்திருந்தேன்!” என்கிறான்.

தலைவன் சொன்னதைக் கேட்ட தலைவி பிணங்கிக் கொள்கிறாள்.

`என்ன சொல்லிவிட்டேன் நான்! ஏன் இப்படி இவள் பிணங்குகிறாள்!’ எனத் தடுமாறுகிறான் தலைவன்.

“என்னை நினைத்திருந்தீர்களா? மறந்திருந்தால்தானே நினைக்க வேண்டிவரும்? மறக்காமல் இருந்திருந்தால் நினக்கத் தேவை இல்லையே! என்னை நினைத்தீர்கள் என்றால் என்னை மறந்திருந்தீர்கள் என்றுதானே ஆகிறது? ஏன் என்னை மறந்தீர்கள்? சொல்லுங்கள்!” என்று வினாவுகிறாள் தலைவி.

`உள்ளினேன் என்றேன்மற் றென்மறந்தீர் என்றென்னைப் புல்லாள் புலத்தக் கனள்’ என இந்த ஊடல் காட்சியை நமக்குச் சொல்கிறார் திருவள்ளுவப் பெருந்தகையார்.

அன்புக்கு உரியவரை நினைப்பது எளிது; மறப்பது எளிதன்று.

அன்புக்கு உரிய மனிதர்களை மறத்தல் எளிது அன்று என்னும்போது இறைவரை மறத்தல் எளிதாகுமோ?

அனைத்துமாகி நிற்கும் ஆண்டவரை மறக்க அடியவர்களால் இயலுமோ?

பொன்னும் மெய்ப்பொரு ளும்தரு வானைப்

    போக முந்திரு வும்புணர்ப் பானைப்

பின்னை என்பிழை யைப்பொறுப் பானைப்

    பிழையெ லாந்தவி ரப்பணிப் பானை

இன்ன தன்மையன் என்றறி வொண்ணா

    எம்மா னைஎளி வந்தபி ரானை

அன்னம் வைகும் வயற்பழ னத்தணி

    ஆரூ ரானை மறக்கலு மாமே. (7.59.1)

பொன்னும் மெய்ப்பொருளும் தருவானைப்

    போகமும் திருவும் புணர்ப்பானைப்

பின்னை என் பிழையைப் பொறுப்பானைப்

    பிழை எலாம் தவிரப் பணிப்பானை

இன்ன தன்மையன் என்று அறிவொண்ணா

    எம்மானை எளிவந்த பிரானை

அன்னம் வைகும் வயல் பழனத்து அணி

    ஆரூரானை மறக்கலுமாமே.

`நிலையில்லாத பொருளாகிய பொன்னையும் நிலையான உண்மைப் பொருளாகிய திருவருளையும் தருபவரும், உலக இன்பத்தையும் வீட்டின்பத்தையும் சேர்ப்பவரும், என் தவறுகளைப் பொறுத்தருளுபவரும், தவறுகளே செய்யாதவாறு என்னைத் தடுத்து ஆட்கொள்பவரும், இவ்வாறான இயல்பை உடையவர் என்று அறிய இயலாதவருமான எம்பெருமானும், எனக்கு எளிதாகக் கிடைத்த தலைவருமாகிய அன்னங்கள் தங்கியிருக்கும் வயல்கள் நிறைந்த மருதநிலம் அழகுசெய்யும் திருவாரூரில் எழுந்தருளி இருக்கும் சிவபெருமானை என்னால் மறக்கவும் இயலுமோ?’

பொன் – இவ்வுலக வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய பணம் முதலியவை

மெய்ப்பொருள் – உன்மையான பொருள்; திருவருள்

போகம் – உலக இன்பம்

திரு – வீட்டின்பம்; வீடுபேறு

புணர்ப்பான் – சேர்ப்பவன்

அறிவொண்ணா – அறிய இயலாத

எளிவந்த – எளிதாக வந்து அருள்செய்த; எளிதாகக் கிடைத்த

வைகும் – தங்கி இருக்கும்

பழனம் – மருதநிலம்

அணி – அழகுசெய்யும்

ஆரூரான் – திருவாரூரில் எழுந்தருளி இருக்கும் சிவபெருமான்

மறக்கலுமாமே – மறக்கவும் இயலுமோ; மறக்க இயலாது

இறைவர் அன்பே வடிவானவர்; அருளே உருவானவர்; அனைத்து உயிர்களுக்கும் வாழ்வு அளிப்பவர்; அனைத்தும் தருபவர்.

தந்தையாகவும் தாயாகவும் இருந்து அன்பர்களை வாழ்விப்பவர் இறைவர்.

குழந்தைகள் கேட்பனவற்றை உவந்து கொடுக்கும் தாய் தந்தையைப்போல் இறைவரும் அன்பர்கள் வேண்டுவனவற்றை அருளிச்செய்யும் இயல்பினர்.

“வேண்டுவார் வேண்டுவன ஈவான் கண்டாய்”

என்பார் திருநாவுக்கரசர் பெருமானார்.

“வேண்டத் தக்கது அறிவோய் நீ

வேண்ட முழுதும் தருவோய் நீ”

என்பார் மாணிக்கவாசகப் பெருமானார்.

உலகத்தில் நாம் வாழ்ந்தே ஆகவேண்டும்; சிறப்பாக வாழ்ந்தே ஆகவேண்டும்.

உலக வாழ்க்கை சிறப்பாக அமையப் பொருள் தேவை; உலக வாழ்க்கை இன்ப வாழ்க்கையாக அமையப் பொருள் உதவும்.

மெய்யான அன்பும், மெய்யான முயற்சியும், மெய்யான உழைப்பும் உள்ளவர்களுக்கு இறைவர் பொன் வழங்குவார்; போகமும் வழங்குவார்.

`பொருள்தேடி வாழும் வாழ்வு சமய வாழ்வு ஆகுமோ? வீடுபேறு கிடைக்காமல் போய்விடுமோ?’ என யாரும் மயங்கத் தேவையில்லை.

`பொருள்தேடி வாழும் வாழ்க்கை சிறந்த வாழ்க்கையே’ என்கிறார் சுந்தரர் பெருமானார்.

`பொன்னும் போகமும் கொடுக்கும் இறைவர் திருவருளாகிய மெய்ப்பொருளும் வீடுபேறாகிய திருவும் அளிப்பார்’ என மொழிகிறார் பெருமானார்.

“பொன்னும் மெய்ப்பொரு ளும்தரு வானைப்

போக மும்திரு வும்புணர்ப் பானை”

எனத் தெளிவாக அருளிச்செய்கிறார்.

அவ்வுலக வாழ்க்கையையே எண்ணிக்கொண்டு இவ்வுலக வாழ்க்கையை வீணாக்குமாறு நம் சமயச் சான்றோர்கள் சொன்னதில்லை.

“அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை பொருளில்லார்க்கு

இவ்வுலகம் இல்லாகி யாங்கு”

என்பது மறைமொழி.

இவ்வுலகில் இன்பமாக நாம் வாழவேண்டும் என்பதே இறைவரின் ஆணை; இறைவரின் இந்த ஆணையைச் சான்றோர்கள் நமக்குச் சொல்கிறார்கள்; வாழ வழிகாட்டுகிறார்கள்.

தவறுகள் நிறைந்த வாழ்க்கை இன்பமான வாழ்க்கை ஆகாது.

தவறுகள் செய்பவருக்கு இன்பமான வாழ்க்கை அமையாது.

நம்மிடம் அன்பு மிகக் கொண்டுள்ள இறைவர் நாம் நல்வாழ்வு வாழவேண்டும் என்னும் பரிவினால் நம் தவறுகளைப் பொத்தருளுகிறார்; மேலும் மேலும் தவறுகள் செய்யாதவண்ணம் நல்வழி காட்டி நம்மைத் தடுத்தாளுகிறார்.

தவறுகளைப் பொறுத்தருளி நல்வழி காட்டும் தன்மையினர் இறைவர்.

`செய்த தவறுகள் மன்னிக்கப்படுவதற்கும் மேலும் தவறுகள் செய்யாது இருப்பதற்கும் இறைவழிபாடு தேவை’ என்கிறது நம் சமயம்.

“பின்னை என்பிழை யைப்பொறுப் பானைப்

பிழையெ லாம்தவி ரப்பணிப் பானை”

என அருளிச்செய்கிறார் சுந்தரர்.

`செய்த தவறுகளுக்கு மன்னிப்பே இல்லை; தவறு செய்தவர்கள் அளற்றுக்குத்தான் (அளறு – நரகம்) செல்லவேண்டும் ‘ என்பது நம் சமயச் சான்றோர்களின் கொள்கையன்று.

தவறு செய்தவர்களைப் பொருத்தருளாமல் அவர்களை அளற்றுக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருப்பதுதான் இறைவரின் இயல்பென்றால் அவரை அருள்வடிவானவர் எனச் சொல்வது சரியாகுமோ?

நாம் செய்யும் தவறுகளைப் பொறுத்து, மேலும் தவறுகள் செய்யாதபடி நல்வழியில் செலுத்தி, இவ்வுலக வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய பொருளைத் திரட்டும் வாய்ப்பளித்து, அதன்வழி உலக இன்பங்களை நுகரச்செய்து, திருவருள் கனிந்து அருளி வீடுபேறு அளிப்பவரே இறைவர்.

இத்தகைய அருளாளரான இறைவரின் முழு இயல்பையும் நம்மால் அறிந்துகொள்ள இயலுமோ?

`இயலாது’ என்கிறார் சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள். `இயலாது’ என்றே சான்றோர் அனைவரும் அருளிச்செய்வார்கள்.

ஆயினும் மெய்யன்பு உடையவர்களைத் தாமே தேடிவந்து அவர்களுக்கு அருள்வார் இறைவர்.

`எளிவந்த பிரான்’ என இறைவரைச் சுந்தரர் சொல்வதன் காரணத்தை அவர்தம் வாழ்க்கை வரலாறு தெளிவாகச் சொல்லும்.

“எத்தனையும் அரியைநீ எளியை ஆனாய்

எனையாண்டு கொண்டிரங்கி ஏன்று கொண்டாய்

பித்தனேன் பேதையேன் பேயேன் நாயேன்

பிழைத்தனகள் அத்தனையும் பொறுத்தாய் அன்றே”

என்பது தமிழ்க்கரசர் அப்பர் பெருமானார்தம் திருமொழி.

இத்தகைய இறைவரை மறக்கலாமோ?

மறக்க இயலுமோ?

இறைவர் பேரருளாளர்.

இன்பமாக வாழ்வோம்.

இறைவர் அருள்வார்.

- அ. நம்பி

சென்ற வாரம் சேலம் சென்றிருந்தப்போது வீட்டுப்பக்கமுள்ள ஒரு மெஸ்ஸுக்கு போயிருந்தேன். அங்கு பார்த்த அறிவிப்பு பலகை தான் இது

என்ன அக்கறைப் பாருங்கள், சாப்பிடும்போது செல்போன் பேசுவதை தவிர்க்க சொல்கிறார்கள்.

வாழ்வின் நோக்கம்

(திருமுறை விளக்கம்: 02)

நெடுந்தூர ஓட்டப்பந்தயத்தில் கலந்துகொள்கிறான் ஒருவன்.

விரைவாக ஓடுகிறான்; மிக விரைவாக ஓடுகிறான்.

அவனோடு ஓடத் தொடங்கியவர்கள் எல்லாரும் ஓடி முடிக்கிறார்கள்.

அவன் இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான்; நில்லாது ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.

எப்போது ஓடி முடிப்பான்?

ஓடி முடிப்பானா என்பதே ஐயம்தான்.

ஏன்?

`ஏன் ஓடுகிறோம்’ என்பது தெரியாமலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான்.

`எதனை நோக்கி ஓடுகிறோம்’ என்பது தெரியாமலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான்.

`எப்படி ஓடவேண்டும்’ என்பது தெரியாமலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான்.

`ஓடவேண்டும்’ என்பதற்காகவே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான்.

`ஓடி முடிக்கவேண்டும்’ எனும் நோக்கம் இல்லாமலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான்.

திருநாமம் அஞ்செழுத்துஞ் செப்பா ராகில்

      தீவண்ணர் திறமொருகால் பேசா ராகில்

ஒருகாலுந் திருக்கோயில் சூழா ராகில்

     உண்பதன்முன் மலர்பறித்திட் டுண்ணா ராகில்

அருநோய்கள் கெடவெண்ணீ றணியா ராகில்

     அளியற்றார் பிறந்தவா றேதோ வென்னிற்

பெருநோய்கள் மிகநலியப் பெயர்த்துஞ் செத்தும்

     பிறப்பதற்கே தொழிலாகி இறக்கின் றாரே. (6.95.6)

திருநாமம் அஞ்செழுத்தும் செப்பார் ஆகில்

    தீவண்ணர் திறம் ஒருகால் பேசார் ஆகில்

ஒருகாலும் திருக்கோயில் சூழார் ஆகில்

    உண்பதன் முன் மலர்பறித்திட்டு உண்ணார் ஆகில்

அருநோய்கள் கெட வெண்ணீறு அணியார் ஆகில்

    அளி அற்றார் பிறந்தவாறு ஏதோ என்னில்

பெருநோய்கள் மிக நலியப் பெயர்த்தும் செத்தும்

    பிறப்பதற்கே தொழிலாகி இறக்கின்றாரே.

`இறைவரின் திருப்பெயராகிய திருவைந்தெழுத்தைச் சொல்லமாட்டார்கள் ஆயின், தீப்போலும் திருமேனியுடைய எம்பெருமானின் மேன்மைகளை ஒருமுறையேனும் பேசமாட்டார்கள் ஆயின், திருக்கோயிலை ஒருமுறையேனும் வலம்வரமாட்டார்கள் ஆயின், உண்பதற்கு முன் மலர்களைப் பறித்துத் தூவி இறைவரை வணங்கிப் பின் உண்ணமாட்டார்கள் ஆயின், தீரா நோய்களைத் தீர்க்கும் திருநீற்றை அணியமாட்டார்கள் ஆயின் இவர்கள் அன்பு இல்லாதவர்களே ஆவர். இவர்கள் பெரிய நோய்கள் மிகவும் வருத்த, மீண்டும் மீண்டும் இறந்து, பிறப்பதே தொழிலாகி இறக்கிறார்கள். அன்பு இல்லா இவர்கள் பிறந்தது இதற்காகவே.’

அஞ்செழுத்து – திருவைந்தெழுத்து; நமசிவய; சிவயநம; இறைவர் திருப்பெயர்

ஆகில் – ஆனால்; ஆயின்

செப்பார் – சொல்லமாட்டார்கள்

தீவண்ணர் – செம்மேனி எம்மான்; சிவபெருமான்

திறம் – மேன்மை; பெருமை

சூழார் – வலம்வரமாட்டார்கள்

அருநோய்கள் – அரிய நோய்கள்; கொடிய நோய்கள்; பிறவிப்பிணி

கெட – தீர

அளி – அன்பு

அளி அற்றார் – அன்பு இல்லாதவர்கள்

நலிய – வருத்த

பெயர்த்தும் – மீண்டும்

மனிதர் உயர்ந்த வாழ்க்கை வாழவேண்டும்; சிறந்த வாழ்க்கை வாழவேண்டும்.

இத்தகைய வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு முயற்சியும் உழைப்பும் வேண்டும்.

எந்த முயற்சி ஆயினும், எத்தகைய உழைப்பு ஆயினும் அது தெளிவான நோக்கத்தின் அடிப்படையில் அமைந்திருக்கவேண்டும்.

கட்டாயம் படிக்கவேண்டும்.

என்ன நோக்கத்திற்காகப் படிக்கிறோம் என்று தெரிந்து படிக்கவேண்டும்.

படிக்கவேண்டும் என்பதற்காகவே படிக்கலாமோ?

இத்தகைய படிப்பு நோக்கமில்லாத படிப்பு ஆகிவிடும்.

கட்டாயம் வேலை செய்யவேண்டும்.

என்ன நோக்கத்திற்காக வேலை செய்கிறோம் என்று தெரிந்து வேலை செய்யவேண்டும்.

வேலை செய்யவேண்டும் என்பதற்காகவே வேலை செய்யலாமோ?

இத்தகைய வேலை நோக்கமில்லாத வேலை ஆகிவிடும்.

கட்டாயம் செல்வம் சேர்க்கவேண்டும்.

என்ன நோக்கத்திற்காகச் செல்வம் சேர்க்கிறோம் என்று தெரிந்து செல்வம் சேர்க்கவேண்டும்.

செல்வம் சேர்க்கவேண்டும் என்பதற்காகவே செல்வம் சேர்க்கலாமோ?

இத்தகைய செல்வம் நோக்கமில்லாத செல்வம் ஆகிவிடும்.

கட்டாயம் வாழவேண்டும்.

என்ன நோக்கத்திற்காக வாழ்கிறோம் என்று தெரிந்து வாழவேண்டும்.

வாழவேண்டும் என்பதற்காகவே வாழலாமோ?

இத்தகைய வாழ்க்கை நோக்கமில்லாத வாழ்க்கை ஆகிவிடும்.

பல நோக்கங்கள் இருக்கலாம்; தவறு இல்லை.

ஆனால் இறுதி நோக்கம் ஒன்றாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.

எல்லா நோக்கங்களும் இறுதி நோக்கத்தையே நோக்கிச் செல்லவெண்டும்.

இறுதி நோக்கம் என்ன?

நம் சமயம் தெளிவாக விடை சொல்கிறது.

வையத்தில் வாழ்வாங்கு வாழவேண்டும்; நல்லவண்ணம் வாழவேண்டும்; மீண்டும் பிறவி எடுக்காதபடி வாழவேண்டும்; பிறவிப்பிணியை ஒழிக்கும்வண்ணம் வாழவேண்டும்; இவ்வாறு வாழ்ந்து இறைவர் திருவடிப்பேற்றை அடையவேண்டும்; வீடுபேறு அடையவேண்டும்; இதுவே இறுதி நோக்கம்.

`மண்ணில் நல்லவண்ணம் வாழலாம் வைகலும்

எண்ணில் நல்ல கதிக்கு யாதுமோர் குறைவிலை’

என்பார் தமிழ்ஞானசம்பந்தர்.

செம்மையான வாழ்க்கைதான் வீடுபேறு அடைவதற்கு உரிய வழி.

எண்ணம், பேச்சு, செயல் யாவும் செம்மையாக இருக்கவேண்டும்.

எண்ணத்தையும், பேச்சையும், செயலையும் எப்போதும் செம்மையாக வைத்திருப்பது எப்படி?

`இறைவரை வழிபடுங்கள்’ என்று அருளிச்செய்கிறார் `திருநின்ற செம்மையே செம்மையாக் கொண்ட திருநாவுக்கரையன்’ எனத் திருவாரூரால் ஏத்தப்பெறும் திருநாவுக்கரசர் பெருமானார்.

இதுதான் வழி; இது மட்டுமே வழி; இதனைத் தவிர வேறு வழி ஏதும் இல்லை.

ஒரே வழியாகிய இந்த வழியில் நாம் முனைப்பாகச் செல்கிறோமா?

முறையாக இறைவழிபாடு செய்கிறோமா?

தவறாமல் இறைவழிபாடு செய்கிறோமா?

மந்திரங்களுள் மிக உயர்ந்த மந்திரம் இறைவரின் திருப்பெயர்.

`நமசிவய’ என்பதும் `சிவயநம’ என்பதும் இறைவரின் திருப்பெயர் மந்திரம்; திருவைந்தெழுத்து மந்திரம்.

ஒவ்வொரு நாளும் பலமுறை நீர் அருந்துகிறோம்; உணவு உட்கொள்ளுகிறோம்.

ஒரு நாளைக்கு ஒருமுறையேனும் வாயால் இறைவரின் திருப்பெயரைச் சொல்ல முடியாதா?

சொல்ல முடியும்.

சொல்கிறோமா?

ஒவ்வொரு நாளும் என்ன என்னவோ பேசுகிறோம்; அரசியல்கதை பேசுகிறோம்; அடாவடிக்கதை பேசுகிறோம்; வீண்கதை பேசுகிறோம்; வெட்டிக்கதை பேசுகிறோம்.

ஒரு நாளைக்கு ஒருமுறையேனும் இறைவரின் மேன்மைகளைப் பேச முடியாதா? இறைவரின் மேன்மைகளைச் சொல்லும் அருள்நூல்கள் குறித்துப் பேச முடியாதா?

பேச முடியும்.

பேசுகிறோமா?

ஒவ்வொரு நாளும் எங்கு எங்கோ செல்கிறோம்; என்ன என்னவோ செய்கிறோம்; அலுவலகத்திற்குச் செல்கிறோம்; அங்காடிக்கடைகளுக்குச் செல்கிறோம்; விளையாடும் இடத்திற்குச் செல்கிறோம்.

ஒரு நாளைக்கு ஒருமுறையேனும் திருக்கோயிலுக்குச் சென்று வலம்வர முடியாதா?

வலம்வர முடியும்.

வலம்வருகிறோமா?

ஒவ்வொரு நாளும் உண்பதற்கு முன்னும் உண்ட பின்னும் என்ன என்னவோ செய்கிறோம்; வேலை செய்கிறோம்; ஓய்வு பெறுகிறோம்.

உண்பதற்கு முன்னர் ஒருமுறையேனும் மலர்கள் தூவி இறைவரை வழிபட்டுப் பின் உண்ண முடியாதா?

வழிபட்டு உண்ண முடியும்.

வழிபட்டு உண்கிறோமா?

ஒவ்வொரு நாளும் முகத்துக்கும் உடலுக்கும் ஏதேதோ செய்துகொள்கிறோம்; குளிக்கிறோம்; உடுத்திக்கொள்கிறோம்; அணிகலன்களை அணிந்துகொள்கிறோம்; முகத்துக்கு மணப்பொடி பூசிக்கொள்கிறோம்; முடிக்கு எண்ணெய் இட்டுக்கொள்கிறோம்.

பெருநோய்களையும் பிறவிநோயையும் தீர்க்கவல்ல திருநீற்றை ஒரு நாளைக்கு ஒருமுறையேனும் நெற்றியில் அணிந்துகொள்ள முடியாதா?

அணிந்துகொள்ள முடியும்.

அணிந்துகொள்கிறோமா?

இந்த ஐந்தும் நம் அன்றாடக் கடமைகள்.

இவற்றை நாம் செய்யவில்லை என்றால் இறைவரிடம் நாம் அன்பு இல்லாதவர்கள்தாம்; ஐயம் இல்லை; அப்பர் பெருமானார்தம் திருமொழிக்கு அட்டி இல்லை.

அன்பு இல்லா நாம் எதற்காகப் பிறந்தோம்?

`பெருநோய்கள் மிக நலியப் பெயர்த்தும் செத்தும் பிறப்பதற்கே தொழிலாகி இறக்கின்றாரே’ என நமக்காக இரங்கி அருளிச்செய்கிறார் பெருமானார்.

மீண்டும் இறப்பது, மீண்டும் பிறப்பது, மீண்டும் இறப்பது, மீண்டும் பிறப்பது, மீண்டும் இறப்பது, மீண்டும் பிறப்பது, மீண்டும் இறப்பது...

இறப்பதுவும் பிறப்பதுவுமே தொழிலாகி விடுகிறது நமக்கு.

இறப்பதற்காகவே பிறக்கிறோம்.

பிறப்பதற்காகவே இறக்கிறோம்.

இதுவா வாழ்க்கை?

இஃது என்ன வாழ்க்கை?

இதுதான் நோக்கம் இல்லாத வாழ்க்கை.

நோக்கம் இல்லாத வாழ்க்கை வாழ்க்கையே அன்று.

நோக்கமுள்ள வாழ்க்கை வாழவேண்டும்.

இது சமுதாயப் பேரொளி திருநாவுக்கரசர்தம் ஆணை.

அரசர் பெருமானார் ஆணைவழி நடப்போம்.

வழிபடுவோம்; வாழ்வோம்.

இறைவர் அருள்வார்.

- அ. நம்பி

செய்வினை

(திருமுறை விளக்கம்: 01)

நம் வாழ்க்கை ஒரு பயணம்.

ஓர் ஊரிலிருந்து புறப்பட்டு இன்னோர் ஊரை நோக்கிச் செல்வது பயணம்.

கருவூரிலிருந்து புறப்படுகிறோம்.

காட்டூரை நோக்கிப் போகிறோம்.

பயணத்தின் தொடக்கம் நம் கையில் இல்லை; ஆனாலும் பயணம் ஒருநாள் தொடங்கிவிட்டது.

பயணத்தின் முடிவும் நம் கையில் இல்லை; ஆனாலும் பயணம் ஒருநாள் முடியப்போகிறது.

தொடக்கத்துக்கும் முடிவுக்கும் இடைப்பட்ட காலம் நம் கையில் இருக்கிறது; இது நம் வாழ்க்கை.

வாழவேண்டாவா?

`எப்படியோ தொடங்கிவிட்டது. எப்படியோ தொடர்கிறது; தொடரட்டும். எப்படியோ முடியப்போகிறது; முடியட்டும்’ என்று விட்டுவிடலாமா?

இன்பம் வருகிறது; மகிழ்ச்சி அடைகிறோம்.

துன்பம் வருகிறது; சோர்ந்து போகிறோம்.

இதுதானா வாழ்க்கை?

நாம் நுகரும் (அநுபவிக்கும்) இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் காரணத்தைக் கண்டறிய வேண்டாவா?

கண்டறிந்து செயல்பட்டால் இன்பம் பெருகும்; துன்பம் போகும்.

இன்பத்தைப் பெருக்கித் துன்பத்தைப் போக்கி வாழ்வதே வாழ்க்கை.

இப்படித்தான் வாழவேண்டும்.

வாழ்கிறோமா?

அவ்வினைக் கிவ்வினை ஆமென்று சொல்லும் அஃதறிவீர்

உய்வினை நாடா திருப்பதும் உந்தமக் கூனமன்றே

கைவினை செய்தெம் பிரான்கழல் போற்றுதும் நாமடியோம்

செய்வினை வந்தெமைத் தீண்டப் பெறாதிரு நீலகண்டம். (1.116.1)

அவ்வினைக்கு இவ்வினை ஆம் என்று சொல்லும் அஃது அறிவீர்

உய்வினை நாடாது இருப்பதும் உந்தமக்கு ஊனம் அன்றே

கைவினை செய்து எம்பிரான் கழல் போற்றுதும் நாம் அடியோம்

செய்வினை வந்து எமைத் தீண்டப்பெறா திருநீலகண்டம்.

`முன்பு செய்த வினைகளுக்கு ஏற்றவாறே இப்போது நுகரும் துன்பங்களாகிய வினைப்பயன்கள் ஆகிவருகின்றன என்று சான்றோர்கள் அருளிச்செய்யும் மெய்ம்மொழியை நீங்கள் அறிந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால் அந்த வினைகளின் தொடர்பிலிருந்து தப்பும் வழியை நாடாமல் இருப்பது உங்களுக்குக் குறைபாடு அன்றோ? இயலும் திருத்தொண்டு செய்து நம் தலைவராகிய இறைவரின் திருவடிகளை அடியவர்களாகிய நாம் போற்றி வணங்குவோம். இவ்வாறு செய்வோமானால் முன்பு நாம் செய்த வினைகள் வந்து நம்மைத் தொடரா. இதற்குத் திருநீலகண்டத்தின்மீது ஆணை.’

அவ்வினை – முன்புசெய்த வினை

இவ்வினை – இப்போது நுகரும் வினைப்பயன்

ஆம் – ஆகிவரும்

உய்வினை – உய்வு, உய்யும் வழி, தப்பும் வழி

உந்தமக்கு – உங்களுக்கு

ஊனம் – குறை, குறைவு, குறைபாடு

அன்றே – அன்றோ

கைவினை – இறைபணி, திருப்பணி, திருத்தொண்டு

எம்பிரான் – நம் தலைவர், இறைவர், சிவபெருமான், எம்பெருமான்

கழல் – கழல் அணிந்த திருவடி, திருவடி: ஆகுபெயர்

செய்வினை – செய்த வினை

எமை – நம்மை

தீண்டப்பெறா – தீண்டா, பற்றா, தொடரா

திருநீலகண்டம் – சிவபெருமானைச் சுட்டும் திருக்குறிப்பு

நாம் செய்யும் செயல்கள் அனைத்துக்கும் விளைவுகள் உண்டு; விளைவு இல்லாத செயல் இல்லை.

நம் செயலே வினை; செயலின் விளைவே வினைப்பயன்.

நாம் செய்யும் செயலின் விளைவை நாமே நுகர்வோம்; நாம் நுகரும் இன்பமும் துன்பமும் நம் வினையின் விளைவான வினைப்பயனே ஆகும்.

இது நம் சமயத்தின் வினைக்கொள்கை; இது நிலையான கொள்கை; இதுவே நிலையான உண்மை.

இந்த நிலையான உண்மையைச் சான்றோர்கள் உறுதியாகச் சொல்லியுள்ளார்கள்; தெளிவாக விளக்கியுள்ளார்கள்.

வினையையும் அதன் விளைவையும் குறித்துச் சான்றோர் அனைவரும் அருளிச் செய்திருப்பனவற்றை ஓரளவேனும் நாம் அறியாது இருப்போமா?

நாம் அறிவோம்; `நாம் அறிவோம்’ என்பதனை எல்லாம் அறிந்த திருஞானசம்பந்தர் பெருமானார் அறிவார்.

“அவ்வினைக்கு இவ்வினை ஆம் என்று சொல்லும் அஃது அறிவீர்” என்கிறார் பெருமானார்.

அறிய வேண்டியவற்றை அறிந்துகொண்டால் மட்டும் போதுமோ? அறிந்துகொண்டவற்றுக்கு ஏற்பச் செயல்பட வேண்டாவோ?

`கற்க வேண்டியவற்றைக் கசடறக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; கற்றபின் அவற்றுக்கு ஏற்ப நில்லுங்கள்’ என்னும் பேராசானின் கட்டளை நிலையான கட்டளை அன்றோ?

`செய்த வினைகளுக்கு ஏற்றவாறே இப்போது நுகரும் துன்பங்கள் ஆகிவந்துள்ளன என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்; அறிந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால் அந்த வினைத்தொடர்பிலிருந்து தப்பும் வழியை நாடாது இருக்கிறீர்களே! உய்வினை நாடி உங்களின் துன்பத்தை நீக்கிக்கொள்ளாமல் இருக்கிறீர்களே! இது உங்களுக்குக் குறைபாடு அன்றோ?’ எனத் தெளிவாகச் சொல்கிறார் திருஞானசம்பந்தர்.

அறியவேண்டியதை அறிந்திருந்தும் செய்யவேண்டியதைச் செய்யாதிருப்பது குறைதான்; குறைபாடுதான். இந்தக் குறைபாட்டைச் சுட்டி அறிவுறுத்தி நம்மைத் திருத்தி நல்வழியில் செலுத்துவதற்காகவே `ஊனம்’ என்னும் சொல்லை ஆளுகிறார்.

உய்வினை என்ன?

“கைவினை செய்து எம்பிரான் கழல் போற்றுதும்” என அருளிச்செய்கிறார் நம் மெய்யாசிரியராகிய ஓதாதுணர்ந்த ஆளுடைய பிள்ளையார்.

வினைத்தொடர்பிலிருந்து தப்புவதற்கு இறைவரின் திருவடிகளைப் போற்றி வணங்கினால் போதுமோ?

`போதாது; கைவினை செய்யவேண்டும்’ என்கிறார் பெருமானார்.

`இறைவழிபாடு செய்வோர் கண்டிப்பாக இறைபணி செய்யவேண்டும்; இறைபணியே திருப்பணி; திருப்பணியே திருத்தொண்டு; திருத்தொண்டு செய்வதே இறைவழிபாட்டின் இலக்கணம்’ என அருளாளர்கள் அனைவரும் அருளிச்செய்வார்கள்.

இவ்வாறு சொல்லும்போது `இறைபணி என்பது யாது’ என்றும் விளக்கி அருளுவார்கள்.

“படமாடக் கோயிற் பகவற்கொன் றீயில்

நடமாடக் கோயில் நம்பர்க்கங் காகா

நடமாடக் கோயில் நம்பர்க்கொன் றீயில்

படமாடக் கோயிற் பகவற்க தாமே”

என அருளிச்செய்வார் நம்பிரான் திருமூலர்.

`இறைவருக்கு என்று செய்யும் பணி இறைவருக்கு மட்டுமே சேரும்; மக்களுக்குச் சேராது. மக்களுக்குச் செய்யும் பணி மக்களுக்கும் சேரும்; இறைவருக்கும் சேரும்’ என்பது இத்திருமந்திரத்தின் சுருங்கிய பொருள். (படமாடக் கோயில் பகவன் – இறைவர், நடமாடக் கோயில் நம்பர் – மக்கள்)

மக்களுக்குச் செய்யும் பணி இறைபணியே ஆகும்; மக்கள் பணி இறைபணி; மக்கள் பணி திருப்பணி.

மக்களுக்குச் செய்யும் தொண்டு இறைவருக்குச் செய்யும் திருத்தொண்டு என்பது நம் சமயத்தில் என்றும் உள்ள கொள்கை.

“என் கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே” என்னும் அப்பர் பெருமானார்தம் அருள்மொழி இக்கொள்கையைத் தெளிவாக விளக்கும்.

இறைபணியாகிய மக்கள் பணியை மூன்று வழிகளில் செய்யவேண்டும் என்கிறது நம் சமயம்.

நல்லனவற்றையே எண்ணவேண்டும்; இது எண்ணத்தால் ஆகும் இறைபணி.

நல்லனவற்றையே பேசவேண்டும்; இது சொல்லால் ஆகும் இறைபணி.

நல்லனவற்றையே செய்யவேண்டும்; இது செயலால் ஆகும் இறைபணி.

நல்லனவற்றை எண்ணுபவர்கள் நல்லனவற்றையே பேசுவார்கள்; நல்லனவற்றையே செய்வார்கள். மூன்று வழிகளில் ஆகும் இறைபணிக்கு அடிப்படையாக அமைவது எண்னம்; எண்ணத்தின் மிகத் தெளிவான வெளிப்பாடு செயல்.

செயலால் ஆகும் இறைபணியையே `கைவினை’ என்னும் சொல்லால் குறித்தருளுகிறார் திருஞானசம்பந்தர்.

`மக்களுக்குத் தொண்டு செய்யுங்கள்; மக்களுக்குத் தொண்டுசெய்து இறைவரை வழிபடுங்கள்’ என அருளிச்செய்கிறார் பெருமானார்.

தனிமனிதர் ஒவ்வொருவரும் தொண்டு செய்யவேண்டும்.

எல்லாராலும் தொண்டுசெய்ய முடியுமோ?

முடியும்; நம்மால் முடிந்ததைச் செய்வதே தொண்டு.

ஒவ்வொருவரும் தம்மால் இயன்றதைச் செய்யவேண்டும்; கட்டாயம் செய்யவேண்டும்.

இயன்றதைச் செய்வது தொண்டு; இது மக்களுக்கும் இறைவருக்கும் செய்யும் தொண்டு.

இயன்றதைச் செய்யாது இருப்பது குற்றம்; இது மக்களுக்கும் இறைவருக்கும் செய்யும் குற்றம்.

மக்களுக்குத் தொண்டு செய்வதும் இறைவழிபாடு செய்வதும் இணைந்து போகவேண்டும்; இரண்டையும் நம் வாழ்க்கை முறையாகக் கொள்ளவேண்டும்.

இவ்வாறு செய்வோமானால் “செய்வினை வந்து எமைத் தீண்டப்பெறா” எனத் தெள்ளத் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் மொழிகிறார் அருள்ஞானசம்பந்தர்.

தொண்டுசெய்து இறைவரைத் தொழுவோமானால் முன்பு நாம் செய்த வினைகள் வந்து நம்மைத் தீண்டா என்பது உறுதி.

`பழைய வினைகளின் தொடர்பு நீங்கவேண்டும் என விரும்புபவர்களாகிய நீங்கள் தொண்டுசெய்து இறைவரைத் தொழுது பணியுங்கள்’ என அருளரசராகிய திருநாவுக்கரசரும் அருளிச்செய்வார்.

“தொண்ட ராகித் தொழுது பணிமினோ

பண்டை வல்வினை பற்றற வேண்டுவீர்”

என்பது அப்பர்பிரான் மெய்ம்மொழி.

துன்பம் தொலையவும் இன்பம் பெருகவும் நம் சமயம் வழிகாட்டுகிறது.

மக்கள் பணியும் இறைவழிபாடும் இயைதல் நம் சமயம் சமயம் காட்டும் எளிய வழி; இனிய வழி.

`திருநீலகண்டம்’ என ஆணையிட்டு அருளுகிறார் பெருமானார்.

பெருமானாரின் ஆணையை நாம் உச்சிமீதில் கொள்ளவேண்டும்.

கடவுளைத் தொழுவோம்; கைவினை செய்வோம்; செய்வினை நீங்கும்; துன்பம் போகும்; இன்பம் பெருகும்.

இறைவர் அருள்வார்.

- அ. நம்பி

இது சிவம்

ஆணுமன்றிப் பெண்ணுமன்றி அரைப்பாகம் பெண்ணுருவாய்

      ஆகிசிவன் நிற்பதென்ன தன்மை? – நாம்

காணுகின்ற பொருளனைத்தும் கணித்தாய்ந்தால் சரிபாதி

      கட்டாயம் காட்டிநிற்கும் பெண்மை! – இது

      கண்டுசொல்லும் அறிவியலின் உண்மை!

சிவனிறைவன் என்றுசொல்லிச் சிவனுக்கோர் சக்தியெனச்

      செப்புவதேன்? இறைவனுக்கேன் மனைவி? – நம்

சிவபெருமான் பேரறிவே சிவசக்தி! பேராற்றல்!

      சிவனுக்கிங் கதுவேதான் துணைவி! – அந்தச்

      சிவசக்தி உமாதேவி இறைவி!

இறையொன்றே அதுசிவமே என்றுரைத்தால் திருமால்யார்?

       எழில்முருகன் வேழன்யார்? சொல்க! – மெய்

இறையொன்றே ஆனாலும் எடுக்கின்ற திருவடிவம்

      எத்தனையோ உள்ளதனை உள்க! – அவர்

      எலாரும்சிவ வடிவமெனக் கொள்க!

அழிக்கின்ற தொழில்செய்யும் அரனைப்போய் இறையென்னல்

      ஆகிடுமோ? ஈதென்ன முடக்கம்? – இங்கு

அழிவென்றால் உருமாற்றம்! அழிவின்பின் புதுத்தோற்றம்!

      அழிவென்னல் படைப்புக்குத் தொடக்கம்! – அந்த

      அரனுக்குள் ஐந்தொழிலும் அடக்கம்!

அன்பதுவே சிவனென்றால் அவனுக்கேன் கொலைக்கருவி?

      அவன்கையில் ஏன்வேண்டும் சூலம்? – அது

மன்பதையைக் காக்கின்ற மன்னன்கைச் செங்கோலை

      மாந்தருக்குக் காட்டுதிருக் கோலம்! – சிவன்

      மன்னுயிரைக் காத்தருளும் சீலம்!

எலாமுடையான் என்றிட்டால் இரப்பதுமேன் சிவபெருமான்?

      எதற்காகக் கையில்திரு வோடு? – அந்த

எலாமுடைய எம்பெருமான் இரப்பதெலாம் மெய்யன்பை!

      இஃதுணர்ந்தார் வாழ்வர்திரு வோடு! – பின்

    எய்திடுவர் திருவடியில் வீடு!

அம்பலத்தில் சிவபெருமான் ஆடுகிறான் என்பதென்ன?

      ஆடுவதில் இறைவனுக்கேன் நாட்டம்? – மிகச்

செம்பொருளாய் அணுவுக்குள் சிற்றணுவொன் றாடிநிற்கும்!

      செகமெல்லாம் சிற்றணுவின் கூட்டம்! – இது

      சிவபெருமான் படைத்தியற்றும் ஆட்டம்!

குன்றாத அருட்கடலாய்க் கூறலுறும் சிவபெருமான்

      கோடியுயிர் காப்பதெங்கே நின்று? – அவன்

ஒன்றாகி வேறாகி உடனாகி நின்றவண்ணம்

      உயிரனைத்தும் புரக்கின்றான் என்று – மிக

      உணர்ந்துரைக்கும் சித்தாந்தம் நன்று!

- அ. நம்பி

'சிவ சிவ' என்று பக்தியுடன் கதறும்போது இந்திரனுடைய வஜ்ராயுதமும் மலராகின்றது. நெருப்பு பனிக்கட்டி ஆகிறது. க